Klasztor Sakramentek to zespół budynków położony przy rynku Nowego Miasta i ulicy Starej. Część od rynku została wzniesiona w 1745 wg proj. Antoniego Solariego z fundacji wojewody nowogrodzkiego, Mikołaja Faustyna Radziwiłła. Mieszczą się tam pokoje gościnne. Od ul. Starej stoi wystawiony w 1771-9 z fundacji króla SAPa budynek pensji, przedłużono go jeszcze w 1780-3. Trzecie, łączące je skrzydło powstało w 1788. Zespół budynków parokrotnie odnawiano, ale w 1944 został on zniszczony. Odbudowano go w 1945-52 wg proj. Ireny Michaeli Walickiej i Stanisława Marzyńskiego. Zakon cieszył się dużą estymą w Warszawie, wstępowały tu wysoko urodzone panny, jak np. Adelajda de Bourbon, księżna Maria z Czartoryskich Wirtemberska (pisarka, „Malwina, czyli domyślność serca” z 1816), Potockie, Radziwiłłówny, Wesslówny, a do szkoły zakonnej uczęszczały m.in. Maria Konopnicka i Eliza Orzeszkowa. Szkoła słynęła z wysokiego poziomu edukacji i niechęci dla zaborcy. Siostry również w czasie powstania warszawskiego, już 09.08.1944, złamały trwającą 250 lat klauzulę i otworzyły w klasztorze szpital i darmową kuchnię dla głodujących. Decyzję tę podjęła przeorysza zakonu, Tomea Koperska. Przez ten bohaterski akt 35 sióstr zginęło 31.08.1944. Pierwsze nabożeństwo odprawiono już 01.06.1952 w jeszcze niedokończonym kościele. Odbudowę zakończono w 1956 wg proj. Marii Zachwatowicz i siostrze sakramentce Irenie Michaeli Walickiej.
Zachowała się furta klasztorna z 1745, skrzydło z 1788 i budynek pensji zakonnej z 1771-83. Na tyłach kościoła znajduje się ogród klasztorny z XVII w. z resztkami fundamentów pałacu Kotowskich, jednak jest on niedostępny dla zwiedzających. Nad wejściem ocalał kartusz z herbem Trąby, fundatora budynku, natomiast tympanon jest odtworzony dość nieudolnie. Wewnątrz mieszczą się 3 drewniane figury: MB Najwyższa Ksieni, MB Pokoju i MB Karmiąca. Powstały ok. 1687 prawdopodobnie w warsztacie Laurenta Magniera we Francji.