Most w Ozimku jest wybitnym zabytkiem z zakresu budownictwa inżynieryjnego, a także najstarszym żelaznym mostem wiszącym na kontynencie. Jest jednym z dwóch istniejących do dziś, wykonanych w hucie Malapane mostów (drugi znajduje się w Charlottenburgu), zachowanym przy historycznym założeniu przemysłowym huty. Prace przy budowie mostu rozpoczęto w 1825 r., zakończono w 1827 r. Został on wykonany przez pracowników Pruskiej Królewskiej Huty Malapanew w Ozimku, z zastosowaniem rozwiązań technicznych autorstwa mistrza hutniczego Karla Schotteliusa. Most łączący brzegi Małej Panwi tuż przy zabudowaniach huty był główną przeprawą na odcinku wielu kilometrów oraz dumą okolicy. W 1938 r. oddano do użytku nową bramę główną huty, a przechodzącą przez jej teren drogę do Opola zastąpiono nową trasą, omijającą teren zakładu i most. Służącą przez wiele lat konstrukcję osłabiały kolejne powodzie, a w 1945 r. poważnie uszkodziły próbujące przeprawy czołgi. Po tym incydencie most został wyłączony z ruchu kołowego, a w roku 2008, w wyniku pogarszającego się stanu technicznego - całkowicie zamknięty. Po przekazaniu obiektu Gminie Ozimek w 2009 r. rozpoczęto działania mające na celu uratowanie zabytku. Kompleksowe prace renowacyjne dotyczyły wszystkich elementów rozłożonego na pojedyncze części mostu. Jest on laureatem nagrody „Zabytek Zadbany” w 2012 r. oraz nagrody „Footbridge 2014” w kategorii konstrukcji odrestaurowanych.
Most znajduje się przy bramie wjazdowej na teren huty „Mała Panew”, nad rzeką o tej samej nazwie. Jest to wisząca przeprawa jednoprzęsłowa, ze ściągiem napinającym w poziomie jezdni, posadowiona niemal prostopadle do osi rzeki. Most wykonano w stalowo - żeliwnej konstrukcji wiszącej, z dwoma zakotwionymi w przyczółkach pylonami. Pojedynczy pylon złożony jest z dwóch słupów w formie ściętych, ażurowych ostrosłupów (każdy słup wykonany jest z czterech odlewanych kratownicowych płyt) oraz łączącej je poprzecznie na wysokości głowic ażurowej, ozdobnej belki. Na belkach umieszczono reliefy z datą budowy mostu „1827” i nazwą huty „MALAPANE”. Na pylonach zawieszone są cztery pary stalowych cięgien, łączonych za pomocą nakładek i sworzni w ogniwa łańcuchowe, zakotwionych w niszach fundamentowych usytuowanych poniżej poziomu terenu. Na cięgnach podwieszone są wieszaki z pojedynczych prętów, na nich z kolei - poprzecznice jezdni, pokrytej drewnianymi krawędziakami. Cięgna, wieszaki i sworznie są odlewane lub kute, w konstrukcji wykorzystano też elementy walcowane. Przyczółki mostu są murowane z cegły i oblicowane kamieniem granitowym. Odległość między pylonami wynosi 31,40 m (100 stóp), szerokość mostu 6,5 m, wysokość pylonów - 5,92 m. Obiekt ogólnodostępny, iluminowany
Oprac. Ewa Kalbarczyk-Klak, NID OT w Opolu, 3.10.2014 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)

W roku 1930 ks. kard. Adolf Bert ram, arcybiskup wrocławski, zamianował ks. Brunona Thomasa kuratusem, czyli samodzielnym duszpasterzem w Ozimku. Huta udostępniła dla potrzeb katolików barak zakładowy, w którym poprzednio, w latach 1923-1928, mieściła się szkoła katolicka. 7 maja 1930 roku ks. kuratus Bruno Thomas od prawił I pierwszą Msze Św. w Ozimku, w tzw. Notkirche, czyli w baraku hutniczym.

Pismem z 26 marca 1934 roku ks. kard. Adolf Bertram zezwolił na budowę kościoła w Ozimku, według projektu architekta i diecezjalnego radcy budowlanego Mokrossa. Budowe rozpoczęto 11 czerwca 1934 roku. Prace postępowały bardzo szybko. Kierownikiem budowy był architekt Mokross. Radą swoim wielkim doświadczeniem służył przy przygotowaniu budowy ks. prałat Józef Kubis, proboszcz parafii św. Krzyża w Opolu, znany budowniczy wielu kościołów. 

W niedzielę 12 sierpnia 1934 roku ks. dziekan Karol Herold, proboszcz w Zębowicach, w obecności ks. proboszcza Jana Leboka z Chrząstowic, ks. proboszcza Jana Gladischa z Dobrodzienia, ks. Franciszka Pieruszki miejscowego proboszcza i licznie zebranych wiernych, poświęcił kamień węgielny pod nowy kościół. Oryginał aktu erekcyjnego znajdował się w kopule pod krzyżem, na wieży kościoła, a sporządzony został przez duszpasterza – ks. Franciszka Pieruszkę w języku niemieckim, kopia znajduje się w archiwum parafialnym. Już w następnym roku, czyli 7 lipca 1935 roku kościół został konsekrowany przez ks. kard. Adolfa Bertrama.