Obecna świątynia została wzniesiona w stylu późnogotyckim w 1526 roku dzięki staraniom księdza Jana Wojsławskiego. W czasie II wojny światowej w 1944 roku została całkowicie zniszczona przez hitlerowców. Budowla została zrekonstruowana w latach 1951-1958 dzięki staraniom księdza proboszcza Telesfora Podbielskiego pod kierunkiem konserwatora zabytków z Białegostoku Władysława Paszkowskiego. W latach 1974-1979 dzięki staraniom księdza proboszcza Tadeusza Klimaszewskiego świątynia otrzymała wyposażenie. W dniu 27 maja 1979 roku kościół konsekrował biskup łomżyński Mikołaj Sasinowski. W latach 1995-2000 dzięki staraniom wspomnianego wyżej księdza proboszcza Tadeusza Klimaszewskiego świątynia otrzymała nowe pokrycie dachu[2].


Jest to budowla murowana wybudowana z cegły z dodatkiem kamieni polnych. kościół posiada trzy nawy i został wzniesiony na planie prostokąta[3]. Z dawnego wyposażenia zachowały się dwa elementy wczesnobarokowego epitafium poświęconemu rodzeństwu, Pawła i Krystyny Rakowskich, zmarłych w 1608 roku, do którego budowy użyto szarobrunatnego marmuru kieleckiego a także kilkanaście zabytkowych rzeźb powstałych w pierwszej ćwierci XVI stulecia, XVII i XVIII stulecia[4].