Kościół ewangelicko-augsburski św. Krzysztofa (Christophori Kirche), Wrocław

Columba livia

Na stronie od 2014 marzec
12 lat 1 miesiąc 24 dni

Dodane: 9 kwietnia 2020, godz. 22:19:46

Autor zdjęcia: Columba livia

Rozmiar: 4500px x 2894px

Licencja: CC BY-SA 4.0

Aparat: L1D-20c

1 / 800sƒ / 5ISO 10010mmalt 91m

6 pobrań

1289 odsłon

6 średnia ocen

Poprzednie i następne zdjęcia Columba livia

Obiekty widoczne na zdjęciu

kościoły, katedry, kaplice

Wrocław (216)

Kościół ewangelicko-augsburski św. Krzysztofa

więcej zdjęć (137)

Zbudowano: ok. 1409

Dawniej: Christophori Kirche

Zabytek: 12 z 27.11.1947 oraz A/427/45 z 25.01.1962

Pierwotnie (od 1267) stała tu kaplica pogrzebowa św. Marii Egipcjanki parafii św. Marii Magdaleny, w XIV w. podniesiona do rangi kaplicy pomocniczej. Budowę obecnego k. rozpoczęto na pocz. XV w. - sklepienia nawy i prezbiterium wzniósł mistrz kamieniarski Henryk z Ząbkowic. W pot. XV w. nadano k. nowe patrymonium - św. Krzysztofa - oraz rozpoczęto rozbudowę trwającą etapami do pocz. XVII w. W 1461 ukończono wieżę, którą w 1575 Lorenzo Geissler podwyższy) o kondygnację i nakrył renes. hełmem. W 1602 od pd. i pd.-zach. Adam Fiebig dobudował zakrystię oraz przybudówki. W 1610 dostawiono od pn. przybudówkę i szachulcową kruchtę, w 1731 przeprowadzono renowację wnętrza. W 1866-69 zasypano przepływającą wzdłuż pn. krawędzi placu odnogę Oławy Miejskiej, a k., wraz z domami pastora i dzwonnika, otoczono murem. W 1879 wymurowano nową kruchtę wg proj. arch. Ernsta Seydlera, a w 1882-83 k. wyremontowano. W 1888 podniesiono go do roli k. filialnego katedry św. Marii Magdaleny. Ostatnie prace konserwatorskie przed 1939 wykonał arch. Paul Preuss w 1934/35. W kwietniu 1945 k. zostat zniszczony w 75%. Prace zabezpieczające mury prowadzono w 1947-50 (M. Bukowski, Marian Rehorowski, Bolesław Monne) i 1956-58 (E. Małachowicz, Józef Rachwalski). Odbudowa etapami od 1966. W 1969-70 zrekonstruowano barok, hełmy wieży, w 1978-79 wyremontowano więźbę dachową, w 1992-95 przeprowadzono prace bud.-konserwatorskie. W 1997 woda powodzi zalała prezbiterium, podmyta fundamenty i osłabiła mury, co spowodowało zagrożenie sklepień. Kościół objęto programem prac ratowniczych trwających do 2000.

Obecna bryła k., z wysokimi 2-spadowymi dachami i prezbiterium opiętym skarpami. Wnętrze k. jednoprzestrzenne, nawa nakryta sklepieniem sieciowym, prezbiterium krzyżowo-żebrowym, zakrystia kolebkowym. Cenniejsze elementy wyposażenia to barok, portal gł. (1690), epitafia oraz płyty nagrobne z XVI-XVIII w., ołtarz gł. przeniesiony z kościoła w Masłowie (1592) i drewn. figura św. Krzysztofa (1470).

Od 1993 siedziba parafii Kościoła ewang.- augsb. zboru niepolskiego.

Ewa Łukaszewicz-Jędrzejewska

Uliczka swą nazwę - Karlstr. - pamiętniającą pobyt we Wrocławiu cesarza Karola IV, otrzymała dopiero w XVIII wieku. Biegła ona wtedy od ul. Krupniczej do ul. Świdnickiej (dziś południowy pas trasy W-Z) za wewnętrznymi murami miejskimi tuż przy starej fosie zwanej Czarną Oławą (Schwarze Ohle). Wcześniej zaliczana była do sterfy miasta zewnętrznego zwanego Pod Słodownikami. Pod koniec XVII i XVIII wieku zmienił się charakter ulicy. Dawne drewniane domki nad fosą i ogrody były stopniowo zastępowane rezydencjami bogatych urzędników i wojskowych. Po podniesieniu Wrocławia do rangi jednej ze stolic Prus przy Karlstr. zaczęła się rozwijać dzielnica rządowa. Najważniejszą budowlą przy tej niewielkiej ulicy był oczywiście dawny pałac Spätgenów przekształcony przez Fryderyka Wielkiego na pałac królewski. Jednak już w pierwszwj połowie XIX wieku głównie za sprawą Żydów w większości domów znajdowały się sklepy i warsztaty. Kolejne wielkie zmiany w wyglądzie ulicy planowano już w latach dwudziestych XX wieku. Miały one polegać na likwidacji zaułków powstałych w miejscu zasypanej w XIX w. Czarnej Oławy i utworzeniu w ich miejscu szerokiej drogi. Na realizację tych planów przyszło jednak jeszcze poczekać kilkanaście lat.

Zniszczenia wojenne nie ominęły niestety i tego rejonu. Z gęstej zabudowy między wąskimi zaułkami pozostała tylko kupa gruzu i puste place. Do 1945 r. dawna Karlstr. nosiła nazwę ul. Karola. W tym roku patronem ulicy został Kazimierz Wielki (1310-1370), ostatni król Polski z dynastii Piastów. W połowie lat 70. przystąpiono do budowy szerokiej arterii komunikacyjnej, co pociągnęło ze sobą wyburzenie kilku budynków oraz likwidację kilku ulic i zaułków.

W skład północnego pasa nowej trasy weszyły:
- pl. św. Krzysztofa (Christophoriplatz) - fragment na północ od kościoła św. Krzysztofa
- Zaułek Pokutniczy (Altbüßer-Ohle) - biegł od ul. Ofiar Oświęcimskich do ul. Szewskiej
- Zaułek Zamkowy (Schloß-Ohle) - biegł od ul. Świdnickiej do ul. Gepperta
- ul. Siedmiu Kół (Sieben-Rade-Ohle) - biegła od ul. Gepperta do pl. Bohaterów Getta
- Zaułek Ruski (Reussen-Ohle) - biegł od pl. Bohaterów Getta do ul. św. Mikołaja
- ul. Białoskórnicza (Weissgerbergasse) - południowy odcinek do ul. Ruskiej do ul. św. Mikołaja

Na południowy pas złożyły się:
- ul. Słodowa (Hummerei) - od pl. św. Krzysztofa do ul. Świdnickiej
- ul. Kazimierza Wielkiego (Karlstr.) - od ul. Świdnickiej do ul. Krupniczej
- ul. Złote Koło (Goldene-Rade-Gasse) - od pl. Bohaterów Getta do ul. Ruskiej
- ul. Nowy Świat (Neueweltgasse) - południowy odcinek między ul. Ruską i ul. św. Mikołaja.

Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Stare Miasto › pl. Krzysztofa, św. › Kościół ewangelicko-augsburski św. Krzysztofa

5 kwietnia 2020 , Plac św. Krzysztofa dawniej wyglądał nieco inaczej - w czasie wojny stracił sporą część zabudowy a w latach 1976-78 przecięto go szeroką ulicą.