W skrócie to kartka wysyłana przez krótkofalowca jako potwierdzeni łączności. Festung napisze dokładnie ;-)

Karta QSL łódzkiego, przedwojennego nasłuchowca ( w slangu amatorów - SWL, od shortwave listening) wysłana do stacji duńskiej o znaku (callsign) OZ2K. Z \"kueselki\" wynika jednak, że Alfred Muth nie nasłuchiwał, a przeprowadził regularną łączność, co stanowiło (i stanowi!) wykroczenie przeciw przepisom radiokomunikacyjnym. Ot taka przedwojenna zagadka. Znałem wielu łódzkich amatorów (np. niedawno zmarłego Antoniego Ziębika SP7LA, konstruktora powstańczej radiostacji \"Błyskawica\"), jednak osoby o tym nazwisku nie pamiętam.

Mogę dodać twój komentarz jako opis?

do † Festung: A kojarzysz może SP7TI?

do † Festung: Może kiedyś nie zmieniano znaków przy \"awansie\" z nasłuchowca na nadawcę?

do mar: No pewnie!

do WW: Oczywiście, ale niestety w tym roku już SK (w slangu - silent key), patrz tu: Mieszkał przy ul. Mazurskiej (kiedyś przy Gandhiego).

do Jarosław Dubowski: Obowiązkowo zmieniano. Może uda mi się wyjaśnić ten paradoks. Mogę też pogrzebać w polskim, przedwojennym callbooku. Dodam, że praca w eterze SWL`a jako nadawcy, czyli tzw. unlisa, jest tak starym jak powszechnym zjawiskiem., rzekłbym, swoistą nobilitacją przyszłego licencjonowanego nadawcy. Jednak zawsze pod cudzym (ew. fikcyjnym) znakiem. Ja pracowałem przez pół roku pod znakiem ciut starszego kolegi, wtedy (w 1968 r.) nieaktywnego. Dzisiaj się często spotykamy, ale tajemnicy mojego unlisowania mu nie zdradziłem.
PS. Słynnym, wieloletnim unlisem była stacja AP1RIL, pojawiająca się w eterze zawsze pierwszego kwietnia. Wielu się dało nabrać, bo prefiks atrakcyjny (AP - Pakistan).