starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 3 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście - Nowe Miasto › ul. Konwiktorska › Pałac Sierakowskiego |
1980 , "Tak zwane koszary sierakowskie przy ulicy Konwiktorskiej (obecnie mieści się tu Zespół Opieki Zdrowotnej), w których stacjonował II batalion "Czwartaków" - zdjęcie (skan) pochodzi z tygodnika Stolica nr 47-48 (1718-19) 23.11.1980
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2012 wrzesień
13 lat 7 miesięcy 21 dni |
Dodane: 10 kwietnia 2020, godz. 20:11:11
Źródło: Zbiory własne - Balbina
Autor: Henryk Jurko ... więcej (1634)
Rozmiar: 1600px x 1115px
0 pobrań 463 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Balbina
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
pałace
|
Pałac Sierakowskiego
więcej zdjęć (4)
Zbudowano: 1780
Pałac Sierakowskiego (Koszary Sierakowskie, Koszary Konwiktorskie) to pałac w Warszawie, zlokalizowany w północnej części Nowego Miasta w dzielnicy Śródmieście, przy ul. Konwiktorskiej 3/5.
Budynek pałacu wzniesiony został ok roku 1780 dla kasztelana płockiego Maksymiliana Sierakowskiego, na działce wydzielonej w wyniku parcelacji gruntów konwiktu skasowanego zakonu jezuitów. Działka ta miała nietypowy kształt - płytki i długi, co wpłynęło na rozmieszczenie zabudowań - pałac znalazł się bliżej Wisły we wschodniej części, zabudowania gospodarcze wznoszono sukcesywnie na zachód od niego.
W roku 1818 pałac został zakupiony przez Komisję Rządową Wojny na mieszkania dla wojskowych - kadry zawodowej i rezerwistów, budynki gospodarcze przeznaczono zaś na potrzeby 4. pułku piechoty liniowej "Dzieci Warszawy" stacjonującego w Koszarach Sapieżyńskich - mieściły się tu pułkowe magazyny, piekarnie, warsztaty, stajnie i wozownie. W latach 1819-1820 budynki zostały zaadaptowane na koszary wg projektu Jakuba Kubickiego lub Wilhelma Henryka Mintera. Podczas owej modernizacji pałac otrzymał nową, późnoklasycystyczną oprawę w miejsce istniejącego dotąd wystroju późnobarokowego. Przed rokiem 1830 stacjonował tu już prawdopodobnie cały II batalion 4. pułku piechoty liniowej "Dzieci Warszawy".
Po powstaniu listopadowym koszary zajęło wojsko rosyjskie nieprzerwanie aż do roku 1915 z przerwą w latach 1852-1861, gdy mieścił się tu Szpital Św. Ducha usunięty z pałacyku Doroty Miączyńskiej przy ul. Przyrynek. Od roku 1861 i przeniesienia szpitala na ul. Elektoralną stacjonował tu Gwardyjski Sankt-Petersburski Pułk im. Króla Fryderyka Wilhelma III.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę od roku 1919 w koszarach stacjonował najpierw 1. dywizjon samochodowy, po reorganizacji wojsk pancernych w roku 1931 także II batalion z 3. pułku pancernego z Modlina. W 1933 batalion ten wrócił do Modlina, zaś 1 dywizjon połączono z I batalionem tego pułku i utworzono 3. batalion czołgów i samochodów pancernych, w 1935 przemianowany na 3. batalion pancerny. Ograniczona pojemność koszar spowodowała, że dowództwo, garaże i warsztaty znalazły się w Forcie Wola, lecz w 1938 dowództwo przeniesiono na Marymont, a część oddziałów zajęła też Fort Traugutta. W 1938 w koszarach siedzibę znalazło też dowództwo I warszawskiego batalionu Obrony Narodowej.
Pałac ucierpiał w roku 1939 w czasie wojny obronnej - zniszczeniu uległ sam pałac i połowa oficyny frontowej, w 1944 w czasie powstania warszawskiego zniszczono reszte zabudowań. Odbudowa pałacu miała miejsce w latach 1951-1954 wg projektu Barbary Andrzejewskiej, w oparciu o zachowany projekt Jakuba Kubickiego. Nie odbudowano jednak budynków gospodarczych - w ich miejscu wzniesiono Zespół Szkół nr 12 (Konwiktorska 5/7).
Obecnie pałac mieści przychodnię lekarską, na ścianie pałacu zawieszono tabliczkę "Barykada 1944". Za pałacem znajduje się ujęcie wody oligoceńskiej i fontanna w kształcie niedźwiadka.
Źródło:
Budynek pałacu wzniesiony został ok roku 1780 dla kasztelana płockiego Maksymiliana Sierakowskiego, na działce wydzielonej w wyniku parcelacji gruntów konwiktu skasowanego zakonu jezuitów. Działka ta miała nietypowy kształt - płytki i długi, co wpłynęło na rozmieszczenie zabudowań - pałac znalazł się bliżej Wisły we wschodniej części, zabudowania gospodarcze wznoszono sukcesywnie na zachód od niego.
W roku 1818 pałac został zakupiony przez Komisję Rządową Wojny na mieszkania dla wojskowych - kadry zawodowej i rezerwistów, budynki gospodarcze przeznaczono zaś na potrzeby 4. pułku piechoty liniowej "Dzieci Warszawy" stacjonującego w Koszarach Sapieżyńskich - mieściły się tu pułkowe magazyny, piekarnie, warsztaty, stajnie i wozownie. W latach 1819-1820 budynki zostały zaadaptowane na koszary wg projektu Jakuba Kubickiego lub Wilhelma Henryka Mintera. Podczas owej modernizacji pałac otrzymał nową, późnoklasycystyczną oprawę w miejsce istniejącego dotąd wystroju późnobarokowego. Przed rokiem 1830 stacjonował tu już prawdopodobnie cały II batalion 4. pułku piechoty liniowej "Dzieci Warszawy".
Po powstaniu listopadowym koszary zajęło wojsko rosyjskie nieprzerwanie aż do roku 1915 z przerwą w latach 1852-1861, gdy mieścił się tu Szpital Św. Ducha usunięty z pałacyku Doroty Miączyńskiej przy ul. Przyrynek. Od roku 1861 i przeniesienia szpitala na ul. Elektoralną stacjonował tu Gwardyjski Sankt-Petersburski Pułk im. Króla Fryderyka Wilhelma III.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę od roku 1919 w koszarach stacjonował najpierw 1. dywizjon samochodowy, po reorganizacji wojsk pancernych w roku 1931 także II batalion z 3. pułku pancernego z Modlina. W 1933 batalion ten wrócił do Modlina, zaś 1 dywizjon połączono z I batalionem tego pułku i utworzono 3. batalion czołgów i samochodów pancernych, w 1935 przemianowany na 3. batalion pancerny. Ograniczona pojemność koszar spowodowała, że dowództwo, garaże i warsztaty znalazły się w Forcie Wola, lecz w 1938 dowództwo przeniesiono na Marymont, a część oddziałów zajęła też Fort Traugutta. W 1938 w koszarach siedzibę znalazło też dowództwo I warszawskiego batalionu Obrony Narodowej.
Pałac ucierpiał w roku 1939 w czasie wojny obronnej - zniszczeniu uległ sam pałac i połowa oficyny frontowej, w 1944 w czasie powstania warszawskiego zniszczono reszte zabudowań. Odbudowa pałacu miała miejsce w latach 1951-1954 wg projektu Barbary Andrzejewskiej, w oparciu o zachowany projekt Jakuba Kubickiego. Nie odbudowano jednak budynków gospodarczych - w ich miejscu wzniesiono Zespół Szkół nr 12 (Konwiktorska 5/7).
Obecnie pałac mieści przychodnię lekarską, na ścianie pałacu zawieszono tabliczkę "Barykada 1944". Za pałacem znajduje się ujęcie wody oligoceńskiej i fontanna w kształcie niedźwiadka.
Źródło:
ul. Konwiktorska
więcej zdjęć (179)
Ulica Konwiktorska w Warszawie - jedna z ulic warszawskiego Nowego Miasta, biegnąca od ul. Zakroczymskiej do ulicy Bonifraterskiej.
Ulica Konwiktorska powstałą na terenach należących w XVIII wieku do konwiktu jezuitów, założonego w roku 1752 jako szkoła dla młodzieży szlacheckiego pochodzenia. Konwikt pierwotnie mieścił się w zabudowaniach przy ul. Jezuickiej, od roku 1754 w zakupionym od Marianny Potockiej dworze przy ul. Zakroczymskiej.
Zabudowania gospodarcze konwiktu wznosiły się od strony ul. Bonifraterskiej, dziś na tych terenach znajduje się Stadion Polonii Warszawa. W roku 1772 przy Bonifraterskiej powstała nowa siedziba konwiktu, zaprojektowana przez Efraima Schrögera, strawiona przez pożar już w rok po powstaniu.
Krótko po tym wydarzeniu nastąpiła kasata zakonu jezuitów, zaś sam konwikt został rozwiązany przez Komisję Edukacji Narodowej w roku 1777. Po tym czasie grunty należące do konwiktu rozparcelowano, i w roku 1780 wytyczono ulicę Konwiktorską, wybrukowaną krótko po tym czasie.
Po roku 1778 jedną z działek zakupił biskup inflancki Maciej Antoni Sierakowski, by wkrótce odsprzedać ją swemu bratu, kasztelanowi płockiemu Maksymilianowi Sierakowskiemu. Ten ok roku 1780 wysławił pałac zwany od nazwiska właściciela Pałacem Sierakowskiego.
Po wschodniej stronie pałacu w latach 1718-19 powstała kamienica kupca Jana Charzewskiego, na przeciwnym końcu ulicy w roku 1816 wzniesiono kamienicę dla niejakiego Schultza, na tyłach której jeszcze w latach czterdziestych XIX wieku znajdował się dawny dwór jezuitów. Poza tymi zabudowaniami przy nieparzystej stronie ulicy znajdował się jeszcze drewniany dworek Zabłockich, wzmiankowany w roku 1819, oraz zabudowania należące do bonifratrów, wraz z kościołem p.w. św. Jana Bożego przypisane numeracji ul. Bonifraterskiej.
Cała zabudowa przeciwnej, parzystej strony ulicy składała się z kilku kamienic, domków i zabudowań gospodarczych. Wszystkie te obiekty zostały zburzone w latach 1854-56 w związku z poszerzeniem esplanady Cytadeli Warszawskiej, i aż do odzyskania niepodległości nie wznoszono tu nowych obiektów.
W roku 1918 tereny dawnej esplanady przeszły pod zarząd Ministerstwa Spraw Wojskowych i na powrót zostały zwrócone miastu; dzięki temu udało się poszerzyć Konwiktorską po północnej jej stronie.
W okresie 1919-25 wytyczono przedłużenie Konwiktorskiej aż do ul. Rybaki, od roku 1930 funkcjonujące pod nazwą ul. Sanguszki. Już od roku 1916 planowano wybudowanie Stadionu Polonii Warszawa, co nastąpiło dopiero w roku 1930. W tym okresie, w latach 1928-35 wybudowano u zbiegu z ul. Zakroczymską gmach Szkoły Przemysłu Graficznego im. Marszałka J. Piłsudskiego według projektu Czesława Przybylskiego.
W roku 1939 Pałac Sierakowskiego został zburzony bombardowaniem, zaś jego oficynę frontową strawił pożar. Rok 1944 przyniósł zagładę zabudowy nieparzystej strony ulicy, zaś po stronie parzystej ocalały uszkodzone gmach Szkoły Przemysłu Graficznego im. Marszałka J. Piłsudskiego oraz Stadion Polonii Warszawa.
Pałac Sierakowskiego odbudowano w latach 1951-54, nigdy nie doczekało się rekonstrukcji skrzydło szpitala przy klasztorze bonifratrów. Na jego miejscu wybudowano nowy socrealistyczny budynek o historyzujących formach fasady.
Źródło:
Ulica Konwiktorska powstałą na terenach należących w XVIII wieku do konwiktu jezuitów, założonego w roku 1752 jako szkoła dla młodzieży szlacheckiego pochodzenia. Konwikt pierwotnie mieścił się w zabudowaniach przy ul. Jezuickiej, od roku 1754 w zakupionym od Marianny Potockiej dworze przy ul. Zakroczymskiej.
Zabudowania gospodarcze konwiktu wznosiły się od strony ul. Bonifraterskiej, dziś na tych terenach znajduje się Stadion Polonii Warszawa. W roku 1772 przy Bonifraterskiej powstała nowa siedziba konwiktu, zaprojektowana przez Efraima Schrögera, strawiona przez pożar już w rok po powstaniu.
Krótko po tym wydarzeniu nastąpiła kasata zakonu jezuitów, zaś sam konwikt został rozwiązany przez Komisję Edukacji Narodowej w roku 1777. Po tym czasie grunty należące do konwiktu rozparcelowano, i w roku 1780 wytyczono ulicę Konwiktorską, wybrukowaną krótko po tym czasie.
Po roku 1778 jedną z działek zakupił biskup inflancki Maciej Antoni Sierakowski, by wkrótce odsprzedać ją swemu bratu, kasztelanowi płockiemu Maksymilianowi Sierakowskiemu. Ten ok roku 1780 wysławił pałac zwany od nazwiska właściciela Pałacem Sierakowskiego.
Po wschodniej stronie pałacu w latach 1718-19 powstała kamienica kupca Jana Charzewskiego, na przeciwnym końcu ulicy w roku 1816 wzniesiono kamienicę dla niejakiego Schultza, na tyłach której jeszcze w latach czterdziestych XIX wieku znajdował się dawny dwór jezuitów. Poza tymi zabudowaniami przy nieparzystej stronie ulicy znajdował się jeszcze drewniany dworek Zabłockich, wzmiankowany w roku 1819, oraz zabudowania należące do bonifratrów, wraz z kościołem p.w. św. Jana Bożego przypisane numeracji ul. Bonifraterskiej.
Cała zabudowa przeciwnej, parzystej strony ulicy składała się z kilku kamienic, domków i zabudowań gospodarczych. Wszystkie te obiekty zostały zburzone w latach 1854-56 w związku z poszerzeniem esplanady Cytadeli Warszawskiej, i aż do odzyskania niepodległości nie wznoszono tu nowych obiektów.
W roku 1918 tereny dawnej esplanady przeszły pod zarząd Ministerstwa Spraw Wojskowych i na powrót zostały zwrócone miastu; dzięki temu udało się poszerzyć Konwiktorską po północnej jej stronie.
W okresie 1919-25 wytyczono przedłużenie Konwiktorskiej aż do ul. Rybaki, od roku 1930 funkcjonujące pod nazwą ul. Sanguszki. Już od roku 1916 planowano wybudowanie Stadionu Polonii Warszawa, co nastąpiło dopiero w roku 1930. W tym okresie, w latach 1928-35 wybudowano u zbiegu z ul. Zakroczymską gmach Szkoły Przemysłu Graficznego im. Marszałka J. Piłsudskiego według projektu Czesława Przybylskiego.
W roku 1939 Pałac Sierakowskiego został zburzony bombardowaniem, zaś jego oficynę frontową strawił pożar. Rok 1944 przyniósł zagładę zabudowy nieparzystej strony ulicy, zaś po stronie parzystej ocalały uszkodzone gmach Szkoły Przemysłu Graficznego im. Marszałka J. Piłsudskiego oraz Stadion Polonii Warszawa.
Pałac Sierakowskiego odbudowano w latach 1951-54, nigdy nie doczekało się rekonstrukcji skrzydło szpitala przy klasztorze bonifratrów. Na jego miejscu wybudowano nowy socrealistyczny budynek o historyzujących formach fasady.
Źródło: