Oksywie po raz pierwszy wymienione jest w dokumentach z 1209 roku., kiedy to Stanisława, żona księcia pomorskiego Mestwina I, nadała Kępę Oksywską klasztorowi norbertanek w Żukowie. O posiadłości te zabiegali również cystersi z Oliwy. Syn Mestwina, książę Świętopełk, ustąpił im w 1224 roku dziewięć z piętnastu wiosek Kępy. Wkrótce potem cofnął darowiznę, ponownie oddając ją norbertankom. W 1245 roku Świętopełk i biskup kujawski Michał potwierdzili przywilej nadania dla Norbertanek. Pierwszy kościół powstał w 1124 roku, a jego fundatorem był Świętopełk. W 1253 roku biskup kujawski określił granice parafii. Obejmowała wówczas: Oksywie, Obłuże, Pogórze, Dębogórze, Kosakowo, Pierwoszyno, Mosty, Gdynię, Witomino i Redłowo oraz kilka wsi, które później zniknęły z krajobrazu Kępy Oksywskiej, jak Żbicewo, Niemicewo, Cerdowo, Sronino, Nasucino, Gogolino, Bachucino. Z najstarszej świątyni do czasów obecnych zachowała się ściana w części zachodniej. W XIV wieku kościół rozbudowano, dodając zakończoną wielobocznie wschodnią część prezbiterium oraz od północy nawę boczną. W 1583 roku kościół konsekrowano. W czasie wojny szwedzkiej świątynię zniszczono. Po odbudowie, w 1687 dobudowano drewnianą wieżę, zakończoną barokowym hełmem (data budowy widoczna jest na chorągiewce wieńczącej hełm).

W latach 1925-27 świątynię poddano gruntownej restauracji - przede wszystkim północną ścianę nawy głównej.

W czasie działań wojennych w 1939 i 1945 kościół został w dużej części zniszczony. Po wojnie nastąpiła odbudowa.

Układ przestrzenny kościoła nawiązuje do rozpowszechnionego w XIII i XIV wieku na terenie wsi pomorskich - typu wiejskiego kościoła parafialnego, orientowanego, o podłużnym układzie z wielobocznie zamkniętym prezbiterium i czworoboczną wieżą od zachodu. Różnorodny wątek murów kamienno-ceglanych ukazuje etapy rozwoju świątyni.

Kilkadziesiąt lat temu powstał taki opis naszej parafii: "Parafię założyli książęta polscy, względnie pomorscy, krótko po zaprowadzeniu wiary. W roku 1253 ustalił biskup Wolimir granice parafii, obejmujące oprócz całej Kępy Oksywskiej, także miejscowości Gdynię, Witomin i Redłowo. Ten stan rzeczy dotrwał aż do naszych czasów. Parafia oksywska, dawniej jedna z największych, zmalała w ciągu ostatnich lat 15 skutkiem oddzielenia kościoła filialnego w Chyloni w roku 1913, dalej przez założenie osobnych kuracji w Pierwoszynie 1915 r. i w Gdyni 1926 r.Kościół obecny, murowany z wieżą, nie wiadomo, kiedy zbudowany, odrestaurowany gruntownie w latach 1925-27. W roku 1583 był kościół ten konsekrowany.

Tytuł kościoła: św. Michał Arch., dowodnie już w roku 1583, jednakże w roku 1253 była patronką Matka Boska." (Diecezja Chełmińska. Zarys historyczno-statystyczny. Pelplin 1928)

Latarnia morska w Gdyni, położona w dzielnicy Oksywie, została zbudowana w celu stworzenia lepszej orientacji dla statków, które szukały schronienia przed północnymi i zachodnimi sztormami za Półwyspem Helskim. Latarnię po raz pierwszy zaświecono 1 października 1887 r..
Latarnia Oksywska stała na wysokim (39 m n. p. m.) i stromym klifie, na pustkowiu niedaleko wsi Oksywie, 60 m od linii brzegowej. Do ośmiokątnej wieży o wysokości zaledwie 10 m (najniższa wówczas latarnia w kraju) z lewej strony przylegał jednopiętrowy budynek, w którym mieszkał latarnik, a po prawej rozciągał się dziki jar, zwany przez latarników "Morskim Okiem". Po stromym zboczu biegła ścieżka i kamienne schodki prowadzące do wąskiego, zniszczonego pomostu, do którego co parę tygodni przypływał statek z Pucka przywożący żywność dla latarnika i jego rodziny.

Na początku latarnia emitowała białe światło błyskowe, które powtarzało się co 3 sekundy i widoczne było z odległości 8 mil morskich, padało z wysokości 46,5 m n.p.m. Wewnątrz znajdował się aparat Fresnela IV klasy, działający na olej mineralny. W 1932 r., czyli pod koniec funkcjonowania, zastąpiono je świecącym przez 15 sekund światłem czerwonym od strony lądu i białym od strony morza, widocznym przy dobrej pogodzie z odległości 17 mil morskich. Latarnia była udostępniona dla turystów do zwiedzania za opłatą w wysokości 1 złotego polskiego.

Po raz ostatni latarnia zaświeciła w 1933 r. W momencie przekazania jej w tym roku pod zarząd administracji wojskowej, latarnia przestała spełniać swoje funkcje, a jej budynki przekazano na cele mieszkalne.
Latarnia została zniszczona w 1939 roku podczas obrony Kępy Oksywskiej. Położenie nieistniejącej już latarni to: 54°33'09" N 18°33'46" E.

1 października 2007, czyli w 120 rocznicę uruchomiania latarni na jej miejscu odsłonięto pomnik będący modelem latarni w skali 1:5 (teren Cmentarza Marynarki Wojennej w Gdyni Oksywiu). Laterna została odwzorowana z dużą dbałością o szczegóły, ale co ciekawe, cokół całkowicie nie przypomina wieży pierwowzoru.

Więcej na: