starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 6 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Partynice › al. Karkonoska › Cmentarz oficerów Armii Czerwonej |
11 kwietnia 2020 , Cmentarz oficerów Armii Czerwonej - czyli tych którzy wraz z Niemcami zrównali kawał Wrocławia z ziemią.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2014 marzec
12 lat 1 miesiąc 24 dni |
Dodane: 13 kwietnia 2020, godz. 23:32:26
Autor zdjęcia: Columba livia
Rozmiar: 4500px x 2894px
Licencja: CC BY-SA 4.0 Aparat: L1D-20c
1 / 500sƒ / 5ISO 10010mmalt 69m
3 pobrania 502 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Columba livia
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
cmentarze
|
Cmentarz oficerów Armii Czerwonej
więcej zdjęć (123)
Zbudowano: 1945-1949
Dawniej: Военное кладбище - Бреслау
Cmentarz Oficerów Radzieckich we Wrocławiu - wojenna nekropolia oficerów radzieckich poległych lub zmarłych w wyniku ran i chorób odniesionych w czasie oblężenia Wrocławia w roku 1945. Pochowano tu 763 radzieckich oficerów, w tym 69 nieznanych z imienia i nazwiska, pochodzących głównie z 6 Armii I Frontu Ukraińskiego pod dowództwem gen. Władimira Głuzdowskiego. Wśród pochowanych znajdują się także dwaj niemieccy antyfaszyści: Horst Viedt i Josef Wagner.
Cmentarz znajduje się między ulicami Karkonoską a Wyścigową na działce o powierzchni 5,3 ha w kształcie trójkąta o rozszerzonej podstawie. Nekropolia charakteryzuje się ściśle rozplanowanym układem geometrycznym, głównym elementem jest zaprojektowana w roku 1947 przez Romana Felińskiego glorieta, złożona z pięciu połączonych ze sobą kolumn, usytuowana na wysokim cokole z wyrzeźbioną w granicie urną. Od gloriety prowadzą w kierunku bocznych wejść dwie symetrycznie rozmieszczone aleje drzew. Pomiędzy alejami a głównym wejściem znajdują się dwie jednakowe kwatery podzielone na pola grzebalne przedzielone siatką żywopłotu. W środku obu kwater, na placykach w kształcie koła, znajdują się obeliski wykonane z marmuru. Główne wejście zdobią dwie armaty, natomiast boczne wejścia cztery czołgi, będące w czasie trwania walk na wyposażeniu 6 armii I Frontu Ukraińskiego. Jeden z czołgów, o numerze 212, przebył szlak bojowy od bitwy pod Kurskiem w roku 1943, a wiosną 1945 roku został zniszczony przez Niemców na rogu ulic Hallera i Gajowickiej.
Budowę cmentarza rozpoczęto w kwietniu 1945 roku, w momencie gdy walki jeszcze trwały. Obecny kształt cmentarz zyskał w roku 1947, autorem projektu był Tadeusz Ptaszycki. W latach późniejszych kilkukrotnie miały miejsce prace konserwatorskie, min. W roku 1962 wymieniono nagrobki z czarnego kamienia na lastrykowe. W roku 1985 odsłonięto tablicę poświęcona pamięci gen. Iwana Połbina, najwyższego rangą oficera który poległ w walkach o Wrocław, a szczątków którego nie udało się odnaleźć.
Pierwsze prace przy budowie cmentarza wykonano w okresie 1 IV - 1 V 1945 roku. Prace wykonał specjalny batalion VI Armii 1 Frontu Ukraińskiego. Przy budowie uczestniczyli też Niemcy w liczbie 800 i 250 specjalistów radzieckich.
bonczek/hydroforgroup/2011
Cmentarz znajduje się między ulicami Karkonoską a Wyścigową na działce o powierzchni 5,3 ha w kształcie trójkąta o rozszerzonej podstawie. Nekropolia charakteryzuje się ściśle rozplanowanym układem geometrycznym, głównym elementem jest zaprojektowana w roku 1947 przez Romana Felińskiego glorieta, złożona z pięciu połączonych ze sobą kolumn, usytuowana na wysokim cokole z wyrzeźbioną w granicie urną. Od gloriety prowadzą w kierunku bocznych wejść dwie symetrycznie rozmieszczone aleje drzew. Pomiędzy alejami a głównym wejściem znajdują się dwie jednakowe kwatery podzielone na pola grzebalne przedzielone siatką żywopłotu. W środku obu kwater, na placykach w kształcie koła, znajdują się obeliski wykonane z marmuru. Główne wejście zdobią dwie armaty, natomiast boczne wejścia cztery czołgi, będące w czasie trwania walk na wyposażeniu 6 armii I Frontu Ukraińskiego. Jeden z czołgów, o numerze 212, przebył szlak bojowy od bitwy pod Kurskiem w roku 1943, a wiosną 1945 roku został zniszczony przez Niemców na rogu ulic Hallera i Gajowickiej.
Budowę cmentarza rozpoczęto w kwietniu 1945 roku, w momencie gdy walki jeszcze trwały. Obecny kształt cmentarz zyskał w roku 1947, autorem projektu był Tadeusz Ptaszycki. W latach późniejszych kilkukrotnie miały miejsce prace konserwatorskie, min. W roku 1962 wymieniono nagrobki z czarnego kamienia na lastrykowe. W roku 1985 odsłonięto tablicę poświęcona pamięci gen. Iwana Połbina, najwyższego rangą oficera który poległ w walkach o Wrocław, a szczątków którego nie udało się odnaleźć.
Pierwsze prace przy budowie cmentarza wykonano w okresie 1 IV - 1 V 1945 roku. Prace wykonał specjalny batalion VI Armii 1 Frontu Ukraińskiego. Przy budowie uczestniczyli też Niemcy w liczbie 800 i 250 specjalistów radzieckich.
bonczek/hydroforgroup/2011
Zdjęcia lotnicze - Partynice
więcej zdjęć (212)
Dzielnica Partynice
więcej zdjęć (2)
Dawniej: Hartlieb
Partynice (niem. Hartlieb) – osiedle w południowej części Wrocławia, graniczące z osiedlami Klecina, Ołtaszyn, Wojszyce i Krzyki oraz z granicą miasta. Wieś przyłączona do Wrocławia w 1928.
Na skraju Partynic, w pobliżu rzeki Ślęzy, w Parku Klecińskim znajdowała się wybudowana w latach 1878-1882 Villa Ehrlich – letnia rezydencja wrocławskiego właściciela ziemskiego Juliusa Schottländera. Uległa ona poważnym uszkodzeniom w czasie oblężenia Festung Breslau, a jej zdewastowane i rozszabrowane resztki zachowały się jeszcze do lat pięćdziesiątych, kiedy ostatecznie je rozebrano. Przy ulicy Karkonoskiej, obok gmachu Polskiego Radia, znajduje się słup graniczny miasta Wrocławia (zwany też "kamieniem stulecia"), jeden z sześciu identycznych, które ustawiono w latach 1900-1901 wg projektu Karla Klimma i jeden z trzech, które zachowały się do dziś[2]. Największym obiektem w tym osiedlu jest jednak wrocławski tor wyścigów konnych, którego budowę rozpoczeto w 1905, a pierwsze wyścigi odbyły się 5 lipca 1907 i odbywają się do dziś (z przerwą w okresie 1943-1953). Projektantem kompleksu był R. Jürgens z Hamburga. Z tego okresu zachowały się drewniane kryte trybuny oraz tzw. pawilon herbaciany, oba z 1907. Ponadto znajdowały się tu koszary (przed wojną – niemieckiej żandarmerii zmotoryzowanej, po wojnie – Armii Czerwonej i częściowo Ludowego Wojska Polskiego), obecnie zlikwidowane. Znajduje się tu także cmentarz poległych w 1945 w szturmie na Wrocław żołnierzy Armii Czerwonej oraz gmach Polskiego Radia oraz publicznej Telewizji Polskiej.
Bezpośrednio po II wojnie światowej osiedle nosiło przejściowo nazwy Batonice oraz Patenice. Do lat pięćdziesiątych XX wieku Partynice miały własną stację kolejową zlokalizowaną przy skrzyżowaniu szlaku kolejowego do Sobótki z ul. Ołtaszyńską (przy ul. Ożynowej), na kilometrze 8,500 od stacji Wrocław Główny; nieco bliżej (na kilometrze 8,300) znajduje się nieużywana już dziś towarowa rampa rozładunkowa, a oprócz tego w pobliżu (po obu stronach stacji) znajdują się dwie bocznice kolejowe. Tuż po wojnie, nie dłużej niż do 1947 roku, znajdowały się tu nawet dwa przystanki kolejowe: na kilometrze 8,500 nazywał się Wrocław-Ujazdów, a przy bramie głównej toru wyścigów konnych, przy ul. Zwycięskiej (km 9,500) – Wrocław-Patenice.
Źródło: Autorzy:
Strona osiedla:
Na skraju Partynic, w pobliżu rzeki Ślęzy, w Parku Klecińskim znajdowała się wybudowana w latach 1878-1882 Villa Ehrlich – letnia rezydencja wrocławskiego właściciela ziemskiego Juliusa Schottländera. Uległa ona poważnym uszkodzeniom w czasie oblężenia Festung Breslau, a jej zdewastowane i rozszabrowane resztki zachowały się jeszcze do lat pięćdziesiątych, kiedy ostatecznie je rozebrano. Przy ulicy Karkonoskiej, obok gmachu Polskiego Radia, znajduje się słup graniczny miasta Wrocławia (zwany też "kamieniem stulecia"), jeden z sześciu identycznych, które ustawiono w latach 1900-1901 wg projektu Karla Klimma i jeden z trzech, które zachowały się do dziś[2]. Największym obiektem w tym osiedlu jest jednak wrocławski tor wyścigów konnych, którego budowę rozpoczeto w 1905, a pierwsze wyścigi odbyły się 5 lipca 1907 i odbywają się do dziś (z przerwą w okresie 1943-1953). Projektantem kompleksu był R. Jürgens z Hamburga. Z tego okresu zachowały się drewniane kryte trybuny oraz tzw. pawilon herbaciany, oba z 1907. Ponadto znajdowały się tu koszary (przed wojną – niemieckiej żandarmerii zmotoryzowanej, po wojnie – Armii Czerwonej i częściowo Ludowego Wojska Polskiego), obecnie zlikwidowane. Znajduje się tu także cmentarz poległych w 1945 w szturmie na Wrocław żołnierzy Armii Czerwonej oraz gmach Polskiego Radia oraz publicznej Telewizji Polskiej.
Bezpośrednio po II wojnie światowej osiedle nosiło przejściowo nazwy Batonice oraz Patenice. Do lat pięćdziesiątych XX wieku Partynice miały własną stację kolejową zlokalizowaną przy skrzyżowaniu szlaku kolejowego do Sobótki z ul. Ołtaszyńską (przy ul. Ożynowej), na kilometrze 8,500 od stacji Wrocław Główny; nieco bliżej (na kilometrze 8,300) znajduje się nieużywana już dziś towarowa rampa rozładunkowa, a oprócz tego w pobliżu (po obu stronach stacji) znajdują się dwie bocznice kolejowe. Tuż po wojnie, nie dłużej niż do 1947 roku, znajdowały się tu nawet dwa przystanki kolejowe: na kilometrze 8,500 nazywał się Wrocław-Ujazdów, a przy bramie głównej toru wyścigów konnych, przy ul. Zwycięskiej (km 9,500) – Wrocław-Patenice.
Źródło: Autorzy:
Strona osiedla:
al. Karkonoska
więcej zdjęć (667)
Dawniej: Sudetenland Strasse, Waldenburger Strasse, Armii Czerwonej, Armii Radzieckiej
Przed 1934 r. ulica nosiła nazwę Julius-Schottländer-Str. Po dojściu nazistów do władzy, zmieniono ją na Waldenburgerstr., a ok. 1941 r. dla upamiętnienia włączenia tzw. Kraju Sudeckiego do III Rzeszy, początkowy odcinek do ul. Turniejowej nazwano Sudetenlandstr.
Po wojnie początkowo była to ulica Wałbrzyska, lecz już w 1950 r. zmieniono ją na Armii Radzieckiej (początkowo Armii Czerwonej). Obecna nazwa obowiązuje od 1992 r.
Po wojnie początkowo była to ulica Wałbrzyska, lecz już w 1950 r. zmieniono ją na Armii Radzieckiej (początkowo Armii Czerwonej). Obecna nazwa obowiązuje od 1992 r.