W zamieszczonym w numerze 25/1990 (z 26 października 1990 r.) reportażu pióra Piotra Adamczyka, ilustrowanym fotografiami Marka Grotowskiego opisane jest miejsce – dziś już najpewniej nieistniejące – które trudno określić inaczej jak slumsy. Według autora mieszkający tu tylko „do zimy” ludzie „Są tu od kilkunastu lat. Wcisnęli się między cmentarz a wrocławską gazownię na Tarnogaju. Postawili niskie baraki – trochę cegieł z rozbiórki, trochę wydłubanego z ziemi kamienia, gliny, zwiezionych zewsząd desek”.
Prawdopodobnie chodzi o tereny w okolicach Ziębickiej. W innym miejscu tekstu mowa jest o tym, że miejsce to położone jest w pobliżu nasypu kolejowego, co potwierdziłoby tę lokalizację. Dziś prawdopodobnie już po ludziach „żyjących między stertą śmieci, beczek, samochodowych wraków, wśród świń stłoczonych w ciasnych obejściach, które trzymają na handel, aby tych parę groszy dorobić, w okolicy, gdzie woda śmierdzi odpadami z gazowni” – raczej nie powinno być śladu.
Końcową datę powstania obozowiska – ok. 1973 – wydedukowałem na podstawie artykułu Adamczyka (w 1990 było to „od kilkunastu lat”), choć wg osób znających to miejsce od dawna, mogły to być nawet lata 50. Jego likwidacja nastąpiła najpewniej gdzieś w połowie lat 90.