Kościół katolicki p.w. św. Dominika Savio. Zbudowano go w latach 1330-51. Początkowo był kościołem misyjnym, płacącym świętopietrze zatem niezależnym od Krzyżaków. Przebudowywany w 1580 i 1740 roku. Budynek został zbudowany w stylu gotyckim, na rzucie prostokąta z kwadratową wieżą od zachodu. Nie ma zachowanych informacji, pod jakim wezwaniem erygowano parafię.
Prawdopodobnie, w czasach krzyżackich, chowano w nim znaczniejszych braci krzyżackich, m.in. zmarłego w 1379 komtura Burcharda von Mansfelda. Niewykluczone że spoczął tu także poległy pod Grunwaldem komtur ostródzki Gamrath von Pinzenau, dowodzący chorągwią ostródzką. Do reformacji w 1525 roku był świątynią katolicką, potem ewangelicką.

Przez wieki chowano w kościele także szacownych i zamożnych obywateli miasta. Za najważniejszy należy uważać pochówek księżnej Anny Jadwigi von Sitsch, zmarłej w 1639 roku, żony śląskiego księcia z rodu Piastów Jana Chrystiana, który władał starostwem ostródzkim w latach 1633-1640.

W głównym ołtarzu widniał obraz Matki Bożej na tle Jerozolimy, a pod nim wizerunek Chrystusa Ukrzyżowanego. Kościół w ciągu wieków był wielokrotnie niszczony, przebudowywany i rozbudowywany. W 1788 roku wielki pożar miasta, spowodowany wybuchem prochu na zamku, strawił także tę świątynię. Odbudowa trwała aż do początków XIX stulecia. W trakcie tej przebudowy dokonano zasadniczych zmian w samej sylwetce kościoła jak i w jego wystroju. Wtedy budowlę powiększono w kierunku wschodnim o około 1/3 jej poprzedniej długości. Powstał wówczas budynek w stylu klasycystycznym, który w tym kształcie praktycznie zachował się do czasów obecnych, oczywiście po odbudowie.

Kościół miał trzy dzwony. Na największym, strojonym na ton „e”, napis po łacinie głosił: Przyjdźcie, chwalcie Pana. Wykonali mnie Johannes Simon [Hann?] i jego syn Anton w roku 1623. Dzwon w części wschodniej opatrzony był napisem: O królu sławny, Chryste, przyjdź w pokoju, święty Jerzy. Brzmiał on tonem „a”. Na brzmiącym tonem „g”, dzwonie umieszczonym w części południowej widniał napis: Chwała Bogu na wysokościach. Zostałem odnowiony w 1623 roku w Ostródzie.

W czasie pobytu w Ostródzie wojsk napoleońskich kościół służył jako magazyn dla wojska. W latach 1835-1848 w kościele działał Gustaw Gizewiusz, polski pastor protestancki, znany jako obrońca języka polskiego na Mazurach.

Budynek świątyni został doszczętnie spalony w roku 1945 przez armię sowiecką. W 1956 r. władze wojewódzkie przekazały Kurii Warmińskiej w Olsztynie ruiny kościoła. Przez parę tylko miesięcy odprawiano tu nabożeństwa. Potem dalsza dewastacja kościoła trwająca aż do roku 1981, kiedy przekazano go zakonowi Salezjanów, w których władaniu znajduje się do dziś. Salezjanie odbudowali go na początku lat 80 XX wieku. W czasie tej odbudowy wzbogacili świątynię o prezbiterium ołtarzowe. Obecne wnętrze kościoła ma wystrój współczesny, nie zachowało się praktycznie nic z wystroju sprzed 1945 roku.

Współczesny wystrój kościoła wraz z witrażami, wykonał główny projektant współczesnych świątyń salezjańskich w Polsce ks. Wincenty Kilian, który był również autorem polichromii kościoła NPNMP w Ostródzie, powstałej w 1959 roku, a która ciepło wspominana przez ostródzian, zniknęła w latach 80. XX wieku.

Za: