Ruiny wieży artyleryjskiej wybudowanej na planie kwadratu w latach 1811-1812, autorstwa samego Napoleona. Według niektórych opinii jedyna tego typu fortyfikacja na świecie.

Miała być działobitnią o dużej sile rażenia z dziewiętnastoma armatami i załogą 300 osób jednak nigdy nie odegrała żadnej znaczącej roli podczas obrony twierdzy. Reduta nie uczestniczyła w podjętych w 1813 roku trzech szturmach rosyjskich na twierdzę ponieważ nie była jeszcze do tego przygotowana. Budowa została ukończona w 1811 roku ale nie wg pierwotnego projektu z czerwca 1811 r. zatwierdzonego przez Napoleona, a wg projektu adaptowanego przez płk. Malleta w listopadzie 1811 r.

Reduta nigdy nie była uzbrojona, nie wiadomo jakim celom służyła w okresie zaboru rosyjskiego do 1915 r., tym bardziej, że po 1832 r. wał tzw. "Korony Utrackiej" został podwyższony ponad wysokość platformy i reduta zupełnie straciła swoje przeznaczenie.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w pobliżu reduty zorganizowano szpital wojskowy a w reducie urządzono skład apteczny. Budowla nakryta została wtedy czterospadowym dachem a w północno-wschodniej ścianie wybito wejście na piętro, do którego prowadziła kładka przerzucona nad fosą. Z tego powodu reduta często nazywana była po prostu apteką. Pod koniec lat 20-tych XX wieku w pobliżu reduty rozmieszczony został 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Z powodu tego, iż główną siłą pociągową były konie a miejsc w stajniach było mało urządzono stajnie w północno-zachodniej i południowo-zachodniej parterowej części reduty, ślady stajni zachowały się po dzień dzisiejszy. Skład apteczny i stajnia to był ostatni etap wykorzystania tej budowli.