Klasztorny zespół pobonifraterski na tzw. Podkarpiu, w sąsiedztwie kościoła franciszkanów w pobliżu Starej Bramy Lwowskiej. Bonifratrów do Zamościa sprowadził w 1649 r biskup Mikołaj Świrski, sufragan chełmski. W 1660 r położono kamień węgielny pod drewniany kościół i klasztor. W latach 1756-73 z fundacji Jana Jakuba Zamoyskiego wg proj. Jerzego de Kawe wybudowano murowany klasztor na planie trapezowym, oraz kościół św. Krzyża. Szpital dla 30 osób mieścił się w części południowej. Bonifratrzy swoje obowiązki wykonywali wewnątrz murów klasztornych i w domach prywatnych. Ponieważ w ówczesnych czasach szpitale były właściwie przytułkami, to szpital bonifratrów był jedynym który zapewniał opiekę nad chorymi. Leczyli wszystkich cierpiących, nie pytając o wyznanie czy narodowość. Zakon bonifratrów w Zamościu podzielił los innych zakonów za czasów zaboru austriackiego. Bonifratrzy łac. Frates misericordie b. Joannie de Deo - bracia miłosierdzia, katolicki zakon szpitalny. Założony przez Jana Bożego jako wspólnota świeckich w 1450 r w Hiszpanii. W 1572 r papież Pius V zatwierdził regułę zakonu wzorowaną na regule św. Augustyna. Od 1586 r. bracia dodatkowo składają śluby troski o chorych. Leczą ziołami, prowadzą apteki i szpitale dla chorych psychicznie. Pierwszy klasztor bonifratrów w Polsce powstał w Krakowie w 1609 r. z wdzięczności dla bonifratry Gabriela Ferrara, który przybył z Wiednia aby ratować zdrowie Zygmunta III Wazy.
Budynek murowany z cegieł i kamieni wapiennych. Sklepienie kolebkowo-krzyżowe i kolebkowo-lunetowe na parterze, w piwnicach oraz krużgankach. Konstrukcja dachowa drewniana krokwiowo-kleszczowa, dach kryty blachą stalową ocynkowaną. Okna ościeżnicowe, dwuskrzydłowe, sześciokwaterowe oraz czterokwaterowe w lukarnach. Drzwi jedno i dwuskrzydłowe, płycinowe. Klasztor wybudowany jest na planie nieregularnego czworoboku z wewnętrznym dziedzińcem. Układ wnętrza jedno- i dwutraktowy- skrzydło zachodnie, w południowo-wschodnim narożniku poważnie zniekształcony. Od strony dziedzińca w skrzydle północnym, zachodnim i południowym arkadowe krużganki. Bryła budynku dwukondygnacyjna, podpiwniczona, nakryta dachem dwuspadowym nad skrzydłami i czterospadowym nad dawnym kościołem. W połaciach dachowych znajdują się lukarny. Układ wnętrza zasadniczo jest zachowany, bez poważniejszych przekształceń, zatarty częściowo przez wprowadzenie nowych ścianek działowych w większych pomieszczeniach oraz w celu wydzielenia kuchni i łazienek. Dobrze zachowane krużganki i korytarze. Dawny kościół czytelny w obrębie murów magistralnych i układzie nawowym. Nie jest zachowany pierwotny wystrój wnętrz. Za