Kościół p. w. Najświętszego Serca Pana Jezusa został zbudowany w latach 1744-45 przez miejscową gminę ewangelicką, której służył do roku 1946. W r. 1947 został przejęty przez miejscową parafię rzymskokatolicką pw. św. Marcina i został przystosowany do liturgii katolickiej. Wielkie prace były w latach 70. XX wieku, a konserwacja barokowego wystroju wnętrza i remonty budynku są dalej kontynuowane. Obszerny i dogodnie położony Kościół pełni funkcję kościoła parafialnego.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa.
Historia budowy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sobieszowie został zbudowany w latach 1744 – 45 i do roku 1946 służył jako dom modlitwy miejscowej gminie ewangelicko – augsburskiej.
Kościół Ewangelicko – Augsburski to nazwa autochtonicznych kościołów krajowych, utworzonych w XVI wieku głównie w krajach niemieckich pod wpływem reformacji Marcina Lutra i jego współpracowników. W roku 1530 na sejmie w Augsburgu przedstawiciele kościołów luterańskich, w większości niemieckich, złożyli wyznanie wiary przyjęte później jako podstawa doktrynalna.
Zbiór podstaw doktrynalnych został sformułowany w języku łacińskim przez współpracownika Lutra – Melanchtona, ale zestawiony przez samego Lutra i podpisany przez 7 udzielnych książąt i senaty wolnych miast, a potem doręczony cesarzowi Karolowi V. Pod wpływem reformacji w XVI wieku powstał również Kościół Anglikański i Kościół Ewangelicko Reformowany (kalwiński) w Szwajcarii. W następnych wiekach pojawiły się kolejne odłamy protestantyzmu, głównie w USA, do najbardziej znanych należą kościoły: Adwentystów, Baptystów, Metodystów i Kościół Zielonoświątkowy. Niektóre z nich maja swoich wyznawców również w Jeleniej Górze.
Gdy w roku 1946 kościół ewangelicki został przejęty przez rzymskokatolicką parafię pod wezwaniem św. Marcina jako kościół pomocniczy, otrzymał tytuł Najświętszego Serca Pana Jezusa. Przejęcie większego, lepiej położonego kościoła było bardzo potrzebne, ponieważ kościół św. Marcina był za mały dla licznie uczęszczających na niedzielne msze święte przybywających tu z różnych okolic Polaków, a dotychczasowi mieszkańcy, głównie wyznania ewangelickiego, razem z pastorem, prawie wszyscy wyjechali za Odrę i Nysę.
W niedługim czasie po wystąpieniu w Niemczech Marcina Lutra i ogłoszeniu 1 listopada 1517 roku 95 tez, wiele miast i możnych rodów, na katolickim dotychczas Śląsku, przyjęło reformację. W roku 1520 w Sobieszowie zmarł ostatni, gorliwy proboszcz katolicki Marek Meyscheider i protestanci zajęli kościół parafialny, wówczas pod wezwaniem św. Barbary.
W roku 1543 w wieku 90 lat umarł Ullrich Schaffgotsch, właściciel Chojnika, Gryfowa i dóbr okolicznych, a jego syn i następca Hans, mąż dziedziczki Podgórzyna, wkrótce przyjął protestantyzm i wprowadził go we wszystkich swoich posiadłościach. Dokumenty z tamtych czasów mówią, że tylko jednostki pozostały wierne kościołowi katolickiemu. Decydujące słowo należało do właściciela, który posiadał tak wielkie prawa i władzę, że był faktycznym panem życia i śmierci swoich poddanych. Źródła historyczne podają, że w Anglii tysiące osób poniosły śmierć w obronie wiary katolickiej. Nie zachowały się żadne wzmianki o tym, czy w tych tragicznych czasach podobnie działo się u stóp Chojnika, gdzie znajdowała się szubienica i sąd w Sobieszowie.
Po najbardziej krwawych i ciężkich latach w historii Kotliny Jeleniogórskiej – czasach wojny 30-letniej (1618-1648) i przyjęciu zasady: cuius regio, eius religio – czyja władza, tego religia, katolicki cesarz Austrii, do której należał Śląsk, nakazał protestantom, aby zwrócili katolikom kościoły zabrane na początku reformacji.
Komisja cesarska przybyła do Sobieszowa 22 lutego 1654 r.i zabrany kościół oddano katolikom, a opieką duszpasterską otoczyli go ojcowie cystersi z Cieplic, kościół otrzymał nowy tytuł – św. Marcina.
Był on używany wspólnie przez katolików i protestantów aż do roku 1678. W następnych latach, choć nabożeństwa protestanckie były zakazane, odprawiano je nieformalnie w domu Schaffgotschów, co trudno pogodzić z faktem ich powrotu do Kościoła katolickiego. Gorliwi protestanci modlili się również w lasach.
W roku 1740 król pruski Fryderyk I zajął Śląsk i wcielił do Prus. Ponieważ król był protestantem, już w roku 1741 delegacja z Sobieszowa zwróciła się do komisarza królewskiego we Wrocławiu prośbą o zezwolenie na budowę własnego kościoła, które natychmiast otrzymała. Początkowo nabożeństwa protestanckie odbywały się w zaadaptowanej na kaplicę stodole.
Ogrodnik Jeremiasz Hoffman odpłatnie udostępnił gminie protestanckiej plac pod budowę kościoła. Dom dla niego wybudowano w innym miejscu na koszt gminy.
Dnia 12 czerwca 1744 roku płożono kamień węgielny pod budowę kościoła, która rozpoczęto już w tym samym roku i dzięki wielkiemu zaangażowaniu całej społeczności parafialnej zbudowano kamienne mury, aż po dach. Prace prowadził pochodzący z Sobieszowa majster Jerzy Pormann. Ówczesne zapisy mówią, że i młodzi i starsi z wielką gorliwością przychodzili do pracy.
W czasie niedawnego osuszania fundamentów można było zobaczyć, że pod narożnikami murów kościoła leżą potężne głazy, a fundamenty są bardzo starannie zbudowane.
Czasy, w których budowano kościół były niespokojne, a panowanie króla Fryderyka I na Śląsku budziło niepewność. Obawiano się, że w przypadku zmian politycznych kościół może być odebrany gminie protestanckiej. Dlatego rada kościelna zaleciła, aby kościół otrzymał małe okna i był tak skonstruowany, żeby ewentualnie mógł być zamieniony na dom towarowy lub nawet na dom mieszkalny. Do tego jednak nigdy nie doszło. Budowa „domu modlitwy”, bo tak protestanci nazywali kościoły, nie nadając im tytułów, postępowała bardzo szybko. Latem 1745 roku mistrz ciesielski Gotfried Marten z Zachełmia wykonał prace ciesielskie: dach, sygnaturkę, a wewnątrz kościoła empory. 19 grudnia 1745 r. odbyło się poświęcenie kościoła i pierwsze nabożeństwo. W dniu poświęcenia była to tylko prostokątna bryła – obecna nawa główna kościoła. Za czasem nastąpiła dobudowa zakrystii, a w ostatnich dziesiątkach lat nowej zakrystii i sal katechetycznych.
Zgodnie z osiemnastowiecznym sposobem krycia dachów kościół pokryto drewnianym gontem, jak to widać na sztychu z r. 1794, a dopiero w czasach późniejszych – łupkiem. Był to czterospadowy dach zwieńczony sygnaturką. Za zakrystię służyło przepierzenie przy schodach, dopiero w roku 1790 została dobudowana właściwa zakrystia, zaplanowana jako dolna kondygnacja niezrealizowanej nigdy wieży. W czasie prac ziemnych w ostatnich latach stwierdzono, że widać wyraźnie różnicę w budowie fundamentów pod nawą główną i pod dawną zakrystią.
Zakrystia, jak pamiętają starsi mieszkańcy Sobieszowa, miała dwie kondygnacje. Dolna, właściwa zakrystia miała wejście od strony południowo – wschodniej (pozostało po nim obramowanie zamurowanych drzwi – obecnie od strony drewnianego krzyża), zajmowała całą dolną część obecnego prezbiterium, w którym zamurowane zostały też okna. Nad stropem zakrystii znajdowała się „galeria dla stojących”. Strop nad zakrystią był na wysokości zachowanych do dziś niewielkich ścian, na których z przodu prezbiterium stoją dwie drewniane kolumny. Wejście do galerii było z obydwu empor. Na półkolistych drewnianych barierkach tego wejścia były ozdobne tablice upamiętniające poległych mieszkańców Sobieszowa w wojnie 1870 roku i w czasie I wojny światowej (1914-1918).
Ołtarz wielki, na którym do 1946 roku leżała ozdobne Biblia stał przy ścianie frontowej, w miejscu obecnych balasek. Za ołtarzem od stropu zakrystii do sufitu „galerii dla stojących” stały dwie kolumny znajdujące się dziś przy murze prezbiterium, a między nimi od roku 1861 był umieszczony niewielki witraż „Ukrzyżowanie” (obecnie znajduje się w oknie po prawej stronie prezbiterium). Do 1946 roku prze głównym ołtarzem stała chrzcielnica.
W ciągu wieków kościół wyposażano i upiększano, a przed I wojną światową postanowiono zbudować nową wieżę i zakupić nowe dzwony jako wotum na 200 – lecie kościoła. Na ten cel zebrano spore fundusze, ale planów nie zrealizowano ze względu na wybuch wojny, a fundusze straciły wartość w powojennej inflacji i kryzysie. W okresie międzywojennym wykonano jednak poważne prace remontowe: zamontowano nowe drzwi i okna oraz odnowiono elewację.
Remonty i przebudowa kościoła w okresie powojennym.
Aby przejęty w 1946 roku kościół ewangelicki przystosować do liturgii kościoła rzymskokatolickiego, konieczne były remonty i przebudowa. Najwięcej prac wykonano w czasie duszpasterzowania księdza Antoniego Kamińskiego w latach 60-tych i 70-tych XX wieku. Kościół otrzymał wtedy nową ceramiczną posadzkę, dębowe ławki i konfesjonały zaprojektowane przez księdza Kazimierza Medyka, który na początku lat 70-tych odnowił całe wnętrze kościoła. Niestety w czasie odnawiania, dobrze przyjętego przez parafian, zamalowano farbą olejną koloru kości słoniowej piękną XVIII – wieczną marmoryzację ołtarza głównego oraz kolumn. Obecnie małe odkrywki marmoryzacji znajdują się na kolumnach.
Wielkim problemem tamtych czasów był brak salki katechetycznej (lekcje religii nie odbywały się wtedy w szkołach) i prezbiterium. Ks. Kamiński przez wiele lat starał się o zezwolenie na przebudowę starej zakrystii i dobudowę nowej tak, aby powstało obszerne prezbiterium i sala.
Z kroniki tamtych lat wynika, ża stwarzano wielkie trudności, starania o otrzymanie zezwolenia na przebudowę trwały kilka lat. Zezwolenie otrzymano dopiero w r. 1971. Z czasem zbudowano nową zakrystię z salką katechetyczną i potrzebnym podpiwniczeniem, a następnie rozebrano strop i ściany starej zakrystii i urządzono obecne prezbiterium. Prace przy budowie nowej zakrystii i przebudowie prezbiterium były prowadzone przy zaangażowaniu i pracach społecznych parafian. Ukończono je w r. 1976. Prezbiterium otrzymało nową marmurową posadzkę, ustawiono stary barokowy ołtarz główny, a później granitowy stół ofiarny.
Ostatnie prace remontowe.
Po latach, w których nie przeprowadzano większych remontów, kościół zaczął ich wymagać, choćby ze względów bezpieczeństwa. Dotyczyło to szczególnie dachu, na którym znajdowała się niebezpiecznie przechylona na północ zbutwiała sygnaturka.
Dnia 8 maja 1992 r. przy pomocy wielkiego dźwigu z Turoszowa zdjęto na plac kościelny ścięta na wysokości kalenicy sygnaturkę i dzwon. Aleksander Kisły, cieśla z Podgórzyna, wraz z ojcem wykonał z drzewa modrzewiowego nową, wiernie zrekonstruowana sygnaturkę. Po założeniu kuli (zwyczajowo na wieży znajduje się kula zwierająca informacje o czasach, w których była zakładana – najważniejszych osobach z władz kościelnych i państwowych, wkłada się też tam obowiązujące pieniądze) i nowego krzyża, pokryto sygnaturkę i górną część dachu blachą miedzianą. W następnym roku zrzucono łupek z całego dachu i przygotowano pod krycie blachą miedzianą – co jest już zrobione w pewnej części. W r.1995 na 250 – lecie kościoła odnowiono wnętrze i ściany, urządzono lepiej prezbiterium ozdabiając trzema nowymi witrażami i boazerią.

Następne prace, które zrobiono to osuszenie i izolacja fundamentów w r. 1998 oraz odnowienie granitowych płyt przyziemia. Wiosną 1999 r. majster Janusz Wesołowski wykonał nową elewacje farbami „Caparol” gwarantującymi trwałość. Odnowiono też inne budynki parafialne.
Opis budowli.
Kościół usytuowany jest w centrum Sobieszowa, nad Wrzosówką, na rozwidleniu dróg do Jagniątkowa, Piechowic, Szklarskiej Poręby i Jeleniej Góry. Zbudowany został na planie prostokąta o wymiarach: 30,60 m x 16,70 m, nie jest orientowany, lecz zwrócony w kierunku północno – wschodnim. Na osi nawy głównej kościoła, w miejscu dawnej zakrystii jest obecnie prezbiterium, do którego od strony północnej w latach 70. XX w. dobudowano piętrowy budynek, mieszczący zakrystię i na piętrze salkę katechetyczną.
Otynkowane ściany kościoła z kamienia łupanego, częściowo z cegły wznoszą się na bardzo silnych kamiennych fundamentach. Stropy i sklepienia wykonano z drewna. Okna rozmieszone w dwóch kondygnacjach, dolne mają prostokątne obramienia z uszkami, górne są zamknięte półkoliście (łukowe).
Elewacja podzielona jest lizenami wykonanymi w tynku: od strony głównych drzwi na pięć osi, ściany boczne kościoła na siedem osi, ozdobione medalionami.
Do świątyni prowadziło kiedyś 7 wejść, obecnie zostały 4 (główne, dwa boczne i od strony zakrystii), jednak w elewacji zostały zachowane wszystkie portale wykonane w tynku.
Całość budynku nakryta jest czterospadowym dachem mansardowym, dawniej krytym gontem, później łupkiem, obecnie w znacznej części blachą miedzianą i papą – mającą służyć jako podkład pod resztę pokrycia miedzią. Na szczególną uwagę zasługuje drewniana konstrukcja dachu z wielkiej ilości grubych belek jodłowych, łączonych drewnianymi kołkami. Dach zwieńczony jest ośmioboczną sygnaturką z latarniami o wymiarach (część drewniana) 11 m x 4,5 m x 4,5 m z barokowym hełmem i krzyżem. Sygnaturka jest pokryta blachą miedzianą „w łuskę”.
Wysokość kościoła: mury (do gzymsu) 8 m, dach (do kalenicy) 9 m, sygnaturka (od kalenicy do szczytu krzyża) 10,16 m, wysokość kuli 0,61 m.
Stare, barokowe zakończenie wieży z małym krzyżem maltańskim i ruszająca się na wietrze chorągiewką metalową z literami: I G L R (nie wiemy, co te litery oznaczają) i datą 1745, zostało umieszczone w 1993 r. na zakończeniu dachu prezbiterium.
W latach 70-tych w czasie remontu wieży, usunięto stare zakończenie, a zamontowano prosty, metalowy, bezstylowy krzyż, który został zdjęty 8 maja 1992 r. razem z wieżą.
Obecny krzyż o wysokości 2,30 m wykonał ze stali nierdzewnej w czasie rekonstrukcji wieży w r. 1993 mieszkający w Sobieszowie Stefan Stefanowicz, wg projektu Tomasza Pasławskiego z Jeleniej Góry, który wzorował się na barokowej formie krzyża z okolic Lwówka. Krzyż ten został poświęcony przez aktualnego proboszcza parafii – księdza Józefa Frąca dnia 5 sierpnia 1993 roku i w tym dniu umieszczony na szczycie sygnaturki.

Za:

Wypływa w Karkonoszach w rejonie Czarnego Kotła, na wysokości 1228 m n.p.m. Płynie na północny wschód. Przepływa przez Jagniątków i Sobieszów, gdzie wpływa na obszar Kotliny Jeleniogórskiej, po czym skręca na wschód. W Cieplicach skręca ponownie na północny wschód i uchodzi do Kamiennej. W górnym biegu jest to typowo górski potok o dużym spadku. Tuż powyżej Jagniątkowa płynie przez skalisty wąwóz zwany Uroczyskiem. Powierzchnia zlewni w obrębie Karkonoszy (powyżej Jagniątkowa) wynosi 93,2 km². W dolnym biegu, na obszarze Kotliny Jeleniogórskiej spadek jest niewielki. W dolnym odcinku koryto rzeki zostało w znacznym stopniu uregulowane, a brzegi posiadają murowane umocnienia. Na granicy Parku Norweskiego w Cieplicach Wrzosówka przepływa pod kamienną śluzą wałów przeciwpowodziowych.
Płynie po granicie i jego zwietrzelinie, a na obszarze Kotliny Jeleniogórskiej po osadach czwartorzędowych. Górna część zlewni Wrzosówki porośnięta jest górnoreglowymi lasami świerkowymi, niżej lasami dolnoreglowymi. Od Sobieszowa płynie przez obszary zurbanizowane, pola i łąki.
Największym dopływem Wrzosówki jest Podgórna. Inne dopływy, to Polski Potok, Sopot i Brocz.
(za Wikipedią)

Heroldisdorf (1288), Herisdorf (1407), Herischdorf (1409)

Historyczna nazwa typu dzierżawczego, wywodzona jest od imienia Herold (lub zawołania rodowego), odnoszącego się zapewne do założyciela (zasadźcy) wsi.Malinnik był w średniowieczu wsią rolniczą, a od XV w. tkacką. Na jej terenie nad potokiem, zapewne w dolnej części wsi zakładano bielniki. Szczyt rozwoju tkactwa przypadł na około połowę XVIII w. Jego rozwój trwał do 1 połowy XIX w. W 1749 r. wzmiankowane były bielarnie z zabudowaniami w okolicach młyna, które stanowiły własność Jeremiasza Römischa i Gottfryda Römischa. W 2 połowie XIX w. nastąpił upadek tkactwa.
1288 – pierwsza wzmianka o wsi Heroldisdorf. Podpisany przez księcia Bolesława w dniu 20 marca dokument jest nadaniem prawa własności karczmy komturowi zakonu joannitów w Cieplicach.1309 – część majątku książęcego w Malinniku otrzymał jako własność dziedziczną Fritzko, łowczy księcia Bernarda Lwóweckiego i Henryka Śląskiego; w 1312 r. ustanowiono dla właściciela czynsz z połowy łana ziemi w tej wsi. Miejscowość była w tym czasie wolną wsią książęcą. Łowczy Fritzko żył jeszcze w 1320 r., bowiem jest to data przekazania mu pod zarząd wszystkich książęcych lasów wokół Jeleniej Góry.
1317 – majątek joannitów-szpitalników od Świętego Krzyża w Jeleniej Górze we wsi obejmował 5 gospodarstw kmiecych oraz rozległe ogrody uprawne.
1375 – księżna Agnieszka Świdnicka poświadczyła dokument sprzedaży majątku w Cieplicach i Malinnika przez ówczesnego właściciela dóbr w tych miejscowościach, Konrada von Gerstenberga. Nabywcą obu miejscowości była Zofia, wdowa po Hansie von Nimptsch i jej synowie Vincenz i Hans.
1381 – w dniu 16 sierpnia wydany został, podpisany przez króla Wacława Czeskiego akt nadania na własność dziedziczną majątku w Cieplicach i Malinniku rodzinie Gotsche Schoff, rezydującej na zamku Chojnik. Nadanie objęło również istniejący już wcześniej młyn w Malinniku. W tym samym roku wzmiankowany Heinrich Wiltperg, marszałek księżnej Agnieszki, który był zobowiązany Gotsche Schoffowi do zapłacenia czynszu na rzecz majątku i folwarku w Cieplicach i Malinniku. Część gruntu w Malinniku pozostawała nadal własnością książęcą.
1384 – kolejnym nadaniem dla Gotsche Schoffa było ofiarowanie przez księżnę Agnieszkę czynszu z gruntów uprawnych we wsi. Ten zaś w 1393 r. ustanowił 2 marki czynszu ze swojego majątku w Malinniku na rzecz kaplicy na zamku Chojnik.
1482 – Christoph von Schaffgotsch ofiarował parafii w Cieplicach jedno gospodarstwo kmiece z polami uprawnymi w Malinniku.
1518 – Ulrich Schaffgotsch sprzedał Georgowi von Zedlitz z Komarna roczny czynsz w wysokości 10 marek z majątku w Malinniku.
1524 – większość mieszkańców wsi przyjęła protestantyzm. Nabożeństwa w tym obrządku odbywały się dla nich w Cieplicach.
1560 – majątek Schaffgotschów we wsi przeszedł pod ich bezpośrednią jurysdykcję. W tym samym roku młyn należący do parafii katolickiej w Cieplicach został zamknięty. Nowy, zbudowany w 1707 r., w 1714 sprzedany został domenie w Cieplicach.
1628 – przy drodze na wzgórze Hartsteine (ob. okolice ul. J. Michejdy) zlokalizowany był folwark Schaffgotschów, który w 1650 roku nabył Melchior Albrecht, sekretarz majątku Chojnik. W 1928 r. własność przy folwarku uległa likwidacji. Obejmowała obszar 110 ha, z których część stanowiły lasy. Dzierżawcą folwarku w 1935 r. był mistrz wikliniarstwa i nadzorca budowli miejskich Paul Winckler.
1742 – w Malinniku działały dwie szkoły.
1781-1783 regulacja i budowa nawierzchni drogi z Jeleniej Góry do Cieplic przez Malinnik (ob. ul. Wolności).
1820 – otwarcie szlifierni szkła artystycznego na terenie, na którym później założono fabrykę maszyn papierniczych.
1845 – zmarł Albert Tollberg mieszkający w Malinniku architekt dworski Schaffgotschów, autor projektu teatru zdrojowego w Cieplicach. Założono gminę wyznania staroluterańskiego.
1845 – wieś była własnością Schaffgotschów; na jej terenie znajdowała się królewska celnica, folwark Schaffgotschów, 241 domów, 1614 mieszkańców, dwie ewangelickie szkoły, młyn wodny, 41 tkaczy bawełny, 32 tkaczy lnu, 41 rzemieślników, 20 handlarzy, szlifierz szkła, cegielnia, 5 zajazdów, 2 restauracje (na Górze Sołtysiej i na wzgórzu Weihrichsberg, ob. ul. A. Struga 22).
1848 – parafia staroluterańska liczyła 46 wiernych. Nabożeństwa odbywały się w Sobieszowie.
1854 – powódź, 1866 – epidemia cholery; 1883, 1886, 1888, 1897 – powodzie.
1869-1870 budowa kościoła dla wiernych wyznania staroluterańskiego (ul. Wolności 213).
1874 – we wsi było 261 domów, 1830 mieszkańców.
1878 – architekt i przedsiębiorca budowlany Wilhelm Ansorge nabył od rodziny Schaffgotsch grunt w okolicy obecnej ulicy Łabskiej, gdzie wytyczył drogę, która dała początek osiedlu Russische Colonie.
1891 – budowa drogi z Malinnika do dworca w Cieplicach, poprowadzonej wzdłuż zachodniej granicy cmentarza przy ulicy Jagiellońskiej w Cieplicach.
1893 – budowa żelaznego mostu nad Kamienną.
1894 – otwarcie poczty w okolicach ob. ul. Wolności 213.
1896 – budowa szkoły.
1899 – remont mostu nad Kamienną, na osi ob. ul. Ceglanej.
1900-1903 elektryfikacja wsi.
1901-1904 budowa szkoły ewangelickiej m.in. z fundacji Füllnera.
1904 – budowa rezerwuaru wodnego na Górze Sołtysiej.
1904-1908 budowa zapory wodnej.
1908 – we wsi było 353 domy, 3363 mieszkańców (2805 ewangelików, 543 katolików, 11 żydów).
1905 – 1906 budowa osiedla Scholzenberg Kolonie, ob. ul. M. Kasprzaka. Założenie wodociągów.
1906 – założenie parku Füllnera, tzw. parku norweskiego.
1910 – wzniesienie gmachu urzędu gminy (okolice ul. Wolności 214).
1913 – żwirowanie ulic osiedla Deutsche Kolonie.
1923-1924 brukowanie ulic Russische Kolonie; od 1915 r. osiedlu nadano nazwę Tannenberg.
1938 – powierzchnia terenu wsi 1148 ha, w tym110 ha było własnością Schaffgotschów. W tym roku mosty i ulice Malinnika wyłożono brukiem.
Studium historyczno - urbanistyczne 2002

Ulica wzdłuż lewego brzegu potoku Wrzosówka. Zabudowa murowana, luźna, zagrodowa lub typu podmiejskiego, jedno i dwukondygnacyjna, pochodząca w większości z około 1900 r. Zachodni odcinek drogi, położony na terenie górzystym, nad potokiem z reliktami kładek dla pieszych, charakteryzuje się wysokimi walorami krajobrazowymi.
Studium historyczno - urbanistyczne 2002

Stara droga, łącząca Sobieszów z Cieplicami. W okresie średniowiecza prowadziła do zdroju w Cieplicach oraz po przeniesieniu się Schaffgotschów, właścicieli obu miejscowości, z zamku Chojnik na dwór w Cieplicach, zapewniała komunikację między dworem a urzędem ordynacji majątku w Sobieszowie.
Zabudowa luźna, w większości typu miejskiego, głównie dziewiętnasto— i dwudziestowieczna z pierwszej ćwierci XX w. Najstarszymi elementami zabudowy tej ulicy są zespoły: kościoła katolickiego p.w. św. Marcina, kościoła ewangelickiego p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz zespół ordynacji majątku Schaffgotschów (tzw. pałac).
Studium historyczno - urbanistyczne 2002