Przed wielkim pożarem miasta w roku 1748 znajdował się tu narożny dom mieszkalny ze stajnią, którego właścicielem był Johann Kirchner. W czasie odbudowy wzniesiono na jego miejscu dom o konstrukcji szkieletowej, krytym dachówką. Niedokończony nowy dom Kirchner sprzedał w roku 1750 Carlowi Edlerowi, radcy miejskiemu. Niestety nowy budynek spłonął w czasie pożaru fragmentu ulicy w roku 1788, a na jego miejsce wzniesiono dwukondygnacyjny murowany z dachem gontowym, z galerią od strony podwórza. W końcówce XIX wieku w budynku znajdowały się na parterze po prawej stronie od wejścia pomieszczenia na działalność rzemieślniczą i dwa pokoiki z komórką, zaś po lewej był jeden pokój i komórka, na piętrze mieściły się po prawej jeden pokój z komórką i kuchnią, po lewej jedna izba i komórka. W przybudówce w podwórzu znajdowała się jedna izba z komórką i szopą na drewno i węgiel. Ze względu na ciężką konstrukcję dachu, budynek był w zły stanie technicznym, nie zachowano przy przebudowie także zasad np. przeciwpożarowych, i władze zalecały wystawienie nowego lżejszego budynku. Jeden z kolejnych właścicieli nieruchomości, August Witaliński w roku 1901 uzyskał zgodę pszczyńskiego urzędu budowlanego na wyburzenie starego i postawienie nowego budynku mieszkalnego i drugiego usługowego. W roku 1902 został wzniesiony nowy budynek mieszkalny z wieżyczką i zabudowania gospodarcze. W roku 1928 w dwu murowanych budynkach znajdowało się łącznie 46 pomieszczeń i sklep z towarami bławatnymi i manufakturowymi. Na pierwszym piętrze mieszkali właściciele budynku, na drugim rodzina, zaś na strychu znajdowały się służbówki, w tym pokój guwernantki, kucharki i pokojówki.

/na podstawie opracowania"Z dziejów pszczyńskich kamienic i ich mieszkańców" pod rekacją Joanny Strońskiej-Przybyła, Joanny Szczepańczyk, Małgorzaty Tomczykiewicz/