Kościół św. Mikołaja jest budowlą orientowaną, jednonawową, salową, z drewnianymi stropami (po zawaleniu się w czasie wojny gotyckiego sklepienia) oraz z wieżą do zachodu. Budowę fary datuje się na koniec XIV w.

XVI w. została przejęta przez ewangelików, i nastąpił rozkwit kościoła: świątynia wyposażona została w dzwon o średnicy 40 cm, a w 1629 r. wybudowano prospekt organowy. W 1655 roku istniejący ołtarz główny rozbudowano, a w następnym 1656 roku wzniesiono przybudówkę. W 1660 roku kościół otrzymał kolejny dzwon, o większej średnicy 90 cm. W 1729 roku nadbudowano wieżę, wieńcząc ją hełmem naczółkowym. W 1855 roku kościół otrzymał kolejny dzwon o średnicy 105 cm. W latach 1899 – 1900 dobudowano klatkę schodową po północnej stronie wieży oraz przedsionek północny. Odnowiono też tynki wewnętrzne, wykonano nowe stalle według zachowanych gotyckich wzorców, także zbudowano boczne, typowe dla kościołów ewangelickich części empory organowej oraz odrestaurowano ołtarz. W czasie działań II wojny światowej kościół został bardzo zniszczony. Zawalone zostało m. in. sklepienie, przykrywające nawę i prezbiterium, zniszczona została więźba i zburzone ostatnia kondygnacja wieży i korona murów obwodowych. Elementy zabytkowego wyposażenia zostały częściowo wywiezione, a częściowo zniszczone i rozkradzione, bowiem obiekt był bezpańską ruiną. Do prac naprawczych przystąpiono już w 1947 roku. W ramach remontu wykonano: uzupełnienia ścian obwodowych i cokołów, sklepienia Kleina, zwieńczenie wieży i jej hełm, tynki wnętrza, więźbę dachową i pokrycie dachu, szalunek stropów, stolarkę okienną i drzwiową. W listopadzie 1951 nastąpiło uroczyste poświęcenie kościoła. W 1952 roku kontynuowano wyposażanie kościoła, m. in. zakupiono kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Około 1966 roku przebudowano prezbiterium i wyłożono posadzkę marmurem. Niestety, nie zachowało się dawne, bogate bogate wyposażenie: malowidła ścienne z XV w., gotycki ołtarz główny, barokowe sprzęty, cenne paramenty liturgiczne. Obecnie z historycznego wystroju zachowały się jedynie tablice nagrobne i epitafijne z końca XVIII i początku XIX w.