Ród Larischów-Mönnichów do którego od lat 60. XVI wieku aż do końca 2. wojny światowej należały rozległe majątki w okolicach Karwiny, przede wszystkim zaś zamki Frysztat i Solca w doniosły sposób wpłynął na Ziemię Cieszyńską.
Ród Larischów mocno rozrodzony, był znany na Śląsku, w Czechach oraz w Austrii. Historycznie pochodzili z Tyrolu, gdzie byli właścicielami zamku Fracstein, nazwa tego zamku stała się ich pierwotnym nazwiskiem. W XIV wieku osiedlili się na Śląsku, w miejscowości Klisino w okolicach Głogówka, używali wtedy nazwisk Fragstein, panowie z Klisina (niem. Glaesen; von Glaesen- stąd polska nazwa herbuGlezyna) lub Larisch (na potomków Hilarego z Klisina). W XV wieku przenieśli się do nowej siedziby rodowej- do Naczęsławic. w XV wieku ród podzielił się na dwie linie: Fragstein oraz Larisch, ci pierwsi byli wójtami dziedzicznymi Głogówka. Larischowie podzielili się w XVI wieku na dwie linie: górnośląską z Naczęsławic (szlachecką i baronowską) oraz hrabiowską czesko-austriacką z Ligoty (Lhoty) w Księstwie Cieszyńskim. Linia z Ligoty używała później nazwiska Larisch-Moennich (Larisch-Mönnich) i należała do najwyższej arystokracji austriackiej.
Laryszowie w 1551 zakupili Karwinę, a w 1552 Solcę. Z czasem wykupowali kolejne pobliskie wioski. W 1654 hrabia Jan Larisch-Mönnich został starostą obwodowym obwodu cieszyńskiego. Od tegoż roku tytułowali się również jako baronowie.
Do znacznej zamożności przyczyniło się odkrycie pokładów węgla w Karwinie w 1776. W 1791 uzyskali tytuł hrabiowski. W 1873 w Solcy powstał nowy pałac Larischów, jeden z najokazalszych w regionie, a w pobliżu również rodzinna kapliczka i grobowiec.
W 1794 r. rozpoczęto wydobycie węgla w Karwinie, znaczący rozwój przemysłowy w regionie karwińskim nastąpił za panowania Henryka Larischa (1793–1859), który oprócz wydobycia węgla założył przedsiębiorstwa przemysłowe, takie jak huta szkła w Karwinie, cukrownia w pobliskiej Suchej Górnej, lub fabryka sody w Pietrzwaldzie.Poświęcił się także rozwojowi rolnictwa i hodował w swoich majątkach ponad pięć tysięcy owiec.
W głównej linii Larischowie osiągnęli szczyt swojej rodzinnej kariery w XIX i XX wieku, co było możliwe dzięki dobrze prosperującym przedsiębiorstwom, zwłaszcza w górnictwie węglowym. Hrabia Jan Larisch-Mönnich (1821-1884) byl w latach 1865-1867 austriackim ministrem finansów. Ostatecznie pozostał w Wiedniu jako najwyższy marszałek nadworny (1871-1884) i otrzymał Order Złotego Runa. Poszerzył rodzinny majątek kupując Bogumin i zbudował nową wspaniałą rezydencję w Karwinie (palac Solca). Jako minister finansów, a później czołowy urzędnik dworu cesarskiego potrzebował reprezentacyjnej siedziby w Wiedniu, dla której w latach 1867-1868 wybudowano neorenesansowy pałac (obecnie siedziba ambasady irackiej w Austrii).
Na początku XX wieku gośćmi w Karwinie byli cesarz Franciszek Józef I i Wilhelm II. czy bułgarski car Ferdynand. Prestiż społeczny Larischów w tamtym czasie opierał się na ich wyjątkowej pozycji ekonomicznej dzięki wydobyciu węgla kamiennego w regionie karwińskim. Henrych Larisch zatrudniał w kopalniach 4500 górników i był najbogatszym biznesmenem w dziedzinie wydobycia węgla w Austro-Węgrzech. Ponadto był właścicielem ponad 11 000 hektarów ziemi, a leśnictwo było również ważne w rodzinnym biznesie. Oprócz szeregu innych podmiotów przemysłowych Larischowie prowadzili również interesy w uzdrowisku (Uzdrowisko Darkov). Henrych Larisch rozbudował majątek rodowy, kupując majątki Śionov (1893) i Raj (1899). Pałac w Raju przeszedł w latach 1899-1903 gruntowne przebudowy budowlane, Henryk kupił również Jaworze na terenie dzisiejszej Polski.Od początku XX wieku był także właścicielem folwarku Palfau z domkiem myśliwskim w Austrii u podnóża Alp. Po upadku majątku w Czechosłowacji Palfau stało się po 1945 r. schronieniem dla całej rodziny Larischów.
W 1918 roku spadkobiercą majątku został Jan Henryk Maria (1872–1962), mimo inne członek Rady Cesarskiej Po I wojnie światowej jego majątki znalazły się na terytorium dwóch państw (Czechosłowacja, Polska), a reforma rolna wpłynęła również na jego własność rodzinną. Dzięki wysokim dochodom z działalności wydobywczej w regionie karwińskim Jan Henrych mógł jeszcze inwestować i na krótko przed II wojną światową kupił za siedem milionów koron farmę Valeč w zachodnich Czechach i Jevišovice na południowych Morawach. Jan Henrych wyjechał do Austrii w 1939 r. i powierzył zarządzanie majątkiem swojego syna Jana Henryka (1917-1997), a Jevišovice przejął jego starszy syn Eduard (1916-1987). W czasie II wojny światowej na majątek Larischa została narzucona przymusowa administracja niemiecka, Jan Henryk (syn) uciekł do Austrii w 1945 roku, a jego żona Vilemína z domu Schaffgotschow (1919–1945) zginęła w wypadku samochodowym na południowych Morawach w drodze na wygnanie. Po 1945 roku Larischowie próbowali odwrócić proces konfiskaty majątków, ale oprócz konfiskaty majątków obywatelstwa pochodzenia niemieckiego.Zprzeciwne i wysylku byly i dekrety Beneša o nacjonalizacji przemysłu ciężkiego.Po II wojnie światowej majątek Larischów w Czechosłowacji o wartości około 3,5 miliarda koron został znacjonalizowany. Po 1989 roku Jan Henryk kilkakrotnie odwiedzał Karwinę, a po jego śmierci w 1997 roku kontakty ustały. Potomkowie tej rodziny żyją dziś w Austrii i Ameryce Południowej.
