Prace budowlane przy hali targowej, zaprojektowanej przez Juliusza Dumnickiego, rozpoczęto w lipcu 1938 r. i przerwano po wybuchu wojny. Budynek ukończono pod nadzorem władz okupacyjnych i oddano do użytku 17 sierpnia 1940 w dniu, kiedy na Rynku Głównym zniszczono pomnik Adama Mickiewicza. Powstała przy ul. Grzegórzeckiej w celu zaopatrzenia (niektórych) mieszkańców z tej części miasta. Zachowane zostały istniejące ówcześnie place targowe w okolicy, aczkolwiek podjęto decyzję o zamknięciu starszych i mało efektownych sklepów i stoisk przy ul. Dominikańskiej. Ich właściciele zostali przeniesieni do nowej hali.
Fragment wypowiedzi starosty miejskiego Schmidta, w związku z otwarciem hali, umieszczony w Krakauer und Warschauer Zeitung:
„Jest wielką przyjemnością w roli kierownika odpowiedzialnego za administrację tego miasta, móc otworzyć tę pierwszą krakowską hale targową w ramach skromnej uroczystości.../Kraków posiada cały szereg placów targowych na wolnym powietrzu” – mówił. „Stan ten jednak nie może już obecnie zadowalać../. Przede wszystkim łatwo psujące się i delikatne towary nie zawsze mogą być wystarczająco troskliwe przechowywane. Budzi to obawy o stan zdrowia wśród mieszkańców. Również poprzednia polska administracji miasta była tego świadoma, dlatego latem 1938 roku zaczęła budowę hali targowej. Jest to pierwsza z sześciu zaplanowanych hal, które powinny były przejąć zaopatrzenie mieszkańców w poszczególnych dzielnicach miasta. Kiedy niemiecka administracja wzięła losy miasta w swoje ręce, wspierała kontynuowanie tej budowy wszelkimi środkami.
Tak więc dzisiaj widzimy halę główną z szeregiem sklepów po zewnętrznej stronie hali i wieloma stanowiskami dla sprzedawców warzyw oraz artykułów mięsnych i wędliniarskich jak również ryb. Boczna hala i dziedziniec między obiema halami służą dla handlu warzywami. Mała hala jest przeznaczona dla handlu kwiatami.”