Zabytkowa sztolnia „Czarnego Pstrąga” należy do najmłodszych spośród wszystkich sztolni tarnogórskich powstałych począwszy od 1547 roku. Prace nad jej wydrążeniem trwały 14 lat, od 1821 do 1834 roku. Długość pierwszego odcinka wynosiła 4600m i sięgała do złóż położonych na głębokości 56,5 m. Jej początkowa nazwa brzmiała „Głęboka–Fryderyk” i zyskała miano najdłuższej sztolni na terenie Tarnowskich Gór, kiedy w 1880 roku łącznie liczyła ok.15 km.

Opuszczone podziemia kopalni w szybkim czasie wzbudziły ogromne zainteresowanie społeczeństwa, w związku z czym podjęto starania o udostępnieniu podziemi szerszej publiczności. Pierwsze poważne kroki w tym kierunku podjęte zostały w okresie międzywojennym przez magistrat tarnogórski, który powołał grupę osób mającą kierować pracami nad utworzeniem na terenie dawnej kopalni muzeum. Plany tymczasowo przerwała II wojna światowa, do projektu powrócono już w 1953 roku.

Poważne prace nad udostępnieniem podziemi kopalni podjęło się Stowarzyszenie Miłośników Historii i Zabytków Ziemi Tarnogórskiej, założone w 1954 roku. Prace badawcze podziemi kopalni oraz prace porządkowe wyrobisk, po dość burzliwym okresie ostatecznie zakończyły się w 1976 roku. Zwiedzającym udostępniono fragment wyrobisk Zabytkowej Kopalni Rud Srebronośnych ( ) wraz ze sztolnią „Czarnego Pstrąga”. Wybrany fragment podziemnych wyrobisk kopalnianych obejmuje trasę znajdująca się na głębokości 40 m, liczy 1700m i prowadzi miedzy szybami „Anioł”–„Żmija”–„Szczęść Boże”. Udostępniony odcinek Sztolni Czarnego Pstrąga liczy 600 m, trasa obejmuje podziemny odcinek pomiędzy szybami Ewa i Sylwester, trasę pokonuje się łodziami.

Źródło: WSTĘPNE SPRAWOZDANIE Z INWENTARYZACJI OBIEKTÓW PRZEMYSŁOWYCH
W WOJEWÓDZTWIE ŚLĄSKIM, Katowice, styczeń 2012