Kościół powstał z inicjatywy zakonu jezuitów, którzy po długiej nieobecności powrócili do Cieszyna w 1885 roku. Posiadali wówczas dwa domy w Alejach arcyksięcia Albrechta (dzisiaj zwanymi Alejami lub Parkiem Masaryka), jednak bez świątyni. Dzięki wsparciu finansowemu uzyskanemu od księcia cieszyńskiego arcyksięcia Albrechta Fryderyka Habsburga oraz wrocławskiego kardynała Jerzego Koppa, 21 lipca 1891 rozpoczęto budowę kościoła dla jezuitów, na parceli podarowanej jezuitom od rodziny Grodzieckich. Kamień węgielny został poświęcony 11 czerwca 1892 roku. Projektantem świątyni był wiedeński architekt Ludwig Zatzka, który bryłę budynku wzorował na kolegium jezuitów w Wiedniu. Konsekracji nowej świątyni dokonano 10 października 1894 roku, której dokonał kardynał Koppa w obecności arcyksięcia, licznego duchowieństwa i wielkiej rzeszy wiernych. W 1904 roku w kościele umieszczono relikwie św. Melchiora Grodzieckiego. Po podziale miasta w 1920 roku, kościół stał się najważniejszą świątynią rzymskokatolicką w nowo powstałym Czeskim Cieszynie, a rok później stał się kościołem parafialnym, kiedy jezuici w wyniku umowy z kurią biskupią we Wrocławiu, przekazali go księżom diecezjalnym.
Kościół zbudowano w stylu neogotyckim na planie krzyża, natomiast frontową elewację z portalem (fasadę), centralnie usytuowaną wnęką okienną flankują dwie wieże – wschodnia niższa (niedokończona), pod którą znajduje się kaplica Matki Bożej z Lourdes i zachodnia wyższa z dzwonnicą. Fasadę z dużym trójkątnym szczytem, zdobi m.in. duże okno rozetowe. Okna zdobią witraże, a ściany liczne malowidła.
Źródło

W roku 1813 na polecenie księcia Alberta Sasko Cieszyńskiego nadleśniczy Dünnbier założył park w dzielnicy Saska Kępa na rzucie trójkąta. Osie kompozycyjne stanowiły trzy promieniste aleje, których widokowym zamknięciem był taras z doryckim portykiem, zlokalizowany w narożniku Pałacu Myśliwskiego na cieszyńskiej Górze Zamkowej. Park ten pierwotnie przeznaczony został pod budowę kolonii jednopiętrowych domów dla urzędników zarządzających majątkiem Habsburgów. Szeroką aleję obsadzono w części środkowej licznymi drzewami (kasztanowce, lipy, drzewa akacjowe itp.)i krzewami, z wyznaczonymi ścieżkami spacerowymi w stylu angielskim, wśród których ukryty był posąg św. Jana Nepomucena, kapliczka z czerwonej cegły oraz secesyjny pomnik Fryderyka Schillera z białego kararyjskiego marmuru. W XIX wieku aleja obudowana została wieloma reprezentacyjnymi eklektycznymi willami, położonymi w ogrodach ozdobionych nieodłącznymi magnoliami. W początkowym odcinku Alei zbudowano w 1874 roku dwa dwupiętrowe domy na mieszkania pracowników i biura dyrekcji arcyksiążęcej Komory Cieszyńskiej. W okresie okupacji hitlerowskiej budziły powszechną grozę, gdyż mieściło się w nich gestapo. W parku często grywała orkiestra wojskowa, dla której wzniesiono drewniany pawilon muzyczny. W 1925 r. wprowadzono zakaz przejazdu powozów konnych, by stukanie kopyt nie przeszkadzało nauczaniu w pobliskich szkołach. Rozporządzenie to było stosowano już w czasach przedpodziałowych. Po podziale Cieszyna, aleja arc. Albrechta (nazwa Erzherzog Albrechtsallee odnosi się do arcyksięcia Albrechta Fryderyka Habsburga) przemianowywano parokrotnie: Pierwsza propozycja była: Benešova aleje, jednak ostatecznie w latach 1920 aż 1925 wybrano Masarykova aleje (początkowo Masarykovo stromořadí - czasami stosowano jeszcze w 1929), 1925 aż 1938 Masarykovy sady, 1938 aż 1939 aleja Prezydenta Mościckiego, 1939 aż 1945 park Schillera, 1945 aż 1989 aleje Gorkiego, od 7 lutego 1990 r. po współczesność aleja Masaryka. W wydawanym od 1894 r. czesko-języcznym tygodniku Noviny Těšínské stosowano na przemian nazwę Albrechtovo stromořadí lub Albrechtova alej. Patrz również opis parku w kronice miejskiej. Aleje były własnością Komory Cieszyńskiej.
W 1994 r. przeprowadzono rewitalizację parku. Zanim zasypano most zalewowy do budynków wchodziło się po stopniach.