Piec do wypalania wapna, pochodzi z drugiej połowy XVIII w. i położony jest w malowniczej Dolinie Srebrnika. Zbudowany jest na planie sześciokąta z pozyskiwanych w okolicy nieregularnych ciosów kamiennych. Piec o kubaturze ok. 200 metrów sześciennych posiada ściany pochylone do środka. W trzech z nich u podstawy przekute zostały otwory-szyby wentylacyjne przesklepione kolebkowo. Do wykończenia szybów posłużył ciosany kamień. Otwory zapewniały też dostęp do paleniska w celu równomiernego rozprowadzenia ognia na całej płaszczyźnie i wygarnięcia popiołów. Wewnątrz, w dwukomorowym palenisku znajdował się ruszt. Surowcem pieca były kamienie wapienne wydobywane w okolicy. W celu uzyskania wapna palonego piec rozgrzewano do 900-1000 stopni Celsjusza. Z pobliskiego lasu pozyskiwano drewno do paleniska. Surowiec ładowano od góry przy pomocy prostych, drewnianych konstrukcji. Piec pracował w sposób ciągły. Otwór w górnej części szybu zasypywano na przemian warstwami kamienia wapiennego i paliwa - węgla drzewnego, torfu lub węgla kamiennego. Wsad obsuwając się w dół pieca był podgrzewany spalinami ze strefy wypału, następnie węgiel ulegał zapaleniu i w strefie wypalania, gdzie temperatura dochodziła do 1200 stopni Celsjusza, kamień wapienny ulegał rozkładowi. Dwutlenek węgla ze spalinami uchodził do atmosfery, a wapno palone ochłodzone w dolnej części pieca, było wybierane przez dolny szyb jako gotowy produkt. Wypalone w takim piecu wapno wykorzystywano głównie w budownictwie, a także do wapnowania zakwaszonych gleb. / opis z tablicy informacyjnej przy wapienniku.