Historia. Kościół p.w. Świętego Bartłomieja z 1484 r. Zbudowany z fundacji Zakliki Międzygórskiego. Rozbudowany w XVII w. o murowaną zakrystię, fundacji Katarzyny Łętowskiej. W 2 poł. XVIII w. dobudowa wieży. Remontowany w 1924, 1932 i 1966 r. – otynkowanie wnętrza. Gruntowy remont w latach 2011 – 12 z wymiana blachy na gont.

Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany, zbudowany z drewna modrzewiowego w tradycji późnogotyckiej. Mniejsze prezbiterium od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną, murowaną zakrystią. Wieża od frontu, konstrukcji słupowej z izbicą, o ścianach zwężających się ku górze, poprzedzona kruchtą. Zwieńczona barokowym, gontowym hełmem z latarnią. Dzwon z 1544 r. i dwa z 1923 r. z odlewni Felczyńskich. Druga kruchta z boku nawy. Dach jednokalenicowy, kryty gontem z ośmioboczną wieżyczką na sygnaturkę. Zwieńczoną gontowym hełmem z latarnią. Zachowane dwa ostrołukowe portale gotyckie z k. XV w. Wnętrze otynkowane. Stropy płaskie, w nawie z zaskrzynieniami, wsparte na sześciu słupach. Chór muzyczny wsparty na słupach z organami rokokowymi z 2 poł. XIX w. Polichromia figuralna i ornamentalna z 1966 r., autorstwa Ireny Wojnickiej, Heleny Majewskiej i Bolesława Duszy. Belka tęczowa z krucyfiksem barokowym z XVII w. Ołtarz główny rokokowy z 2 poł. XVIII w. Ołtarze boczne rokokowe z 2 poł. XVIII w. Ambona barokowa z płaskorzeźbami czterech ewangelistów. Chrzcielnica drewniana, późnorenesansowa z p. XVII w. Ławki manierystyczne z bogatą dekoracją rzeźbiarską z p. XVII w. Obraz Zaśnięcie NMP o cechach bizantyjskich z XV w.

Źródło: