U zbiegu uli Grodzkiej (71) i św. Idziego pod Wawelem w miejscu, które w XV w., należało do kasztelana krakowskiego i kanclerza wielkiego koronnego Jakuba z Dębna powstał dom kapitulny zwany "Dębno". Pod koniec XIX w. stanął tu (między kamienicami należącymi do opata jędrzejowskiego i do Pieniążka) masywny i długi korpus dwupiętrowego gmachu o tej samej nazwie, który w 1941 r. został zburzony przez Niemców. Nazywający siebie niemieckim królem Polski - Hans Frank osobiście nakazał jej rozbiórkę, jak również kilku innych znajdujących się w najbliższym otoczeniu Wawelu. W tym samym mniej więcej czasie zniknęły zatem kamienice przy ulicy Podzamcze, jak również budynki będące pozostałością osady Rybaki między Wawelem a Wisłą na przedłużeniu ulicy Bernardyńskiej.