Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 1 głos | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. zachodniopomorskie › Szczecin › Stare Miasto › ul. Korsarzy › Zamek Książąt Pomorskich › Wieża Zegarowa |
1949 , Ruina Wieży Zegarowej i dziedziniec zamkowy.
Skomentuj zdjęcie
Hauka
+1 głosów:1  Tak się zastanawiam na datowaniem tego zdjęcia, na pierwszym planie mamy chabazie, wyrosły one na placu który powstał po pracach archeologicznych które trwały pomiędzy sierpniem a październikiem, po zerwanym bruku pozostała "rabata" zasypana piaskiem. pytanie czy w miesiącach jesienno zimowych mogły wyrosnąć takie chaszcze, raczej nie. W drugiej połowie 1949 roku już w zaawansowanym stopniu trwały prace zabezpieczające popadający w ruinę zamek. Obstawiał bym że zdjęcie jednak jest z wiosny 1949 roku. 2021-12-09 00:17:59 (4 lata temu)
|
|
Na stronie od 2011 sierpień
14 lat 9 miesięcy 18 dni |
2 pobrania 523 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Mariusz Brzeziński
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
wieże
|
Wieża Zegarowa
więcej zdjęć (52)
Wieża zegarowa, usytuowana jest w ścianie skrzydła południowego podobnie jak wieża Więzienna. Całe skrzydło wzniesione za panowania Bogusława X Wielkiego dla żony Anny Jagiellonki jest najbardziej zdobionym skrzydłem w całym zamku, a dwie wieże dodają niepowtarzalny charakter. Wieżę Zegarową wybudowano o podstawie kwadratowej w części dolnej, a górę ośmiobocznej, całość zakończona kopułą charakterystyczną dla pozostałych wież. W centralnej części wieży znajduje się mechanizm zegara którego autorem był Caspar Nittardy, zamontowany w roku 1693r., niestety podczas II w.ś. mechanizm uległ całkowitemu zniszczeniu, a obecny został wiernie odtworzony i zamontowany w latach 70 XX w. Dwie daty na tarczy (1736 i 1864) oznaczają remonty zegara, a dwa lwy znajdujące się u góry pochodzą z okresu panowania szwedzkiego. Między nimi jest kula określająca fazy księżyca. Po środku znajduje się tarcza zegara tylko ze wskazówką godzinową, a w niej maska zielonego człowieka wodzącego oczami za wskazówką godzinową, w ustach posiadająca datownik. Ciut wyżej umieszczony jest błazen, obok dwóch gongów, poruszający oczami i ustami podczas uderzania w nie. Patrząc od frontu gong z lewej bije co kwadrans, a gong z prawej co godzinę. Za tarczą znajduje się kwadrat z umieszczonymi w rogach symbolami wiatrów. Na dole umieszczono tarczę z kwadransami, tarczę trzymają dwa Gryfy Książąt Pomorskich.
Zamek Książąt Pomorskich
więcej zdjęć (212)
Atrakcja turystyczna
Zabytek: 24 z 22.04.1955; A-805 z 16.02.2011
Przed 1124 na wzgórzu zamkowym znajdował się gród słowiański z drewnianym dworem księcia Warcisława I. Po przeniesieniu przez księcia Barnima I w 1235 stolicy księstwa zachodniopomorskiego z Uznamia do Szczecina dwór został rozbudowany.
Początki dzisiejszego zamku sięgają 1346 roku, kiedy Barnim III, łamiąc przywileje szczecińskiego patrycjatu rozpoczął wznoszenie na wzgórzu zamkowym tzw. kamiennego domu. Obok kamiennego domu stanęła kaplica św. Ottona oraz tzw. duży dom z wieżą więzienną. W 1428 w mieście wybuchł bunt wywołany przez biedotę i rzemieślników. W zamian za stłumienie buntu książę Kazimierz V otrzymał od Rady Miejskiej znaczną sumę na rozbudowę i umocnienie kamiennego dworu. Wybudowano wówczas utrzymane w stylu późnogotyckim skrzydło południowe.
Po pożarze w 1530 roku rozpoczęto przebudowę zamku. Trwała 7 lat, w jej trakcie kamienny dom przebudowano w stylu renesansu w dwupiętrową budowlę z dwuspadowym dachem i wieżą zegarową. Dobudowano także wschodnie skrzydło.
W latach 1573−1582 książę Jan Fryderyk dokonał generalnej przebudowy zamku. Zburzono kamienny dom i kościół św. Ottona. Pozostawiono gotyckie skrzydło południowe, podwyższono wschodnie i dobudowano do nich skrzydła północne i zachodnie, zamykając w ten sposób dziedziniec. Do zamku doprowadzono także wodociąg.
Na początku XVII wieku za panowania Filipa II i Franciszka (I) za skrzydłem zachodnim dobudowano dwupiętrowe piąte skrzydło (obecnie skrzydło muzealne), tworząc w ten sposób drugi, mały dziedziniec.
Po wymarciu dynastii Gryfitów, od 1637 zamek był siedzibą namiestnika szwedzkiego, a od 1720 − garnizonu pruskiego. W 1752 Fryderyk II Wielki założył w skrzydle muzealnym mennicę.
Podczas panowania pruskiego zamek wielokrotnie przebudowywano, dostosowując do mieszczącego się tam garnizonu. Usunięto wiele ozdób. Największej dewastacji zamku dokonał garnizon pruski w XIX wieku, kiedy to zburzono sklepienia w skrzydle wschodnim, całkowicie przebudowano skrzydło południowe, wyburzono krużganki, zaś wewnątrz zamku wymurowano klatki schodowe i korytarze.
Po opuszczeniu przez garnizon w 1902 roku, zamek popadał stopniowo w dewastację. Roboty renowacyjne mające przywrócić zamkowi wygląd dawnej rezydencji podjęto w 1925, jednak zaprzestano ich rok później. Mimo wielu planów, władze niemieckie do wybuchu II wojny światowej nie podjęły się kompleksowej renowacji zamku.
W 1944 zamek został poważnie zniszczony podczas nalotów. W 1946 rozpoczęto zabezpieczanie ruin zamku, odkrywając wówczas m.in. kryptę książęcą. W 1948 na dziedzińcu zamku rozpoczęły się prace archeologiczne.
W latach 1958−1980 zamek został odbudowany. Przywrócono mu XVI-wieczny, renesansowy wygląd.
Źródło: Licencja:
Początki dzisiejszego zamku sięgają 1346 roku, kiedy Barnim III, łamiąc przywileje szczecińskiego patrycjatu rozpoczął wznoszenie na wzgórzu zamkowym tzw. kamiennego domu. Obok kamiennego domu stanęła kaplica św. Ottona oraz tzw. duży dom z wieżą więzienną. W 1428 w mieście wybuchł bunt wywołany przez biedotę i rzemieślników. W zamian za stłumienie buntu książę Kazimierz V otrzymał od Rady Miejskiej znaczną sumę na rozbudowę i umocnienie kamiennego dworu. Wybudowano wówczas utrzymane w stylu późnogotyckim skrzydło południowe.
Po pożarze w 1530 roku rozpoczęto przebudowę zamku. Trwała 7 lat, w jej trakcie kamienny dom przebudowano w stylu renesansu w dwupiętrową budowlę z dwuspadowym dachem i wieżą zegarową. Dobudowano także wschodnie skrzydło.
W latach 1573−1582 książę Jan Fryderyk dokonał generalnej przebudowy zamku. Zburzono kamienny dom i kościół św. Ottona. Pozostawiono gotyckie skrzydło południowe, podwyższono wschodnie i dobudowano do nich skrzydła północne i zachodnie, zamykając w ten sposób dziedziniec. Do zamku doprowadzono także wodociąg.
Na początku XVII wieku za panowania Filipa II i Franciszka (I) za skrzydłem zachodnim dobudowano dwupiętrowe piąte skrzydło (obecnie skrzydło muzealne), tworząc w ten sposób drugi, mały dziedziniec.
Po wymarciu dynastii Gryfitów, od 1637 zamek był siedzibą namiestnika szwedzkiego, a od 1720 − garnizonu pruskiego. W 1752 Fryderyk II Wielki założył w skrzydle muzealnym mennicę.
Podczas panowania pruskiego zamek wielokrotnie przebudowywano, dostosowując do mieszczącego się tam garnizonu. Usunięto wiele ozdób. Największej dewastacji zamku dokonał garnizon pruski w XIX wieku, kiedy to zburzono sklepienia w skrzydle wschodnim, całkowicie przebudowano skrzydło południowe, wyburzono krużganki, zaś wewnątrz zamku wymurowano klatki schodowe i korytarze.
Po opuszczeniu przez garnizon w 1902 roku, zamek popadał stopniowo w dewastację. Roboty renowacyjne mające przywrócić zamkowi wygląd dawnej rezydencji podjęto w 1925, jednak zaprzestano ich rok później. Mimo wielu planów, władze niemieckie do wybuchu II wojny światowej nie podjęły się kompleksowej renowacji zamku.
W 1944 zamek został poważnie zniszczony podczas nalotów. W 1946 rozpoczęto zabezpieczanie ruin zamku, odkrywając wówczas m.in. kryptę książęcą. W 1948 na dziedzińcu zamku rozpoczęły się prace archeologiczne.
W latach 1958−1980 zamek został odbudowany. Przywrócono mu XVI-wieczny, renesansowy wygląd.
Źródło: Licencja:
ul. Korsarzy
więcej zdjęć (1333)
Dawniej: Große Ritterstraße, Podwale