Parafia rzymsko-katolicka pw. Przemienienia Pańskiego ufundowana została 27 kwietnia 1730 przez starostę lanckorońskiego hrabiego Jana Wielopolskiego, dziedzica na Pieskowej Skale i Bobrku. Drewniany kościół dla tej parafii mieszkańcy budowali przez lat dziesięć, a uroczystego jego poświęcenia dokonał 24 czerwca 1741 sufragan krakowski ks. bp Michał Kunicki.
Na początku XX wieku proboszcz tej parafii, ks. Franciszek Pietrzykowski podjął w 1903 inicjatywę budowy nowego kościoła. Pseudogotycką świątynię według projektu arch. Teodora Talowskiego z Krakowa ukończono w roku 1911, a jej konsekracji dokonał ks. biskup Anatol Nowak.
Po śmierci ks. Pietrzykowskiego (był tu proboszczem przez ponad pół wieku, od roku 1880) parafię objął w 1931 ks. Franciszek Flasiński, który już od 1916 roku pracował w parafii jako miejscowy katecheta. Był jej proboszczem przez lata trzydzieste i przez całą II wojnę światową. Przez jego plebanię przewijali się i otrzymywali pomoc uciekinierzy z pobliskiego obozu Auschwitz, tędy też płynęły informacje z i do obozu. Ks. Flasiński przez całą okupację nie dał się złapać Niemcom, dopiero polscy ubecy uznali, że w komunistycznym państwie nie ma miejsca dla takich księży jak on. Zastrzelili go z zimną krwią w 1946 w jego własnej plebanii
Nazwiska zabójców są znane, byli to funkcjonariusze UB: Czesław Saternus, Zbigniew Karkula i Mieczysław Mendyk. Nie wiadomo, czy i jakie ponieśli konsekwencje.