Jego budowę rozpoczęto prawdopodobnie po 1750. Powstał dla kuchmistrza koronnego Adama Łodzi Ponińskiego i górował nad parterowym otoczeniem. Pierwotnie budynek był dwupiętrowy z mansardowym dachem zbudowany w stylu rokokowym. Dziwić może usytuowanie kamienicy która znajdowała się wtedy poza ówczesnym "centrum" Nowego Świata. Przed 1784 budynek stał się własnością wojewody wołyńskiego, księcia Hieronima Sanguszki a w latach 20. XIX wieku mieszkał w nim wojewoda, książę Maksymilian Jabłonowski.
Pod koniec XIX wieku prawdopodobnie przeprowadzono renowację kamienicy polegającą na wygładzeniu ścian elewacji które - pozbawione ozdób rokokowych - wyglądały ubogo. W 1902 w budynku otwarto urządzoną w stylu Ludwika XVI cukiernię "Louvre", która w okresie międzywojennym stanowiła filię Banku Zachodniego.
Podczas Powstania warszawskiego budynek został całkowicie zniszczony. W 1950 został od podstaw odbudowany w stylu późnobarokowym pod kierunkiem Zygmunta Stępińskiego.