Narożna kamienica przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 57. Numer posesji był podwójny: dla Saskiej Kępy nr 9, zaś dla ówczesnej Hoheneggergasse nr 1. Budynek zbudowany został w 1878 r. przez Antona Jonkischa dla Adolfa Hoheneggera, propagatora rozbudowy lewobrzeżnych przedmieść Cieszyna. Jego żona Maria z domu Jäger zmarła w 1881 r. (możliwe, iż była spokrewniona z Amalią Jäger ). Od około 1900 r. właścicielem kamienicy był Rudolf Hartmann (zmarł na zawał serca 2 listopada 1927 r. licząc 61 lat), który prowadził duży sklep żelaza i materiałów budowlanych (pierwotnie działał w kamienicy Altmanna do 1910 r. ). Hartmann był czynnym członkiem wydziału gminnego oraz prezesem Beskidenverein. Zasłużył się przy budowie nowego kościoła ewangelickiego na Rozwoju - był prezbiterem. Na świat przyszedł 1 luty 1867 r. w Białej. Do szkoły uczęszczał w sąsiednim Bielsku. Do Cieszyna przyszedł przed pond 30 laty. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Czeskim Cieszynie w kwaterze ewangelickiej. Jego żona miała na imię Irma i pochodziła z domu Zaczek. Z małżeństwa pochodziła córka Greta, który wyszła za mąż za doktora Hugo Frenzela w Wiedniu. Magazyny sklepu znajdowały się w drewnianych szopach zlokalizowanych na zapleczu, które w 1909 r. wybudował Carl Friedrich. Sklep zatrudniał 14-16 osób. Restaurację i kawiarnię zlokalizowaną na parterze od 1880 r. do 1903 r. wynajmował Ferdinand Bomba. Później dzierżawił restaurację w kamienicy Kammholza . W latach 1904-1908 kawiarnię i restaurację prowadził Johann Pojmann (główny kelner w hotelu Austria) potem Matylda Puckmann, a od 1911 r. Leopold Florianek, który od 1903 r. prowadził tu filię sklepu z delikatesami. Do 1910 r. mieszkał w kamienicy przy Rynku pod numerem 7 , gdzie znajdował się właściwy sklep, po czym przeniósł całość interesu na Saską Kępę, gdzie działał do I wojny światowej. Oprócz tego znajdował się tu sklep z materiałami opatrunkowymi Aloisa Hampla, piekarnia Emila Aufrichta (mieszkał przy ul. Zamkowej ), rzeźnik Valentin Solarczyk od 1894 r. (przed 1902 r. odkupił sąsiednią kamienicę nr 7) oraz fryzjer Artur Komornitzki (od 1885 r.). Na zapleczu i pierwszym piętrze w latach 1895-1914 działała polska zimowa szkoła rolnicza Władysława Szybińskiego (szkołę tę uchwalił założyć Sejm Śląski już w 1892 r., jednak z racji trudności otwarto ją dopiero w 1895 r.) o czym informował dwujęzyczny szyld nad rogowym wejściem. W latach 1914-1918 działała w Końskiej (obecnie w Republice Czeskiej na tzw. Zaolziu) - w tym okresie dyrektorem był Alojzy Machalica a szkołę nazywano Męska Zimowa Szkoła Rolnicza. Po podziale Śląska Cieszyńskiego została przeniesiona do Cieszyna, a następnie do Międzyświecia w 1922 r. W Końskiej pozostała tylko polska żeńska szkoła rolnicza, którą w 1951 r. przeniesiono do Czeskiego Cieszyna, do zameczku pułkownika por. Władysława Hyros von Jisvfiiscap przy ul. Grabińskiej . W kamienicy znajdował się również Powiatowy Wydział Drogowy, który później został przeniesiony do kamienicy pod numerem 5 . W 1899 r. zmarł tu Alois Ziffer licząc 75 lat. W okresie międzywojnia budynek należał do Rudolfa Hartmanna oraz Gretty Frenzl. W tym okresie znajdował się tu gabinet lekarski Otty Schwarza, biuro architektoniczne Ericha Klappholza, zakład fryzjerski Artura Komornitzkiego, foto atelier Aloisa Wellnera , krawcowa Edith Beran oraz sklep i wypożyczalnia pianin Ottokara Slawika, którego drugi sklep znajdował się na ul. Głębokiej 19. W 1923 r. budowniczy Carl Friedrich wzniósł ścianę (mur ceglany) wzdłuż obecnej ul. Praskiej, gdzie w tym czasie znajdowało się duże niezabudowane podwórze. W styczniu 1933 r. miało miejsce włamanie - skradziono wyłącznie broń strzelecką. Krótko po II wś. zarządcą państwowym nad mieniem Gretty Frenzel została Josef Doskočil. W tych latach w kamienicy mieszkał malarz Hans Mrogala .

Ulica powstała w 1775 r. (według kroniki Kaufmanna) i pierwotnie przypisana była do dzielnicy Kamieniec, a w późniejszym okresie również do Saskiej Kępy, czyli Brandysa, gdyż areał Saskiej Kępy został wydzielony z Brandysa. Początkowo w miejscu tym biegła aleja topolowa z nieliczną jeszcze podmiejską zabudową. Jej pierwotna nazwa brzmiała Cesarska Droga - Kaiserstrasse. Po 1790 r. nazwę zmieniono na Droga Rzeszy - Reichs Strasse (stosowano również zamiennik Aerarial-Straße lub Ärarialstraße, co innymi słowy oznaczało drogę państwową), zaś przed 1883 r. na Saska Kępa - Sachsenbergstrasse, lub Sasówka z racji budowy w tym miejscu 13 manufaktur sukienniczych (a także tzw. wałchownię, czyli folusz do spilśniania wełny) przez ówczesnego właściciela Księstwa Cieszyńskiego księcia Albrechta Sasko-Cieszyńskiego, które jednak nie działały zbyt długo. W 1889 r. pojawia się też nazwa, a w zasadzie określenie ulicy, jako ul. Główna, czyli Hauptstrasse. Droga ta nie była własnością miasta - należała do państwa, czyli tzw. Ärarialstraße. Ciąg budynków powyżej skrzyżowania z obecną ul. Ruchu Oporu, w tym również wzdłuż ul. Frydeckiej, nazywano w księgach gruntowych: Colonie Sachsenberg. Wyraz - Kępa - oznaczał, iż droga była usytuowana wyżej aniżeli okoliczne pola i budynki. Zapewne z tego właśnie powodu polska gazeta Gwiazdka Cieszyńska pierwotnie określała ją mianem - Saska Góra. Powodem takiego stanu rzeczy była m.in ochrona drogi przed niszczącymi wylewami rzeki Olzy oraz wysokość jezdni mostu przeciw-zalewowego , z którym droga była połączona. Zabudowania zlokalizowane wzdłuż drogi odgradzały szerokie na 3m i głębokie ponad 1m rowy melioracyjne z wysokimi kamiennymi słupkami, które w późniejszym okresie zasypano. Droga w owym czasie była około 16.5m szeroka. Do budynków wchodziło się mostkami, które były bardzo podobne do tych w okolicach Cieszyńskiej Wenecji - ul. Przykopa. W 1880 r. żądano podwojenia ilości oświetlenia ulicznego aż po dworzec kolejowy przy ul. Jabłonkowskiej. W 1883 r. rozpoczęto gruntowną regulację ulicy wraz z budową chodników w miejscu skanalizowanych rynsztoków (zamiary te były omawiane na posiedzeniach już w 1882 r.), jednak jeszcze w 1885 r. ulica ta nie była całkowicie pokryta chodnikami. Powodem miały być trudności z niektórymi właścicielami budynków, którzy nie chcieli za zbyt niską cenę odstąpić części działek pod budowę chodnika. Dotyczyło to m.in. posiadłości Lehmanna (numer konskrypcyjny 34 i 35), z którym pertraktowano jeszcze w 1886 r. W 1889 r. skarżono się jak co roku na niewystarczające oświetlenie ulic. Według opinii brak oświetlenie powodował wielorakie niedogodności, ale czasami również nieprzyjemne wypadki. Za przykład podawano kobietę i jej dziecko, które wpadło do rowu wypełnionego wodą i błotem na przeciwko domu Hoheneggera. W 1891 r. drogę walcowano - utwardzono tłuczniem. W 1900 r. poszerzono (3,5 m) i wybetonowano chodniki, natomiast drogę wybrukowano. Brukowanie kostką Porphyrwürfel - magmowa skała Porfir - kosztowało 62 tys. florenów i wykonała je firma Kulka z Opawy. Rozważano również wariant z nawierzchnią asfaltową w czym specjalizowała się wiedeńska firma Asphalt-Actien-Gesellschaft. W tym wypadku koszt byłby 47 449 florenów. Następnym wariantem była kostka granitowa, którą dostarczyłaby wiedeńska firma Scheffel za 53 tys. florenów oraz kostka metalowa od firmy Schostal & Co z Brna za 48 tys. florenów. W wyniku poszerzenia chodników przeniesiono również latarnie uliczne, które odtąd znajdowały się na chodniku. Na uregulowanie całej ulicy czekano długie lata, przy czym często skarżono się na stan drogi i chodników, które podczas deszczu zamieniały się w błoto. Do 1900 r. ludność korzystała wyłącznie z lewego chodnika, który powstał w 1888 r. (strona drukarni), gdyż po prawej stronie istniały tylko jej fragmenty z odmienną szerokością i wysokością. W 1894 r. przeprowadzono prace ziemne związane z budową wodociągu miejskiego. W 1917 r. przygotowano projekt przebudowy, który miał polegać na obniżeniu nawierzchni drogi. Za początek obniżenia wyznaczono skrzyżowania z Mervillegasse. Obniżona droga miała umożliwić przejazd tramwaju przez nowe przejście podziemne, które miało zastąpić tzw. Demelloch . Chodniki miały pozostać na pierwotnej wysokości, natomiast zejście na drogę miały umożliwiać schody. Saska Kępa była jedną z najważniejszych dróg przelotowych w Cieszynie. Na jednej z licznie wydawanych pocztówek oznaczona została jako Grand Avenue. Na swym końcu rozgałęziała się w trzech kierunkach: na Węgry, Morawy i Śląsk Opawski. Po 1924 r. rozpoczęto sukcesywne usuwanie z nawierzchni szyn tramwajowych, co miało mieć związek z nowym brukowaniem ulicy (fragmentarycznie istniały jeszcze w 1933 r.) dochodziło bowiem do licznych wypadków rowerzystów. W 1928 r. zainstalowano nowe oświetlenie uliczne - lampy elektryczne zawieszone na dużej wysokości pomiędzy kamienicami. W 1929 r. pokryto asfaltem chodniki wzdłuż drukarni Prochaski. W grudniu tego samego roku radny Jan Blecha proponował ustawić policjanta kierującego ruch drogowy na skrzyżowaniu Saskiej Kępy z ul. Hasnera. W wyniku rosnącego ruchu samochodowego ograniczono w 1930 r. prędkość do 15 km/h, przy czym na skrzyżowaniu z ul. Dworcową pojawiła się dwujęzyczna tablica: Pomalu jezdit! Langsam fahren! W następnym roku zakupiono skrapiarkę ulic, by ograniczać w ten sposób tumany prochu (skrapiarki były stosowane już pod koniec lat 80 XIX w.). W czerwcu 1931 r. kładziono kabel telefoniczny z nowego budynku poczty przy ul. Dworcowej do polskiej części miasta. Kable połączono po stronie polskiej 16 grudnia tego samego roku . Podczas związanych z tym prac ziemnych ludność skarżyła się na rozkopany chodnik. W kwietniu 1933 r. ze względów ekonomicznych dotychczasowe oświetlenie gazowe zostało przebudowane na elektryczne. W 1935 r. przeprowadzono nowe brukowanie. Po przyłączeniu tzw. Zaolzia do Polski wprowadzono ruch samochodowy prawostronny. W lipcu 1939 r. narożniki na głównych skrzyżowaniach ogrodzono łańcuszkami z racji bezpieczeństwa przechodniów przed samochodami. W 1974 r. ulica na całej swej długości została odnowiona. Zmiany nazwy ulicy były następujące: 1915 - 1919 Kaiser - Wilhelm Straße, 1919 - 1920 ul. Saska, 1920 - 1938 Sachsenberg - Saská kupa (należy dodać, iż początkiem lat 20 tych XX w. władze miasta zamierzały zmienić nazwę ulicy na ul. Masarykova třída), 1938 - 1939 ul. Marszałka Piłsudskiego, 1939 - 1945 ponownie Sachsenberg, 1948 - 1989 najpierw ul. Gottwaldova później Stalinova a jeszcze później Revoluční, od 7 lutego 1990 r. ul. Hlavní, natomiast po wprowadzeniu dwujęzycznych nazw ulic w 2007 r. również ul. Główna.