Kamieniołom Tatrzański, założony pod "Żlebem nad kamieniołomem"- niewielką doliną reglową w Tatrach Zachodnich, wciętą w północne zbocza Krokwi, otoczoną przez grzbiety opadające na północ i północny wschód z Opalonego – o tej samej nazwie (pochodzącej właśnie od niego). Funkcjonował w latach 1908–1934. Wydobywano w tym miejscu m.in. kamień wykorzystany do budowy Muzeum Tatrzańskiego i poczty w Zakopanem. Kamieniołom należał początkowo do hrabiego Władysława Zamoyskiego, a następnie do utworzonych przez niego Zakładów Kórnickich. W 1934 roku dzierżawiące go prywatne przedsiębiorstwo zakończyło eksploatację z powodu jej nieopłacalności, a terenu, wbrew umowie, nie zrekultywowało. Kamieniołom funkcjonował jeszcze ponownie w czasie niemieckiej okupacji. Po powstaniu Tatrzańskiego Parku Narodowego zdewastowany teren zalesiono.