Autorem pomysłu wystawy z 1881 roku nie był nikt z Breslau. Ojcem pomysłu był mieszkaniec Głogowa, radny tego miasta Mehnert. Swój pomysł przedstawił w 1879 roku Śląskiemu Centralnemu Związkowi Rzemiosła. Pomysł został podchwycony i na terenie Dolnego Śląska szeroko rozpropagowany. Wystawa miała służyć nie tylko celom promocji regionalnej, ale także konkurencji na rynkach zewnętrznych tak w Niemczech jak i w szerszym zakresie. W związku ze sporym zainteresowaniem powołano komitet generalny /organizacyjny/ i rozpoczęto zbiórkę funduszy tak od firm, osób prywatnych jak i dotację od włodarzy Breslau. Finalnie zebrano 225 tysięcy marek. Pracami administracyjnymi zajął się 9 osobowy komitet wykonawczy w skład, którego wchodzili nadburmistrz, kupcy oraz radni miejscy. Zawiązano także komisję budowlaną nadzorującą prace architektoniczno – budowlane. Miasto bezpłatnie odstąpiło tereny na Przedmieściu Odrzańskim w okolicach placu Staszica i Strzeleckiego. Atrybutem lokalizacji była bliskość dworca kolejowego (obecnie Wrocław Nadodrze). Wiosną 1880 roku przygotowano plan terenu pod wystawę nadając mu kształt bliki trójkąta równobocznego. W maju tego samego roku rozpisano konkurs na zagospodarowanie placu pod kątem wystawy. Wśród 10 prac nadesłanych do komisji budowlanej wystawy najlepszą okazała się propozycja autorstwa spółki architektonicznej Heinricha Brosta i Karla Grossera. Oferta ta przewidywała główne wejście na tereny wystawiennicze u zbiegu drogi Osobowickiej z szosą Trzebnicką i ulicą Pomorską. Wejście miało być portalem udekorowanym herbami i szyldami. Główny budynek miał stanąć wzdłuż linii szosy Trzebnickiej i mierzyć prawie 200 m. Boki miały wykańczać skrzydła boczne o długości 100 m każde. Budynek nawiązywał do stylu renesansu i był zwieńczony małą kopułą z dwoma jeszcze mniejszymi. Główny budynek miał być przeszklony i posiadać cztery dziedzińce 20 metrowe. W osi elewacji głównego pawilonu miała stanąć inna atrakcja wystawy – restauracja. Przestrzeń pomiędzy budynkami zdobić miały fontanny i ogrody. Taras restauracji ograniczony był kolumnami i podium dla orkiestry. Wewnątrz restauracji znajdowała się duża sala, bufet i zaplecze magazynowo – gospodarcze. Na piętrze planowano mieszkanie dla restauratora. Ogrody gościć miały na swoim terenie winiarnie, piwiarnie i kioski poszczególnych firm - uczestników wystawy. Z czasem założenia budowalne zmieniły się bowiem pojawiła się oferta wypożyczenia głównego pawilonu wystawienniczego z Nadreńsko - Westfalskiej Wystawy Sztuki i Rzemiosła trwającej od maja do września 1880 roku. Decyzję o zakupie pawilonu podjęto w sierpniu 1880 roku. Przeważyły argumenty oszczędnościowe oraz estetyczne - była obawa, że pierwotnie projektowany pawilon główny nie przypadnie do gustu uczestnikom i zwiedzającym wystawę. Pawilon z Dusseldorfu składał się z trzech długich hal o długości 360 m, które przecięte były czterema halami poprzecznymi o długości 100 m każda. Wnętrze zdobiło 6 dziedzińców a wejście główne umiejscowiono w krótszym boku akcentując kopułą. Powierzchnia hali liczyła 32 tysiące metrów kwadratowych. Architektami – autorami hali byli architekci Boldt i Frings oraz firma Holzapfel i Saal. Była to firma specjalizująca się w architekturze wystawienniczej dobrze znająca temat i potrzeby wystawców. W sierpniu 1880 roku zlecono wykonanie nowego projektu terenów wystawy łączącego wyróżniony pierwotny projekt Brosta i Grossera oraz pawilon Boldta i Fringsa. Teren wystawy powiększono o cały plac Strzelecki nadając jej kształt bliski prostokąta. Rozpoczęto niwelację i przygotowanie terenu jednocześnie dociągając z dworca tory do miejsca wystawy którymi dostarczono finalnie główny pawilon z Dusseldorfu. Teren został przygotowany i ogrodzony a w listopadzie 1880 roku pojawiły się już pierwsze pawilony i elewacje przyszłych budynków. Zielenią na terenach wystawienniczych zajął się ogrodnik Gerhard Erkel oraz Herman Ludtke. Sam pawilon główny finalnie wykonany został z drewna był budynkiem parterowym o wymiarach 183 m x 72 m. Boki pawilonu uzupełnione były skrzydła o długości 110 m. Powierzchnia wystawowa dawała wystawcom 15 tysięcy metrów kwadratowych pod swoje ekspozycje. Pawilon główny zdobiła Panorama Karkonoszy autorstwa Adolfa Dresslera oraz malowidła Fritza Robera z Dusseldorfu. Były to : „Apoteoza przemysłu” oraz „Ujarzmienie wody” dobrze korespondujące z przemysłową ekspozycją w części pawilonu. Drugim największym budynkiem wystawy była restauracja autorstwa Brosta i Grossera. Budynek był konstrukcji szkieletowej już bez planowanego pierwotnie na piętrze mieszkania restauratora bogato zdobiony krzyżami św. Andrzeja. Kolejnym wartym uwagi budynkiem (pierwotnie nie był planowany na wystawie) była hala sztuki ( Kunst – Halle) która gościła w swoich wnętrzach wystawę obrazów Śląskiego Towarzystwa Artystycznego (Schlesische Kunstverein). Warto zaznaczyć, że autorem większości wystawowych budynków po za restauracją był Karl Schmidt mający decydujące zdanie przy lokalizacji i montażu pawilonu głównego jak i za całokształt architektoniczny wystawy. Wystawę obsługiwało 115 cieśli. Za montaż hali głównej odpowiedzialny był cieśla Gliwitzky, halę sztuki i wejście główne wykonał cieśla Jeglinsky, hale z ekspozycją maszyn rolniczych i działu inżynierii i budownictwa - Gliwitzky i Schneider. Wszystkie prace montażowo budowlane zakończono w kwietniu 1881 roku. Po za Panoramą Karkonoszy teren wystawy zdobiła druga, patriotyczna przywieziona z Dusseldorfu – Bitwa pod Gravelotte (wojna francusko – pruska z 1870 r). Umieszczona była w tym samym namiocie co w Dusseldorfie i cieszyła się l dużym zainteresowaniem zwiedzających. Sama wystawa składała się z 19 grup tematycznych (górnictwo i hutnictwo, przemysł maszynowy, metalowy, chemiczny, drzewny, spożywczy, pasmanteryjny, skórzany, papierniczy, tekstylny, odzieżowy, muzyczny, naukowy, budowlany, poligraficzny, inżynieryjny, ogrodniczy, szklany, kamienia). Wystawców było 1329. Poszczególne indywidualne ekspozycje po za główmy pawilonem umieszczone były w mniejszych kioskach, altanach, halach. Przewodnim tematem ekspozycji były produkty i przedmioty ówczesnej działalności rzemieślniczej Śląska. Sama wystawa trwała od 15 maja do 4 października 1881 roku. W tym okresie odwiedziło ją około 500 tysięcy zwiedzających. Kasa wystawy zanotowała po zakończeniu imprezy zysk wielkości 24 tysięcy marek po odliczeniu wszystkich kosztów związanych z organizacją wystawy. Dziś do końca nie wiadomo jaki los spotkał po wystawie obiekty wystawiennicze. Jedna z informacji dotyczy rozbudowy Szwajcarki w parku Szczytnickim za pomocą elementów pawilonów z wystawy. Nie jest jednak do końca wiarygodna. Dziś jedynym widocznym śladem po wystawie jest park na placu Staszica.
bonczek.hydroforgroup 2022 na podstawie artykułu Marii Zwierz „Śląska Wystawa Rzemiosła i Przemysłu w 1881 roku we Wrocławiu na placu Stanisława Staszica” opublikowanego w „Przedmieście Odrzańskie we Wrocławiu” Muzeum Miejskie Wrocławia . Wydawnictwo GAJT 1991 r.
