Park Staromiejski (tzw. Park Śledzia) - mieści się w Łodzi pomiędzy ulicą Zachodnią, Ogrodową/Północną, Franciszkańską, Wolborską i Podrzeczną, przedzielony ul. Nowomiejską. Powierzchnia 17,0 ha.



Powstał w latach 1951-1953 roku według projektu K. Chrabelskiego. Położony na Starym Mieście w dolinie rzeki Łódki, schowanej obecnie w podziemnym kanale.



W parku znajduje się staw na rzece Łódce, rzeźba Henryka Burzeca , zegar słoneczny i pomnik Dekalogu (Mojżesza) po stronie wschodniej oraz fontanna, pomnik Aleksandra Kamińskiego i stoliki szachowe po zachodniej.



Park nazywany jest potocznie przez łodzian mianem "parku śledzia". Nazwa pochodzi prawdopodobnie od zlokalizowanego w tym miejscu przed II wojną światową targu rybnego. Na targu królował solony śledź - jeden z najtańszych wtedy artykułów spożywczych.





24 lipca 2007 z inicjatywy firmy Gillette, utworzono z sześciu tysięcy kolorowych aksamitek, begonii, pelargonii, szałwii i żeniszków dwa największe w Łodzi dywany kwiatowe.

Źródło:

/p>

Ulica Zachodnia w Łodzi ma około 2,1 kilometra długości, biegnie od węzła przy targowisku \\\"Dolna\\\" do ul. Zielonej (gdzie dalej jest al. Kościuszki).

Powstała około roku 1823 wraz z wyznaczeniem Nowego Miasta (obecny odcinek ulicy między zakrytym teraz biegiem rzeki Łódki a ulicą Próchnika). Nowa osada została umiejscowiona na przeciwległym brzegu rzeczki Łódka, na południe od Starego Miasta. Osiedle zaprojektowane zostało na bazie prostokąta z oktagonalnym rynkiem (Rynek Nowego Miasta - dzisiejszy plac Wolności), na którym krzyżowały się prostopadłe ulice. Kontur osady ograniczały ulice: Zachodnia, Północna, Wschodnia i Południowa. W czasie wojny zmieniono nazwę ulicy na Hermann-Göring-Strasse.

Na początku lat 1840. ulica Zachodnia została połączona na północy z ulicą Stodolnianą na Starym Mieście.

Odcinek południowy Południowa (obecnie Próchnika) - Zielona powstał ok. połowy XIX wieku.

Dwujezdniowy odcinek \\\"ul. Ogrodowa - ul. Lutomierska\\\" (a zapewne do Limanowskiego) został oddany do użytku 21 lipca 1951 roku jako tzw. trasa \\\"Północ - Południe\\\" (N-S).

W roku 1953 oddano do użytku węzeł komunikacyjny na skrzyżowaniu z ul. Ogrodową.

Drugą (wschodnią) jezdnię na odcinku południowym trasy \\\"Północ-Południe\\\", pomiędzy ulicami Zieloną a Ogrodową, wybudowano po 1965 roku.

Ostatni, północny odcinek ul. Limanowskiego - ul. Zgierska wybudowano ok. połowy lat 1970.

W ten sposób dołączono przedwojenne ulice Zachodnią, Stodolnianą, Wesołą (po wojnie Wieńcową) i Masarską biegnące od Pałacu Poznańskiego do rejonu obecnego targowiska \\\"Dolna\\\" (gdzie ulica Zachodnia łączy się z ul. Zgierską). Na całej długości od ul. Zielonej do rynku przy Dolnej wybudowano dwujezdniową drogę z torowiskiem tramwajowym po środku. Podczas tej operacji, całkowicie wyburzono kilkadziesiąt kamienic tworzących wschodnią ścianę ulicy na przestrzeni prawie 1 km, między ulicami Ogrodową a Zieloną, w tym wiele cennych przykładów budownictwa modernistycznego. Powstała w ten sposób luka w zabudowie centrum miasta nie została zagospodarowana do dziś i negatywnie odbija się na estetyce ulicy.
Już po przedłużeniu Zachodniej na początku lat 50. posesje przy ulicy otrzymały nową numerację.

Suplement: Zachodnia jezdnia ulicy pomiędzy ul. Limanowskiego i Zgierską wybudowana została już pod koniec lat 50. jako nowa ul. Snycerska (na części starej ulicy wybudowano bloki mieszkalne). Ulica ta stanowiła dla ruchu samochodowego jednojezdniowe przedłużenie ul. Zachodniej do Zgierskiej. Tory tramwajowe poprowadzono zaś do ul. Zgierskiej wzdłuż dawnej ul. Masarskiej wyłączonej z ruchu samochodowego, a stanowiącej już od lat 50. odcinek ul. Zachodniej. Po poprowadzeniu drugiej jezdni do ul. Zgierskiej ulica Snycerska "oddała" swoją nową jezdnię ul. Zachodniej, a sama istnieje jako wąska uliczka na tyłach wspomnianych wcześniej bloków.