Posadowiona w pośrodku wsi, na niewielkim wzgórku nad rzeczką. Wzniesiona w 1908 z fundacji gromady, w miejscu wcześniej istniejącej kapliczki drewnianej, o tradycjach sięgających początku XIX wieku. Zbudowana jest z cegły, otynkowana, kryta dachówką, zamknięta półkoliście. Elewacja frontowa zawiera ostrołukowe wejście, po którego bokach znajdują się wnęki z kamiennymi posążkami świętych Piotra i Pawła. Szczyt kaplicy jest trójkątny, wydzielony profilowanym gzymsem, ujęty niskimi sterczynami, z zaszkloną niszą, w której znajduje się rzeźba N.P.Maryi. Zakończony metalowym krzyżem. Wewnątrz kaplicy znajduje się neobarokowy, ujęty dwiema kolumnami ołtarz, zapewne z czasu budowy kapliczki a w nim figura (drewniana rzeźba) św. Jana Nepomucena, też o charakterze barokowym, z przełomu XVIII i XIX wieku, przeniesiona z poprzedniej kapliczki. Ponadto w ołtarzu znajdują się gipsowe figurki Serca Jezusa i N.P.Maryi Niepokalanie Poczętej. Jako oświetlenie służy ośmioramienny, mosiężny „pająk” z XIX wieku. Miejscowa legenda głosi, że kaplica zbudowana została na miejscu zatrzymania się płynącego obrazu świętego. A było to w czasach, kiedy prakorytem rzecznym, którym obecnie sączy swe wody rzeczka zwana „Czerniawą ” lub Czerniawką (Czorniowką) pędził swe wody wylany w powodzi, „gwałtownik” Dunajec. Otóż obraz święty zatrzymał się na zakręcie płynącej wody w gałęziach zarośli broniącego się przed rozmyciem wodą wzgórka – obecnego miejsca kaplicy. Ówcześni bogumiłowiczanie uznali to za znak, że obraz ten należy zatrzymać w tym miejscu i zbudować dla niego schronienie w postaci kapliczki, wpierw drewnianej, skromnej…(Obecnie na parceli gminnej) Przez ponad 12 lat, od czerwca 1981 do grudnia 1993 roku, kaplica pełniła funkcje kościoła parafialnego świeżo utworzonej parafii. Od owego sławnego roku 1981, w którym Polacy zaczęli zrzucać jarzmo komunizmu, Bogumiłowiczanie poczęli budować parafialna rodzinę i dla niej dom – kościół. Źródło: