starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 1 głos | średnia głosów: 5
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Stare Miasto › Rynek › Południowa strona Rynku - "Złotego Pucharu" › Rynek 13 |
1 czerwca 2006 , Kamienice numer 14 (po lewej) i numer 13 (po prawej).
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2005 styczeń
21 lat 3 miesiące 7 dni |
1 pobranie 1252 odsłony 5 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia JTJT
Obiekty widoczne na zdjęciu
Rynek 13
więcej zdjęć (24)
Architekt: Wedemann Alvin
Dla Rynku 13 los był wyjątkowo łaskawy - mimo działań wojennych, w trakcie których południowa pierzeja Rynku uległa największym zniszczeniom, kamienica zachowała się w niemal nienaruszonym stanie. Piękna, rokokowo-secesyjna fasada autorstwa Alvina Wedemanna została wykonana w 1903 r. na zlecenie bankierskiej firmy E. Perls & Co Bankgeschäft.
- Fakt, że elewacja została wykonana w całości z piaskowca, świadczy o zamożności ówczesnych właścicieli i ich dbałości o reprezentacyjny charakter kamienicy - wyjaśnia historyk sztuki i miejski przewodnik Damian Kanclerski.
Zresztą kamienica była słynna ze swej urody jeszcze na długo przed przebudową. Zdobiła ją wówczas manierystyczna elewacja datowana na 1680 rok. Udekorowana kolumnami, niszami i płaskorzeźbami była porównywana z fasadą pałacu Lobkowitzów w Żaganiu - autorstwa włoskiego artysty Antonia della Porty.
Współczesną urodę Rynek 13 zawdzięcza przede wszystkim detalom, takim jak usadowione na szczycie fasady dziecko.
- W jednej rączce dzierży ono snop zboża, a w drugiej wiązkę kwiatów - symbole bogactwa - wyjaśnia Damian Kanclerski.
Również po obu stronach reprezentacyjnego balkonu na drugim piętrze umieszczono dwie dziecięce postacie. Te z kolei wyposażono w młot i kotwicę, symbolizujące rzemiosło i handel.
- Znalazły się tu one dlatego, że właściciele mieszczącego się w kamienicy banku obsługiwali klientów specjalizujących się w tych dziedzinach, a ponadto ich własne bogactwo wyrosło właśnie na bazie rzemiosła i handlu - opowiada Kanclerski.
Godna uwagi jest także sama muszla podtrzymująca balkon, która wraz z innymi, mniejszymi muszlami wkomponowanymi w fasadę nawiązuje do stylistyki baroku.
Do 2006 roku mieścił się tu jeden z nielicznych wówczas we Wrocławiu sklepów ze sprzętem fotograficznym. - Pamiętam, że kupiłem tu kiedyś praktikę LTL-3, w czasach, kiedy była ona rarytasem spod lady - wspomina znany fotograf Wrocławia Jacek Braun.
Dziś we wnętrzu Rynku 13 znajduje się restauracja i klub Novocaina. Odnowiona sztukateria, ciepłe kolory, stylowe meble i ciekawa metaloplastyka tworzą tu całość, która doskonale koresponduje z fasadą i podkreśla urodę budynku.
- Przez 10 lat mieszkałem w Rzymie i tam zainspirowała mnie nie tylko włoska kuchnia, którą serwujemy w Novocainie, ale także architektura - opowiada właściciel restauracji Janusz Sawicki.
Stąd wzięło się wnętrze na pograniczu stylistyki baroku, secesji i art deco. Największą popularnością cieszy się tu loża na antresoli przy frontowym oknie, z której można podziwiać cały Rynek. Ale żeby tu usiąść, trzeba się spieszyć. - Niektórzy rezerwują to miejsce już na Euro 2012 - z uśmiechem zdradza Sawicki.
Źródło [ wroclaw.naszemiasto.pl]
- Fakt, że elewacja została wykonana w całości z piaskowca, świadczy o zamożności ówczesnych właścicieli i ich dbałości o reprezentacyjny charakter kamienicy - wyjaśnia historyk sztuki i miejski przewodnik Damian Kanclerski.
Zresztą kamienica była słynna ze swej urody jeszcze na długo przed przebudową. Zdobiła ją wówczas manierystyczna elewacja datowana na 1680 rok. Udekorowana kolumnami, niszami i płaskorzeźbami była porównywana z fasadą pałacu Lobkowitzów w Żaganiu - autorstwa włoskiego artysty Antonia della Porty.
Współczesną urodę Rynek 13 zawdzięcza przede wszystkim detalom, takim jak usadowione na szczycie fasady dziecko.
- W jednej rączce dzierży ono snop zboża, a w drugiej wiązkę kwiatów - symbole bogactwa - wyjaśnia Damian Kanclerski.
Również po obu stronach reprezentacyjnego balkonu na drugim piętrze umieszczono dwie dziecięce postacie. Te z kolei wyposażono w młot i kotwicę, symbolizujące rzemiosło i handel.
- Znalazły się tu one dlatego, że właściciele mieszczącego się w kamienicy banku obsługiwali klientów specjalizujących się w tych dziedzinach, a ponadto ich własne bogactwo wyrosło właśnie na bazie rzemiosła i handlu - opowiada Kanclerski.
Godna uwagi jest także sama muszla podtrzymująca balkon, która wraz z innymi, mniejszymi muszlami wkomponowanymi w fasadę nawiązuje do stylistyki baroku.
Do 2006 roku mieścił się tu jeden z nielicznych wówczas we Wrocławiu sklepów ze sprzętem fotograficznym. - Pamiętam, że kupiłem tu kiedyś praktikę LTL-3, w czasach, kiedy była ona rarytasem spod lady - wspomina znany fotograf Wrocławia Jacek Braun.
Dziś we wnętrzu Rynku 13 znajduje się restauracja i klub Novocaina. Odnowiona sztukateria, ciepłe kolory, stylowe meble i ciekawa metaloplastyka tworzą tu całość, która doskonale koresponduje z fasadą i podkreśla urodę budynku.
- Przez 10 lat mieszkałem w Rzymie i tam zainspirowała mnie nie tylko włoska kuchnia, którą serwujemy w Novocainie, ale także architektura - opowiada właściciel restauracji Janusz Sawicki.
Stąd wzięło się wnętrze na pograniczu stylistyki baroku, secesji i art deco. Największą popularnością cieszy się tu loża na antresoli przy frontowym oknie, z której można podziwiać cały Rynek. Ale żeby tu usiąść, trzeba się spieszyć. - Niektórzy rezerwują to miejsce już na Euro 2012 - z uśmiechem zdradza Sawicki.
Źródło [ wroclaw.naszemiasto.pl]
Południowa strona Rynku - "Złotego Pucharu"
więcej zdjęć (343)
Dawniej: Goldene Becher Seite
Strona południowa
Nosiła nazwę Strony Złotego Pucharu (niem. Goldene-Becher-Seite), a wcześniej Przy Starej Szubienicy (Beim Alten Galgen), jej zabudowa stanowi w znacznym stopniu swobodną rekonstrukcję z okresu powojennego (z lat 1952-1960). Duża część budynków to dawne secesyjne lub modernistyczne domy towarowe, ukryte za pseudohistoryczną elewacją.
Rynek 12 po wojnie elewacja odbudowana w uproszczonej formie, została zrekonstruowana w 2006 r.
Rynek 13 budynek stanowi ciekawy przykład secesji z 1903 r.
Rynek 14 mieści centrum informacji turystycznej
Rynek 15
Rynek 16 powstała w 1822 r. w wyniku przebudowy renesansowej kamienicy
Rynek 17
Rynek 18 Apteka pod Ratuszem barokowa
Rynek 19 Kamienica Pod Starą Szubienicą
Rynek 20
Rynek 21
Rynek 22 Kamienica Pod Złotym Dzbanem fasadę odtworzono według stanu z 1822 r.
Rynek 23 Kamienica Pod Zieloną Dynią odbudowana w stylu renesansowym
Rynek 24
Rynek 25 secesyjny dawny dom handlowy firmy Stein & Koslowsky z 1906 r.
Rynek 26 Kamienica Pod Złotym Pucharem
Rynek 27-28 secesyjna kamienica na miejscu dwóch wcześniejszych.
Źródło:
Nosiła nazwę Strony Złotego Pucharu (niem. Goldene-Becher-Seite), a wcześniej Przy Starej Szubienicy (Beim Alten Galgen), jej zabudowa stanowi w znacznym stopniu swobodną rekonstrukcję z okresu powojennego (z lat 1952-1960). Duża część budynków to dawne secesyjne lub modernistyczne domy towarowe, ukryte za pseudohistoryczną elewacją.
Rynek 12 po wojnie elewacja odbudowana w uproszczonej formie, została zrekonstruowana w 2006 r.
Rynek 13 budynek stanowi ciekawy przykład secesji z 1903 r.
Rynek 14 mieści centrum informacji turystycznej
Rynek 15
Rynek 16 powstała w 1822 r. w wyniku przebudowy renesansowej kamienicy
Rynek 17
Rynek 18 Apteka pod Ratuszem barokowa
Rynek 19 Kamienica Pod Starą Szubienicą
Rynek 20
Rynek 21
Rynek 22 Kamienica Pod Złotym Dzbanem fasadę odtworzono według stanu z 1822 r.
Rynek 23 Kamienica Pod Zieloną Dynią odbudowana w stylu renesansowym
Rynek 24
Rynek 25 secesyjny dawny dom handlowy firmy Stein & Koslowsky z 1906 r.
Rynek 26 Kamienica Pod Złotym Pucharem
Rynek 27-28 secesyjna kamienica na miejscu dwóch wcześniejszych.
Źródło:
Rynek 14 - Centrum Informacji Turystycznej
więcej zdjęć (22)
Zbudowano: l.20-te XX w.
Rynek 14 w sąsiedztwie secesyjnej fasady kamienicy nr 13 z jednej strony i neorenesansowej elewacji domu nr 15 z drugiej strony wizualnie wypada raczej skromnie. Jednak nie zawsze tak było.
Choć jego współczesna szata pochodzi z lat 20. minionego wieku, o dawnym rodowodzie budynku najlepiej świadczą datowane na XIV-XV w. piwnice. W późnym gotyku fasada tej niezbyt szerokiej kamienicy, dzięki wyjątkowemu szczytowi, była jedną z najznakomitszych na wrocławskim Rynku. Dziś najlepszym obrazem owego pięcioosiowego, uskokowego szczytu ze skośnie ustawionymi lizenami byłoby zwieńczenie kościoła Bożego Ciała przy ul. Świdnickiej.
- Kamienica miała sporo szczęścia, bo nie tylko nie uległa zniszczeniom w czasie wojny, ale także nie została bardzo zmieniona w trakcie rewitalizacji, którą wykonało Biuro Projektów Miasta Wrocławia - wyjaśnia historyk sztuki i miejski przewodnik Damian Kanclerski.
A mogło tak się stać, bo posiłkując się opracowaniami autorstwa Rudolfa Steina architekci najczęściej odtwarzali kamienice w duchu historycznym.
- Wówczas ten zaledwie 40-letni budynek nie miał szczególnej wartości jako zabytek, natomiast dziś, kiedy zupełnie inaczej ocenia się architekturę modernizmu, jego oryginalna, przedwojenna elewacja nabiera zupełnie innej wartości - dodaje Damian Kanclerski.
Oszczędność środków charakterystyczna dla modernizmu służy sąsiednim kamienicom - w sąsiedztwie Rynku 14 ich walory są dodatkowo wyeksponowane. Choć modernistyczna elewacja jest skromna, jej największym walorem jest właśnie elegancka prostota charakteryzująca czteroosiową fasadę z dużymi oknami. Mimo iż przez brak przysłaniającego kalenicowy dach szczytu, budynek wydaje się niższy od pozostałych, ta pięciokondygnacyjna kamienica należy do najwyższych na południowej pierzei Rynku. Od lat na parterze Rynku 14 mieści się informacja turystyczna, dziś, analogicznie do hasła promującego miasto - "Wrocław the meeting place", nazywa się ona "The Meeting Point".
Źródło [ wroclaw.naszemiasto.pl]
Choć jego współczesna szata pochodzi z lat 20. minionego wieku, o dawnym rodowodzie budynku najlepiej świadczą datowane na XIV-XV w. piwnice. W późnym gotyku fasada tej niezbyt szerokiej kamienicy, dzięki wyjątkowemu szczytowi, była jedną z najznakomitszych na wrocławskim Rynku. Dziś najlepszym obrazem owego pięcioosiowego, uskokowego szczytu ze skośnie ustawionymi lizenami byłoby zwieńczenie kościoła Bożego Ciała przy ul. Świdnickiej.
- Kamienica miała sporo szczęścia, bo nie tylko nie uległa zniszczeniom w czasie wojny, ale także nie została bardzo zmieniona w trakcie rewitalizacji, którą wykonało Biuro Projektów Miasta Wrocławia - wyjaśnia historyk sztuki i miejski przewodnik Damian Kanclerski.
A mogło tak się stać, bo posiłkując się opracowaniami autorstwa Rudolfa Steina architekci najczęściej odtwarzali kamienice w duchu historycznym.
- Wówczas ten zaledwie 40-letni budynek nie miał szczególnej wartości jako zabytek, natomiast dziś, kiedy zupełnie inaczej ocenia się architekturę modernizmu, jego oryginalna, przedwojenna elewacja nabiera zupełnie innej wartości - dodaje Damian Kanclerski.
Oszczędność środków charakterystyczna dla modernizmu służy sąsiednim kamienicom - w sąsiedztwie Rynku 14 ich walory są dodatkowo wyeksponowane. Choć modernistyczna elewacja jest skromna, jej największym walorem jest właśnie elegancka prostota charakteryzująca czteroosiową fasadę z dużymi oknami. Mimo iż przez brak przysłaniającego kalenicowy dach szczytu, budynek wydaje się niższy od pozostałych, ta pięciokondygnacyjna kamienica należy do najwyższych na południowej pierzei Rynku. Od lat na parterze Rynku 14 mieści się informacja turystyczna, dziś, analogicznie do hasła promującego miasto - "Wrocław the meeting place", nazywa się ona "The Meeting Point".
Źródło [ wroclaw.naszemiasto.pl]
Rynek
więcej zdjęć (6101)
Dawniej: Ring
Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty.
Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.
W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.
Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.
Źródło:
Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.
W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.
Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.
Źródło: