Poniatówki budowano na ziemiach rządowych przeznaczonych do parcelacji w ramach przedwojennej reformy rolnej. Powstawały w połowie lat 30. na ziemiach zadłużonych majątków ziemskich (głównie poniemieckich), przejmowanych przez skarb państwa. Przy dogodnym finansowaniu zasiedlali je głównie przybysze z centralnych rejonów Polski. Zamieszkiwali w nich także górale przesiedleni po powodziach z południa Polski. Autorstwo pomysłu przypisuje się sześciokrotnemu ministrowi rolnictwa Juliuszowi Poniatowskiemu (1886-1975), od którego nazwiska wzięła się nazwa drewnianych domów. Budynkom mieszkalnym towarzyszyła stodoła i chlew/obora, a pod uprawę rolnicy otrzymywali od 5 do 10 hektarów ziemi.