Targowisko. Pociejów był pierwotnie magnacką siedzibą mającą status jurydyki. Później mianem tym określano kolejne bazary i skupiska ludności żydowskiej w centrum Warszawy. Co więcej, w II połowie XIX w. mieszkańcy Warszawy zaczęli nazywać tak różne miejsca kojarzące się im z żydowskim handlem.

___________________________________________________________________________

/p>

Pierwotnie ulica Bagno stanowiła fragment ciągu ulic Wiejskiej , Brackiej i Zgoda, dawnego traktu z Ujazdowa do Grzybowa. Jest przykładem (podobnie jak ulica Topiel) odzwierciedlenia w nazwie ulicy jej położenia topograficznego, czy też ogólnych cech charakterystycznych – jest to więc nazwa eponimiczna, nadana już w roku 1770. Ulica ta wytyczona została jeszcze w XVIII wieku, po osuszeniu podmokłych terenów na rogatkach miasta. Do wybuchu II wojny światowej łączyła Plac Grzybowski z ulicą Świętokrzyską, czyli znajduje się w ścisłym centrum Warszawy.

Działania wojenne nieodwracalnie zmieniły układ urbanistyczny Warszawy – dotyczy to także ulicy Bagno. Niegdyś łącznik, po roku 1945 stała się wyłącznie ślepym zaułkiem placu Grzybowskiego, biegnącym w stronę ul. Zielnej. W okresie wojny ulica Bagno znajdowała się na granicy getta i strefy aryjskiej, jej zabudowa została silnie uszkodzona - zburzeniu uległy cztery domy; pozostałe cztery zachowane zostały po wojnie celowo zdewastowane i pozbawione dawnego wyglądu. W roku 1962 zapadła decyzja Krajowej Rady Narodowej o wyburzeniu całej zabudowy ulicy; na jej miejscu powstało zaprojektowane przez Bohdana Gniewiewskiego i Jana Bogusławskiego blokowisko "Grzybów I", zaś na placu Grzybowskim zlikwidowano ruch tramwajowy (chociaż tory istnieją do dzisiaj).

W czasach PRL ulica Bagno, choć mała, dała nazwę całemu kwartałowi kamienic i przyległych do niego, od strony ul. Świętokrzyskiej, pawilonów handlowych (obszar ulic Bagno, Zielnej i Próżnej oraz placu Grzybowskiego), będącemu rzadkim w powojennej Warszawie skupieniem w jednym miejscu tak dużej liczby małych, prywatnych sklepów, warsztatów rzemieślniczych i sprzedawców ulicznych. W kawiarence w pawilonach (obecnym barze) zbierali się tzw. cinkciarze - była ona głównym ośrodkiem nielegalnego wówczas handlu walutami. Jeśli czegoś w lewobrzeżnej Warszawie nie można było zdobyć w państwowym handlu, to ostatnia nadzieja była właśnie w "Bagnie" – było ono odpowiednikiem bazaru Różyckiego, znajdującego się w prawobrzeżnej części miasta (jednak nie było otwartym targowiskiem).

Obecną zabudowę ulicy Bagno stanowią m.in. trzy wieżowce mieszkaniowe, powstałe w latach 60. Mają numery 3, 5 i 7 - w samej numeracji widoczny już jest brak przedwojennej zabudowy. Budynki te są usytuowane od strony ulicy Świętokrzyskiej. Pierwotnie były zaplanowane jako hotele robotnicze, ale zostały wybudowane jako bloki mieszkalne. Ze względu na ich atrakcyjne położenie w centrum miasta mieszkania przydzielano tylko wybitnym osobom (aktorom, filmowcom, dziennikarzom, sportowcom), a także ówczesnym prominentom. Po transformacji ustrojowej na dachach dwóch z nich umieszczono neony reklamujące sprzęt RTV i AGD ("Sanyo" i "Brandt") – w ten sposób budynki te stały się rozpoznawalne i są dość charakterystycznym miejscem nad stacją metra "Świętokrzyska".

W związku z planowaną przebudową śródmieścia istnieje wiele projektów zagospodarowania okolic ulicy Bagno – od wybudowania kolejnego budynku po drugiej stronie ulicy po wyburzenie już istniejących.

Wikipedia