ULICA POD KRZYWĄ WIEŻĄ
Nazwa jej została urobiona od pochylonej baszty obronnej. Krzywa Wieża (nr 1). Jedna z ciekawszych i najstarszych baszt obronnych średniowiecznego Torunia, zbudowana na przełomie XIII i XIV w. Nazwę swą zawdzięcza znacznemu odchyleniu od pionu (około 140 cm), spowodowanemu przesunięciem się gliniastego podłoża.
Pierwotnie była to wieża trójścienna, odsłonięta od strony miasta, o wysokości przeszło 15 m. Miała również otwory w bocznych ścianach, przez które przebiegał ganek strażniczy, łączący ją z murami obronnymi. Brak ściany wewnętrznej ułatwiał wciąganie amunicji, a w wypadku zdobycia baszta nie dawała osłony przed atakami obrońców. W pierwszej połowie XVIII w. wieża przestała pełnić funkcję obronną i wówczas dobudowano czwartą ścianę oraz wyrównano stropy, urządzając w niej karcer dla kobiet. W 1742 r. więziono tu również najemych żołnierzy Łukasza Konopki, który prowadził prywatną wojnę z władzami Torunia.
W 1826 r. basztę przebudowano na kuźnię i mieszkanie dla rusznikarza, a w drugiej połowie stulecia całkowicie przeznaczono na potrzeby mieszkalne. W tym czasie wieża otrzymała również nowy pulpitowy dach, w miejsce gotyckiego czterospadowego.
Po renowacji w latach sześćdziesiątych ulokowano tam kilka stowarzyszeń kulturalnych, a obecnie wieża jest siedzibą "Galerii Krzywej" i Pracowni Szkła Artystycznego Janusza Bogackiego (pokazy formowania szkła). Pierwsze piętro zajmuje kawiarenka z tarasem, a na drugim i trzecim piętrze odbywają się różne imprezy kulturalne (koncerty, małe formy teatralne).

ULICA PIEKARY
W średniowieczu nazwą tą określano tylko fragment dzisiejszej ulicy, zamkniętej od północy ul. Kopernika (dawniej Starotoruńską). Dłuższy jej odcinek aż do kościoła NMP zwano wówczas Kozią, natomiast ostatni prowadzący do Fosy Staromiejskiej określano "Za Franciszkanami".
Zgodnie z zasadą obowiązującą wówczas w mieście, znajdujący się na tej ulicy piekarze mogli w dni powszednie sprzedawać pieczywo w oknach własnych domów, a tylko w dni targowe musieli wykładać swój towar na ławach w ratuszu; ale później handel pieczywem poza ławami został jednak zakazany.
Oprócz piekarzy na ulicy tej w końcu XIV w. mieszkali również rzeźnicy i karczmarze, ale przy ul. Koziej przeważali kuśnierze. Bliskość Wisły zadecydowała, iż na początku ulicy lokowano spichlerze.
Pierwszy z nich (nr 2), ale narożny i stąd opatrzony dodatkowo adresem (ul. Rabiańska 23) zbudowany został w pierwszej połowie XVII w. i to zapewne na miejscu gotyckiego. Ustawiony szczytem do ulicy, z charakterystycznymi opaskami okiennymi przypominającymi worki ze zbożem, należy niewątpliwie do najciekawszych spichlerzy w Polsce. Mniejszy, ale o wiele starszy spichlerz (nr 4) z drugiej połowy XIV w., (stojący również na rogu z ul. Rabiańska), pomimo przebudowy z XIX w. zachował dawną elewację ze szczytem schodkowym. Podobny szczyt z około 1400 r. zdobi czteroosiową kamienicę (nr 9), zmodernizowaną w XIX stuleciu. Późnogotyckie elementy odkryto na fasadzie budynku nr 20, ale sąsiednia kamienica (nr 18) nosi ślady przebudowy renesansowej. Z tego samego okresu pochodzą także wzniesione na zrębach gotyckich trzy inne domy renesansowe (nr 6, 12, 14).
Ciekawym przemianom uległa barokowa kamienica (nr 37) z fasadą ozdobioną bogatą sztukaterią roślinną z pierwszej połowy XVIII wieku. W jej dolnej kondygnacji przebito w 1911 r. pasaż, który usprawnić miał komunikację z Bydgoskim Przedmieściem. Z tego też czasu pochodzi boniowanie parteru, a architektem tego przedsięwzięcia był Karl Caesar (ur. 1874 r). W 1936 r. dodatkowo przebito przyziemia dwóch sąsiadujących kamienic (nr 35 i 39) i w ten sposób powstał tzw. Łuk Cezara, przez który prowadził ruch kołowy do miasta aż do 1973 r.
Kamienica nr 39 początkami sięga XV w., z tego bowiem okresu pochodzą malowidła ścienne Ukrzyżowania i św. Krzysztofa, odkryte w izbie na pierwszym piętrze w trakcie tylnym. Od 1845 r. właścicielem jej był znany drukarz i księgarz Ernst Lambeck (1814-1892), a później jego syn Walter.
Tutaj w 1858 r. wydrukowano po raz pierwszy na ziemiach polskich "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza, o czym przypomina umieszczona na murze tablica pamiątkowa.
Sąsiednia mała kamienica (nr 41) z renesansowym szczytem, zdobiona okuciowym ornamentem, pochodzi z końca XVI wieku.