Ratusz pierwotny wzniesiono w połowie XIII w., co potwierdzają wzmianki z wieku następnego.
Najstarsze partie budowli obecnej pochodzą z ok. 1480 r. obok wieży dostawionej do nich w latach 1500-1504. Obecną formę otrzymał ratusz po przebudowie w latach 1522-1524, projektowanej niewątpliwie przez Wendela Roskopfa przy współpracy monognamisty T.L., a obejmującej dekoracyjne sklepienia parteru, oraz po dalszych pracach przy elewacjach rozpoczętych ok. 1546 r. Ostatnia przebudowa z lat 1902-1905 powiększyła obiekt o handlowe podcienia w parterze i nową klatkę schodową od północy.
Częściowo spalony w 1945 r., został odbudowany w latach 1955-1958.
Obecnie jest to budynek murowany na rzucie prostokąta, dwukondygnacjowy, dwutraktowy, z wieżą od zachodu. Fasady wschodnia i zachodnaa ujęte są w pary szczytów o geometrycznych podziałach wewnętrznych. Fasadę południową akcentuje portal i szereg zdwojonych okien prostokątnych o ozdobnych obramieniach z kanclowanych pilastrów o roślinnej i maszkaronowej dekoracji. We wnętrzach szereg sal nakrytych skomplikowanymi w rysunku żeber sklepieniami sieciowymi oraz obszerna sień z centralnym filarem. Zgromadzono 'tu w pocz. XX w. szereg płyt nagrobnych z dawnego klasztoru franciszkańskiego z najciekawszą z nich - płytą księcia Henryka jaworskiego i jego żony Agnieszki, pochodzącą z ok. 1350 r.

źródło :

Pierwszym budynkiem pełniącym funkcję ratusza miejskiego był piętrowy Dom Kupców, wzniesiony na placu targowym w połowie XIII wieku, za czasów panowania Bolesława Rogatki.

Ostatni wielki remont z przebudową dokonano w latach 1902-1905, pod okiem Hansa Poelziga. Wtedy też stworzono reprezentacyjną siedzibę burmistrza – obecnie Sala Ślubów oraz zamontowano wewnątrz wszystkie płyty epitafijne, przeniesione z klasztoru franciszkanów.

Na trzecim co do wielkości rynku w Polsce, stoi gotycko-renesansowy ratusz lwówecki. Jest to budowla dwukondygnacyjna, na rzucie wydłużonego czworoboku, nakryta wysokim dachem dwuspadowym. Do elewacji zachodniej dostawiona jest kamienna wieża, o podstawie kwadratowej z galerią, z której wyłania się część walcowa z czterema zegarami, a wyżej część ośmioboczna z małymi otworami okiennymi, zwieńczona hełmem z prześwitem.

W rozczłonkowanej bryle można dostrzec najstarszą cześć budowli – fragmenty dawnego Domu Kupców, z połowy XIII wieku. Jest to zachodnia cześć ratusza, przylegająca do wieży, z łukowymi oknami. Na północnej ścianie tego budynku, w płytkiej wnęce, zamontowano rzeźbę XVI wiecznego lwa, z łacińskim napisem: „który tłumaczy się: „sprawiedliwy jak lew”. Do Domu Kupców przylega budynek Ławy Sądowej. Jego szczyt widoczny jest tylko w połowie, gdyż drugą, południową stronę fasady, zasłoniła wieża, dostawiona później.

Renesansowa elewacja południowa jest najefektowniejszą elewacją lwóweckiego ratusza. Ciekawe obramienia okienne, wzorowane na dojrzałym rzymskim renesansie, są czymś tak wyjątkowym na Śląsku, co każe przypuszczać, że twórcami tej kamieniarki musiał być zapewne jakiś mistrz włoski. Do dziś robią wrażenie podwójne renesansowe okna parteru.

To właśnie południowy portal z bogatym obramieniem, od XVI wieku był głównym wejściem do ratusza.

Główne wejście od strony południowej wiedzie przez renesansowy, efektowny portal do obszernej sieni, która była węzłowym miejscem ruchu wewnętrznego. Stąd można było wejść do winiarni w piwnicach, do Mieszczańskiej Sali Obrad lub schodami na piętro, do Ławy Sądowej i Sali Rajców.

W sieni znajdują się dwie prostokątne, kamienne płyty nagrobne członków rodu rycerskiego – Talkenbergów. Obie płyty pochodzą z franciszkańskiego kościoła klasztornego.

Nad schodami do piwnicy, średniowiecznej winiarni, znajdują się dwie kamienne rzeźby. Jedna z nich przedstawia męską postać z cyrklem w dłoniach i monogramem T.L. Co może symbolizować domniemanego budowniczego, ostatnio zidentyfikowanego, jako Tomas Lindener. Druga rzeźba przedstawia parę młodych w objęciach, ze splecionymi dłońmi.

Z lewej strony sieni znajduje się wejście do Mieszczańskiej Sali Obrad. Było to największe pomieszczenie budynku, a jego główną ozdobą pozostało dziś sklepienie sieciowe

Schody z sieni wiodą na pierwsze piętro, gdzie znajdują się następne trzy płyty epitafijne.

Najefektowniejszą salą pierwszego pietra jest Sala Ślubów, wyłożona ciemnym drewnem, z drewnianym pseudosklepieniem. W rogach sali stoją cztery ozdobne filary, do których przylegają metalowe, ornamentowe kraty podtrzymujące spływy łuków sklepienia. Wnętrze ozdobione jest wieloma snycerskimi detalami oraz interesującymi neogotyckimi witrażami. Z Salą Ślubów sąsiadują pomieszczenia obecnie wykorzystywane jak Biblioteka Miejska.

Na zachodniej stronie korytarza, od strony południowej, znajduje się pomieszczenie Ławy Sądowej. Na ścianie wschodniej zachowało się malowidło z uskrzydlonymi, kobiecymi alegoriami

Z ławy Sądowej przechodzi się do sali tortur i usytuowanego w najniższej kondygnacji wieży lochu więziennego.

Naprzeciwko Ławy Sądowej znajdują się dwa pomieszczenia, w których eksponuje się dziś zbiory tworzonego muzeum lwóweckiego, którym zarządza obecnie Lwówecki Ośrodek Kultury.

Opracował : Andrzej Mateusiak, 2011

O ile kościół farny należał do mieszczan, to świątynia franciszkanów znajdowała się pod opieką śląskich książąt i lokalnych rodów rycerskich. Obecnie jest to trójnawowa hala z wydłużonym prezbiterium od wschodu (pierwotnie budowla była jednonawowa). W sposób typowy dla kościołów należących do zakonów kaznodziejskich usytuowana została wieża – od południa, u zbiegu prezbiterium i naw. Nigdy jednak nie wybudowano jej do końca. Kamienne elewacje opięte zostały przyporami i przeprute ostrołukowymi oknami z ażurową dekoracją geometryczną – maswerkami.

Barokowy portal zachodni powstał ok. 1738 r. Do nawy północnej przylega przedsionek nakryty sklepieniem sieciowym, mieszczący ostrołukowy portal z późnogotycką płaskorzeźbą przedstawiającą Ukrzyżowanie (umieszczoną wtórnie). Uwagę zwracają późnogotyckie zamurowane portale w elewacji kaplicy Talkenbergów (później Schaffgotschów) – zamknięte łukami kotarowymi i ozdobione motywem krzyżującego się laskowania.

Wewnątrz ostrołukowe arkady oddzielające nawy wspierają się na wielobocznych filarach. Korpus nakrywają sklepienia kolebkowe, wzbogacone żebrami o zróżnicowanych układach gwiazdy (jak w kościele farnym w Zgorzelcu) – charakterystyczne dla późnogotyckiej architektury sasko-łużyckiej, z którą związany był Konrad Pflüger. W prezbiterium zachowały się XIII-wieczne sklepienia krzyżowo-żebrowe.

Od północy do prezbiterium przylega dawna kaplica Talkenbergów, później Schaffgotschów (obecnie zakrystia), przekryta pięknym sklepieniem sieciowym. We wschodniej części zachowały się obramienia okien zamknięte łukiem kotarowym, typowym dla budownictwa saskiego z ok. 1500 r.

Po przeciwnej stronie w przyziemiu wieży kaplica Matki Boskiej Fatimskiej (dawna zakrystia, wcześniej kaplica Schaffgotschów).

W I połowie XIV w. Lwówek był siedzibą Henryka Jaworskiego. Gdy książę umarł w 1346 r., został pochowany w kościele obok swej żony Agnieszki, córki króla czeskiego Wacława II. Podwójna płyta nagrobna pary książęcej w 1905 r. została przeniesiona do sieni lwóweckiego ratusza – warto zobaczyć ten średniowieczny pomnik nagrobny.

Na murze otaczającym kościół urządzono lapidarium z kolejnymi płytami epitafijnymi.