Późnobarokowy pałac Teodora Lubomirskiego wzniesiony w latach 1725–1729 na miejscu wcześniejszego dworu obronnego Ligęzów wzorowany jest na rezydencji wilanowskiej Jana III Sobieskiego. W jego otoczeniu powstał ogród barokowy w typie francuskim, od wschodu opadający omurowanymi tarasami ku parterowi wodnemu. W sąsiedztwie pałacu usytuowany jest kościół z plebanią, ufundowany w 1729 r. przez Lubomirskiego. W 1763 r. zaniedbana rezydencja przeszła w ręce Starzyńskich, a później Straszewskich. W XIX w. przebudowany i rozbudowany o neoklasycystyczną oficynę. Z późnobarokowego pałacu zachował się pawilon kryty dachem mansardowym. Nie zachował się historyczny układ przestrzenny rezydencji. Jego pozostałością są tarasy ogrodowe i resztki starodrzewu. Od początku XX w. pałac należał do rodziny Suszyckich, która w 1921 r. przekazała majątek utworzonej przez siebie fundacji.

Źródło: