W roku 1591 działka była własnością Andrzeja z Wielączy. Kamienica została zapewne wybudowana na początku XVII wieku. Jest jedynym domem na terenie miasta, który nie został nadbudowany. Jedynie w trakcie półniejszych przebudów nad częścią południową i zachodnią wybudowano niskie pięterko. W połowie XVII wieku była własnością księży kolegiackich, na przełomie wieków XVII/XVIII należała do Myszkowskiego; stolnika bełskiego. W latach 30-tych XX wieku należała do sukcesorów W.Wagucha. Znajdowały się tu sklepy Leona Arcta / galanteria/ i Stanisława Mazurkiewicza / wędliny /. Po II wojnie światowej użytkowana nadal jako obiekt handlowy i usługowy, obecnie jest własnością komunalną. Mury fundamentów oraz ściany zewnętrzne i wewnętrzne oraz podcień i sklepienia wzniesione z cegły palonej pełnej, łączonej zaprawą wapienno-piaskową. Miejscami łupek wapienny. W partiach murów i sklepień rekonstruowanych i remontowanych zaprawa z dodatkiem cementu. Część ścianek działowych na piętrze drewniana i otynkowana. Ściany zewnętrzne pokryte półszlachetnymi tynkami wapiennymi. Podcień sklepiony krzyżowo wsparty na czterech filarach, z których narożny skarpowany. We wszystkich pomieszczeniach przyziemia sklepienie kolebkowo- krzyżowe w sieni sklepienie kolebkowe, we wtórnie podzielonym pomieszczeniu od południowego wschodu współczesny płaski strop ognioodporny. Na piętrze gładko tynkowane stopy betonowe. Więźba dachowa drewniana, krokwiowo-płatwiowa, wzmocniona żebrami z belek stalowych. Dach trzyspadowy pokryty blachą cynkowaną miedziowaną. Pomiędzy parterem a pięterkiem i poddaszem wtórna klatka schodowa z drewnianymi, dwubiegowymi, powrotnymi schodami, przy których drewniana tralkowa balustrada. Portale, ościeżnice i obramienia okienne wykonane z piaskowca. Drzwi frontowe spągowe, obite blachą w motyw kratownicy, w nadświetlu nad wejściem krata. Pozostałe drzwi jedno- i dwuskrzydłowe, płycinowe. Stolarka okienna drewniana, okna ościeżnicowe. Na parterze współczesne okna witrynowe, pozostałe dwuskrzydłowe, czteropolowe. Kamienica założona na planie zbliżonym do kwadratu z trójprzęsłowym podcieniem od frontu. Układ wnętrza trójdzielny, dwutraktowy. Budynek jednokondygnacjowy, częściowo podpiwniczony, z półniejszym pięterkiem nad częścią południowo-zachodnią o charakterze mezzanina. Nakryty dachem trzyspadowym. Elewacja frontowa trójosiowa, jednokondygnacjowa. W przyziemiu półkoliście zamknięte arkady na czworobocznych filarach z wyodrębnionymi impostami, filar narożny oskarpowany. Nad łukami arkad zniekształcone agrafy, powyżej gładko tynkowana ściana z ankrą pośrodku. Ściana pod podcieniem przepruta półkoliście zamkniętym otworem wejściowym ujętym skromnie profilowaną kamienną opaską, powyżej prosty odcinek gzymsu, nad którym niewielkie nadświetle w formie koła umieszczonego we wnęce. Po obu stronach wejścia prostokątne okna witrynowe ujęte kamiennymi, nieznacznie fazowanymi opaskami, pod oknami parapety. Elewacja zachodnia dwukondygnacjowa, asymetryczna. W części północnej arkada prowadząca pod podcienia. W parterze prostokątne okna witrynowe w kamiennych obramieniach analogicznych jak w elewacji frontowej, pomiędzy oknami skarpa. Górna kondygnacja o charakterze mezzanina, przepruta trzema okienkami bez obramień. Elewacja tylna dwukondygnacjowa, trójosiowa, asymetryczna. Na osi przyziemia otwór wejściowy, po bokach dwa otwory okienne. Kondygnacja górna z dwoma niewielkimi okienkami. Wszystkie elewacje pozbawione podziałów i detalu architektonicznego z wyjątkiem profilowanego uskokowo gzymsu wieńczącego. Wnętrze; brak dawnego wystroju i wyposażenia . Za