Według sprawozdania poboru świętopietrza, sporządzonego przez archidiakona opolskiego Mikołaja Wolffa z 1447r. należy sądzić,że w tym miejscu istniała pierwsza drewniana budowla sakralna z wolno stojącą wieżą, w której znajdowały się 3 ołtarze (główny św. Anny – nie poświęcony co świadczyło,że nie odprawiano przy nim nabożeństw). Do odprawiania mszy używano poświęconego ołtarza przenośnego. Podłoga kościoła była wyłożona cegłą, którą pokryto deskami dopiero w 1688r.W parafii zarejestrowano w tym czasie około 90.

Na początku XVIII wieku, z braku bieżących remontów, kościół znacznie wyeksploatowany groził zawaleniem. Ówczesny proboszcz Walenty Martius podjął starania o wybudowanie nowej, murowanej świątyni i uzyskując wsparcie dziedzica Franciszka Karola Kotulińskiego zrealizował plany w latach 1722-1729. Postawiono, zachowaną do czasów współczesnych, budowlę i jako ciekawostką należy zauważyć,że nie rozebrano starego , drewnianego kościółka, tylko stanowił wnętrze nowej budowli.

Kościół zbudowano w stylu barokowym,na planie krzyża łacińskiego. Wnętrze posiada jedną nawę z barokową amboną, ołtarzami i obrazami m.in. XVIIw. obrazem „Pożegnania Piotra i Pawła”. Do oprawy muzycznej uroczystości kościelnych używano mechaniczny, jedno-manuałowy, instrument organowy, zbudowany przez Karla Kuttlera z Opawy, który w międzyczasie wymieniono na obecny, zbudowany przez Gintera Miklisa z Zabrza i posiadający pełne brzmienie o zabarwieniu romantycznym.

Od zachodu, nad kruchtą, na rzucie kwadratu zbudowana została wieża z baniastym hełmem i tarczą zegarową. Podczas II wojny światowej wieża uległa prawie całkowitemu zniszczeniu, a znajdujący się w niej dzwon i wszystkie chorągwie z polskimi napisami w 1942r. okupant wywiózł. Nie wróciły do świątyni. Ciekawostką jest znaleziona po wojnie łuska pocisku, który w czasie bombardowania w 1945 roku wyrwał sklepienie nad ołtarzem głównym, którą podczas odbudowy kościoła wmurowano w zewnętrzną ścianę.

Nad wejściem głównym do świątyni umieszczono kartusz herbowy Kotulińskich, a na jednej ze ścian tablicę poświęconą „poległym obywatelom tutejszej parafii w wojnie światowej”.

Kościół otoczony został ceglanym murem z 1768r. ze stacjami drogi krzyżowej wewnątrz, którego znajduje się cmentarz z zabytkowymi kamiennymi nagrobkami oraz krzyż kamienny z 1888r. W pobliżu wejścia do murowanego ogrodzenia, na wysokim cokole, stoi rzeźba św. Jana Nepomucena z okresu 1780 - 1790. Św. Jan przedstawiony jest z odkrytą głową w tradycyjnych szatach kapłańskich tj. gronostajowej pelerynie, komży wykończonej ażurową koronką przysługującą zakonnikom i sutannie zapinanej na guziki. W prawej ręce trzyma biret, a lewą przyciska do piersi krucyfiks. Figura świętego znajduje się pod daszkiem z prostym krzyżem. /źr. wykorzystano informacje z opisu w