Kościół garnizonowy w Grudziądzu. Neogotycka świątynia z lat 1897-1900 przy obecnej ul. Władysława Jagiełły, niezachowany.
Kościół był budowlą ceglaną, neogotycką. Był dwunawową halą z transeptem i płytkim wielobocznie zamkniętym prezbiterium umieszczonym na osi korpusu oraz z wieżą w fasadzie. Oszkarpowane elewacje ożywiały ostrołukowe okna, a w transepcie duże rozety. Wieża zwieńczona iglicą osiągała wysokość 64 m, korpus kryty był wysokim dwuspadowym dachem, transept (w Toruniu ozdobiony monumentalnymi szczytami) - trójpołaciowym. Na skrzyżowaniu korpusu i transeptu wznosiła się smukła sygnaturka. We wnętrzu sklepienie sieciowe wspierało się na 2 smukłych granitowych filarach. Okna prezbiterium wypełniły ornamentalne witraże, wnętrze pokryła skromna dekoracja malarska Wilhelma Sieversa z Hanoweru. Ołtarz i ambonę wzniesiono z piaskowca i drewna dębowego. Organy zbudowała elbląska firma August Terletzki.
Po I rozbiorze Polski, Grudziądz stał się siedzibą pruskiego garnizonu, który od 1774 r. korzystał z nabożeństw w kościele ewangelickim w ratuszu, a następnie w nowo wzniesionym kościele Fryderykowskim. W 1823 r. nabożeństwa wojskowe przeniesiono do kościoła Św. Ducha po skasowanym klasztorze benedyktynek. W związku z rozbudową twierdzy, pod koniec XIX w. kościół ten okazał się niewystarczający i zadecydowano o budowie nowej ewangelickiej świątyni wojskowej. Projekt wykonał architekt Schönhals z Ministerstwa Wojny w Berlinie, który nieco wcześniej wzniósł kościół garnizonowy w Toruniu. Budowa trwała od 1897 do 1900 r. Kościół w Grudziądzu był o 1/3 mniejszy i o połowę tańszy niż toruński. Liczył 1000 miejsc siedzących, w tym część na emporach. Został zlokalizowany na Górze Fortecznej, w bezpośrednim sąsiedztwie cytadeli, w otoczeniu zieleni i cmentarzy i dzięki temu stał się ważnym elementem panoramy tej części miasta. Po jego poświęceniu, kościół Św. Ducha został przekazany na potrzeby żołnierzy katolików.
Po odzyskaniu niepodległości w 1920 r. kościół został przejęty - jako własność państwowa - na potrzeby Wojska Polskiego jako kościół rzymskokatolicki. W roku następnym odbyła się uroczysta konsekracja p. w. św. Stanisława Biskupa. Od 1926 r. mogła zeń korzystać także ludność cywilna. Około 1930 r. wnętrze uzyskało nowy wystrój malarski o motywach kaszubskich, autorstwa Wacława Szczeblewskiego i jego uczniów z Pomorskiej Szkoły Sztuk Pięknych oraz rzeźbiony ołtarz wykonany przez Ignacego Zelka. Przez cały okres międzywojenny obowiązki kapelana garnizonowego sprawował zasłużony dla kultury Grudziądza i Pomorza ks. dr Władysław Łęga.
Podczas kampanii wrześniowej w 1939 r. kościół został poważnie uszkodzony i jeszcze podczas okupacji rozpoczęto prace rozbiórkowe. Po wojnie teren zniwelowano, obecnie na tym miejscu znajduje się budownictwo jednorodzinne.