Pomnik powstał jako upamiętnienie potyczki stoczonej 15. lutego 1807 roku między wojskami pruskimi a bawarskimi. Była ona niewielkim epizodem toczącej się wówczas wojny francusko - pruskiej.
Pierwotnie pomnik stanowiła kamienna, około półmetrowej wysokości tablica z wyrytą na obu stronach inskrypcją: "HIER RUEN DIE LEIBER WELCHE BEI DIESEM SCHARMITZEL ANNO 1807 DEN 15TEN FEBRUARI VON PREISEN UND BEYERN GEBLIEBEN SIND" (pol.: "Tu spoczywają ciała poległych w potyczce Prusaków i Bawarczyków, dnia 15 lutego 1807") po prostu wkopana w ziemię pod okazałą sosną, w rejonie przełęczy.
Zbliżenie na tablicę z widocznymi napisami
Tam też znajdował się (i najpewniej wciąż znajduje) grób czwórki poległych: dwóch żołnierzy pruskich (szeregowego oraz dobosza z korpusu jegrów v. Borckego) oraz dwóch bawarskich (najpewniej pochodzących z 4. lekkiego batalionu piechoty „Zollern”).
Nie jest znana data jego powstania, wiadomo natomiast, że druga młodość pomnika rozpoczyna się w 1892 roku, kiedy to podczas spaceru natknął się na niego pruski major Karl Tietze z Włodowic. Zafascynowany związaną z nim historią kupuje go i z jego inicjatywy rozpoczyna się renowacja pomnika i przywracanie pamięci o potyczce
Oryginalną tablicę miano odrestaurować i przenieść na cmentarz do Sonova. Nowy pomnik, składający się na kopię wcześniejszej tablicy do której dodano postument, wykonał mistrz kamieniarski z Bartnicy, Franz Teuber. Materiału dostarczył świerczański kamieniołom C.C. von Thadena, a prace opłacili członkowie stowarzyszeń kombatanckich ze Nowej Rudy, Świerk, Bartnicy i Broumova. Wraz z postumentem pomnik otrzymał także nową lokalizację, nieco wyżej na zboczu Słoneczej Kopy.
Podniosłe odsłonięcie odnowionego pomnika nastąpiło w niedzielę, 4. sierpnia 1895 roku. Uroczystość rozpoczęła się w Świerkach, w gospodzie Hoffmanna, skąd zebrani przeszli pod pomnik. Łącznie wydarzenie zebrało około 500 osób, w tym wielu przedstawicieli stowarzyszeń kombatanckich. Przemowy, odczyty oraz wiwaty nad przybranym kwiatami obeliskiem trwały aż do wieczora. W dalszych latach pomnik był światkiem kolejnych rocznicowych spotkań kombatanckich.
Stan pomnika ok. 1920 roku
Po 1945 roku, ze względu na położenie w pasie granicznym, dostęp do niego był możliwy tylko dla pograniczników. Być może wtedy też - czyli w okresie walki z niemieckimi śladami na Śląsku - zniszczono część pomnika zawierającą pamiątkowy napis. Obecnie obok pomnika przebiega szlak turystyczny, co czyni z niego ciekawą atrakcję dla wędrowców.
