Koloruj
 | Polska › woj. kujawsko-pomorskie › powiat aleksandrowski › Ciechocinek › ul. Tężniowa › Tężnie |
1882 , Ciechocinek na rycinie z Tygodnika Ilustrowanego nr 330 z 22.04.1882 r. - Tężnie drewniane, dworzec kolejowy tzw. "letni", kościół neogotycki św. Piotra i Pawła .
ZPKSoft
 A w środku drewniana pijalnia. 2011-07-12 16:11:39 (14 lat temu)
|
|
Na stronie od 2010 luty
16 lat 2 miesiące 12 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Tężnie w Ciechocinku – zespół trzech tężni solankowych, wzniesionych w XIX wieku w Ciechocinku, w województwie kujawsko-pomorskim. Jest to największa tego typu drewniana konstrukcja w Europie.
Ciechocińskie tężnie zostały zaprojektowane przez profesora Akademii Górniczej w Kielcach Jakuba Graffa, w oparciu o źródła solanki odkryte tu jeszcze w drugiej połowie XVIII wieku chociaż miejscowa ludność wydobyciem i warzeniem soli zajmowała się już w XIII wieku na mocy zezwoleń danych przez Konrada I mazowieckiego.
Tężnia numer I o długości 333 metrów, pojemności 2900 m3 i tężnia numer II o długości 719 metrów, pojemności ok. 6000-6300 m3 zbudowane zostały w latach 1824-1828, ostatnia tężnia numer III o długości 648 metrów, pojemności ok. 5000-5800 m3 powstała w 1859. Podstawę tężni stanowią wbite w ziemię dębowe pale w liczbie około 7000, na których umieszczono świerkowo-sosnową konstrukcję wypełnioną tarniną, po której spływa solanka. Ustawione w kształcie podkowy o łącznej długości 1741,5 metrów i każda o wysokości 15,8 metrów. Solanka pompowana jest ze źródła nr 11 (tzw. fontanna Grzybek) i wtłaczana na szczyt tężni do specjalnych korytek. Dalej solanka przesącza się po ścianach tężni po tarninie i pod wpływem wiatru i słońca paruje, tworząc mikroklimat obfitujący w jod, dzięki czemu powstało tu naturalne, lecznicze inhalatorium.
Tężnie stanowią drugi etap w procesie produkcji soli gdzie następuje stopniowe zwiększanie stężenia solanki. Najmniejsze stężenie jest na tężni nr I (9%), tężnia nr II (16%) a największe na tężni nr III (30%), stąd solanka rurociągami płynie do warzelni soli (trzeci etap produkcji soli). Pierwszym etapem w procesie produkcji soli jest pompowanie solanki ze źródła nr 11 "fontanna Grzybek".
Źródło:
Kościół Parafialny w Ciechocinku został wybudowany z cegły w latach 1877-1884. Benedykcji świątyni dokonał 15.08.1884r ks. prałat Franciszek Stopierzyński, a uroczystej konsekracji biskup włocławski Stanisław Zdzitowiecki w dniu 15.10.1904r. Kościół zyskał początkowo status kościoła filialnego. Parafię w Ciechocinku erygowano w dniu 8.05.1918r.
Kościół w Ciechocinku został wybudowany w modnym wówczas stylu neogotyckim. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne wykonano z drogiego białego marmuru kanaryjskiego. W ołtarzu umieszczono obraz "Przemienienia Pańskiego", a na zasuwie - "św. św. Apostołów Piotra i Pawła" patronów parafii i Kościoła. W ołtarzu północnym stanęła figura św. Antoniego, w południowym - "Matki Boskiej Łaskawej". W wieżach kościoła umieszczono trzy duże dzwony, a same wieże pokryto blachą miedzianą. Wnętrze pokryła wielobarwna polichromia. W podziemiach urządzono trzy kapliczki do wystawiania ciał zmarłych.
Kościół dopiero ok. 1905r. zyskał pełen wystrój architektoniczny. W latach 1903 - 1905 założono witraże wykonane w Zakładzie św. Łukasza w Warszawie. Nabożeństwa uświetniały dźwięki muzyki płynące z 12-głosowych organów braci Blombergów.
Wzrost liczby mieszkańców Ciechocinka i sezonowy napływ kuracjuszy spowodowały konieczność rozbudowy kościoła. Prace trwały w latach 1984 - 1989. W części nadziemnej wprowadzono nowe "transept", prezbiterium, zakrystię i biuro. W podziemiu powstało 5 dodatkowych pomieszczeń. Za projekt i realizację rozbudowy kościoła Stowarzyszenie Architektów Polskich przyznało projektantowi Janowi Tajchmanowi nagrodę roku 1989.
Po rozbudowie zmienił się wygląd wnętrza świątyni. Powrócił dawny ołtarz główny z obrazem patronów ciechocińskiej parafii oraz ambona odkuwana ze stali (1893), a prezbiterium wieńczy "kryształowe sklepienie". O ciekawej kolorystyce i efektach świetlnych decydują duże neogotyckie witraże wykonane w zakładzie św. Łukasza w Warszawie.
źrodło :
Park Zdrojowy w Ciechocinku – największy (19 ha) z czterech parków Ciechocinka utworzony w latach 1872-1875 według projektu Hipolita Cybulskiego w modyfikacji i udoskonaleniu Franciszka Szaniora.
Park Zdrojowy w Ciechocinku powstał z ogrodu spacerowego przy galerii spacerowej zaaranżowanych w czasie budowy hotelu Karola Samuela Muellera według projektu Franciszka Tournelle'a w 1851. Obecnie posiada interesujący starodrzew. Oprócz klonów, dębów, lip i świerków występują tu również hłyk kanadyjski, miłorząb dwuklapowy, skrzydłonech kaukaski i tulipanowiec amerykański. Znajduje się tu jeden pomnik przyrody – dąb szypułkowy o wysokości 22 metry i obwodzie 390 cm.
W miejscu starej, spalonej – oddano do użytku nową galerię spacerową. W latach 1880-1881 zbudowano w Parku w "stylu szwajcarskim" – charakterystycznym od tamtego czasu dla Ciechocinka – pijalnię wód mineralnych projektu E. Cichockiego. Pijalnia jest konstrukcją słupowo-ryglową, szalowaną deskami. Od wschodu posiada przybudówkę z wieżyczką. Została przebudowana w okresie międzywojennym. W pijalni mieści się obecnie sala koncertowa i kawiarnia "Bristol".
W roku 1909 wybudowano w centrum Parku drewnianą muszlę koncertową w stylu zakopiańskim (projekt: Waldemar Feders). Inne przykłady parkowej architektury to fontanna "Jaś i Małgosia" oraz budynek maszyny parowej.
Obecnie w muszli koncertowej odbywa się szereg imprez kulturalnych rangi krajowej: Festiwal Piosenki Młodzieży Niepełnosprawnej Ciechocińskie Impresje Artystyczne, Festiwal Operowo-Operetkowy, Wielka Gala Tenorów, Ciechociński Festiwal Bluesowy – oraz lokalnej: Regionalny Przegląd Orkiestr i zespołów strażackich Na deptaku w Ciechocinku i Festiwal Folkloru Kujaw i Ziemi Dobrzyńskiej.
Źródło: