Historia Polski w latach 1914-1918 to krótki, pięcioletni fragment dziejów. Wydarzenia tego pięciolecia zaważyły na sytuacji Polski na arenie tak międzynarodowej, jak i wewnętrznej.



W 1914 roku wybuchła I wojna światowa z udziałem mocarstw rozbiorowych: Austro-Węgier, Niemiec i Rosji. Doprowadziła ona do rozbudzenia wśród Polaków poczucia tożsamości narodowej, a jej przebieg i rezultaty (przede wszystkim upadek wszystkich trzech mocarstw zaborczych) umożliwiły odtworzenie niepodległego państwa polskiego.



Okres ten charakteryzował się fatalnym stanem zaopatrzenia i wyżywienia społeczeństwa, a także znacznymi stratami, zarówno wśród żołnierzy wcielonych do walczących ze sobą armii, jak i ludności cywilnej, która zmuszona do świadczeń na rzecz armii okupujących kraj, ponosiła ogromne ciężary. Na skutek śmierci i deportacji liczba ludności zamieszkującej późniejszą II Rzeczpospolitą zmalała o około 14,9%[1]. Niebagatelne też były straty materialne, spowodowane działaniami wojennymi. Kolejne armie, przechodzące przez terytoria zaborów stosowały taktykę spalonej ziemi. Rosjanie, wycofując się na wschód podpalili szyby naftowe w Galicji i deportowali setki tysięcy ludzi. Natomiast Niemcy nie omieszkali wywozić do Rzeszy całych fabryk, przede wszystkim z terenu Łodzi[2]. Ocenia się, że w okresie 1914-1920 zniszczeniu uległo około 30% majątku narodowego na ziemiach polskich, zaś poziom produkcji przemysłowej w roku 1919 wyniósł w Polsce 30% stanu z roku 1913 w tych samych granicach[3].



Okres ten zawiera się pomiędzy dwiema datami – 3 sierpnia 1914 przemówienie Piłsudskiego do żołnierzy w krakowskiej dzielnicy Oleandry i 11 listopada 1918 przekazanie Piłsudskiemu władzy wojskowej przez Radę Regencyjną (14 listopada 1918 przekazano Piłsudskiemu władzę cywilną). Na przestrzeni tego czasu – wraz z przesuwaniem się frontów i zmiennymi losami poszczególnych mocarstw zaborczych, kształtowały się zarówno koncepcje polskie (dotyczące sposobów i dróg do odzyskania niepodległości), jak i koncepcje zaborców oraz Europy Zachodniej i Stanów Zjednoczonych, prowadzące do rozwiązania sprawy polskiej. W rezultacie, trudnego wcześniej do przewidzenia, przebiegu wojny wszystkie zainteresowane strony musiały prześcigać się w deklaracjach, a wkrótce także i w czynach, które legły u podstaw tworzenia polskiego wojska (Austro-Węgry, okupacja niemiecka, Rosja, Francja) i zalążków organizmu państwowego (okupacja niemiecka, Francja). Wszystko to razem sprawiło, że gdy 11 listopada 1918 roku I wojna światowa została zakończona, Polska powstała jako państwo uznane na arenie międzynarodowej, dysponujące przygotowaną kadrą polityczną i administracyjną oraz zawiązkami wojska, organów władzy wykonawczej i sądowniczej.

Źródło:

CC-BY-SA 3.0 Polska

Cmentarz wojenny o powierzchni ok. 0,51 ha. W części wschodniej cmentarza, centralnie, umieszczono betonowy, otynkowany, ceglasto - biały obelisk w formie wieży ze stylizowaną kopułą cerkiewną, otoczony ośmioma niskimi słupkami połączonymi łańcuchem, z przejściem od strony alejki żwirowej prowadzącej do bramy. Na jego czterech płaszczyznach bocznych umieszczono napisy: od strony północnej „Не въ силѣ Богъ, а въ правдѣ”, południowej „Миръ праху Вашему дорогiе братья”, wschodniej „A LA MÉMOIRE DES SOLDATS FRANÇAIS MORTS EN CAPTIVITÉ” i zachodniej „1914R 21-VII.”. Dokoła pomnika, całą wschodnią cześć cmentarza zajmuje niepodzielona, trawiasta kwatera z niskimi, ustawionymi w luźnych rzędach, drewnianymi krzyżami prawosławnymi na betonowych stopkach. Część niemiecką – zachodnią – podzielono alejkami żwirowymi na sześć mniejszych, trawiastych kwater z niskimi, drewnianymi krzyżami łacińskimi rozmieszczonymi w rzędach – czterech na kwaterach przy wejściu i środkowych oraz trzech na dwóch kwaterach z tyłu. Na osi bramy, na skrzyżowaniu alejek rozdzielających cztery pierwsze kwatery, na kopcu z kamieni znajduje się wysoki krzyż łaciński wykonany z betonu - lastryko.