Cukrownia na Klecinie powstała w 1834 r. założona przez wrocławskich kupców braci G. i A. Liebichów i M. Hikkela. W 1862 r. przeszła do rąk właścicieli Gebrueder Schoeller, którzy nabyli ja razem z majątkiem ziemskim, gdzie podjęli uprawę buraka cukrowego. W latach 70. XIX w. przerabiała około 0.60 tysięcy ton buraków na dobę. Na przełomie lat 80. i 90. tego samego stulecia zostało znacząco rozbudowana. Wówczas powstała również kolonia fabryczna. W 1904 r. w wyniku fuzji powstała von Rath, Scheller&Skene GmbH. Areał posiadanej przez nią ziemi uprawnej wzrósł do 6 tysięcy ha, a przerób dobowy do 1,20 tys. ton. Około 1918 r. firma przekształciła się w spółkę akcyjną. Dalsza rozbudowa nastąpiła w latach 1934-38. Wówczas była już w stanie przerabiać 1,60 tys. ton buraków na dobę. Do spółki należało wiele majątków ziemskich, kolej wąskotorowa. Produkowała szeroka gamę wyrobów cukierniczych, m.in. cukierki i spirytus. Cukier surowy wysyłany był do Hamburga i Wielkopolski. Częściowo zniszczona w czasie działań wojennych w 1945 r., uruchomiona został ponownie w 1947 r. W kolejnych dziesięcioleciach podlegała kolejnym modernizacjom i rozbudowie. Jej przerób dobowy wzrósł do około 2 tysięcy ton buraków na dobę, produkcja cukru do około 20 tysięcy ton rocznie, a areał upraw 4,5 tys. ha. W 1989 r. zanotowała rekord produkcji cukru, którego wytworzono 36,10 tys. ton. Od 1990 r. przekształcona została w samodzielne przedsiębiorstwo. Wobec problemów z płynnością finansową została zlikwidowana w 1994 r. Wyposażenie wyprzedano i złomowano, budynki przejęła gmina Wrocław. Podczas powodzi w 1997 r. na terenie byłej Cukrowni Klecina magazynowano dostarczona miastu pomoc humanitarną. W 1998 r. kompleks dawnej cukrowni nabył od władz miasta prywatny przedsiębiorca, który zobowiązywał się do budowy na tym terenie Aquaparku, jednak nie dotrzymując swych obietnic odsprzedał ze znacznym zyskiem innemu podmiotowi gospodarczemu. W 1999 r. nastąpiło, bez sprzeciwu miejskich służb konserwatorskich, wyburzenie wszystkich budynków produkcyjno-magazynowych, bez uwzględnienia wartości historycznej zespołu architektury przemysłowej i techniki z przełomu XIX i XX wieku. Do chwili obecnej z całego kompleksu przetrwały tylko dwa budynki mieszkalne przy dawnej bramie wjazdowej.

www.wroclaw.pl