 | Polska › woj. lubelskie › Zamość › Stare Miasto › ul. Ormiańska › Muzeum Zamojskie |
Lata 1962-1968 , Zamość. Kamienica na ul. Ormiańskiej, w północnej pierzei Rynku (Kuba dopisze gdzie trzeba...).
Wiesław Smyk
 Lepiej później niż wcale.... :) To kamienica Wilczkowska przy Ratuszu. Przypisane. 2011-11-03 21:03:12 (14 lat temu)
do Wiesław Smyk: :-) 2011-11-03 21:57:59 (14 lat temu)
|
|
Na stronie od 2009 grudzień
16 lat 4 miesiące 10 dni |
Kamienica patrycjuszowska wzniesiona według „trzeciego morandowskiego wzorca”. W 1591 r. własność osiedlonego w Zamościu patrycjusza gdańskiego Hansa Kuntza Barthla, następnie profesora Akademii Zamojskiej A. Bursiusa-Burskiego, J. Namysłowskiego, Stanisława Zorkowskiego. Od 1665 r. do początku XVIII w. własność rajcy zamojskiego J. Wilczka i St. Koniecpolskiego. XVIII-XIX w. własność Kaliszkiewiczów, XIX-XX w. – Rogaczewskich. Na początku XX wieku stała się własnością Gelibterów, w latach 30-tych – Towarzystwa Przyjaciół Unii Hebrajskiej w Jerozolimie. W latach 1945-70 własność Surmaczów, 1978-79 – Miejski Dom Kultury, od 1989 roku w użytkowaniu Muzeum Okręgowego. Obecnie w kamienicy biura i pracownie Muzeum Okręgowego. Na I piętrze, w narożnej wielkiej izbie przedniej sala koncertowa. Na frontowej części piwnic restauracja.
Kamienica pierwotnie parterowa, około 1603-1611 r. Przebudowana ok. 1665 roku z nadbudowaniem pietra. W latach 1673-76 powstały dekoracje fasady. W połowie XVIII wieku nadbudowano II piętro. Trzecia ćwierć XIX w. – zniesienia attyki. W 1937 r. – restauracja według proj. A. Kadłuczka i M. Pawlickiego
Manierystyczno-barokowy, główny budynek na zamojskim Starym Mieście. Znajduje się w północnej pierzei Rynku Wielkiego, po stronie zachodniej, jest nieco wysunięty do środka rynku. Posiada 52-metrową wieżę zegarową oraz szerokie, wachlarzowe schody.
Jego budowę rozpoczęto w 1591 roku. Większych zmian dokonano podczas przebudowy w połowie XVII wieku – został wówczas powiększony i podwyższony, dobudowano trzecią kondygnację oraz attyki. Również wieża ratusza została podwyższona. Oddzielony został ponadto od kamienic po stronie zachodniej – obecna ulica Ratuszowa. Posiadał podcienia od strony Rynku Wielkiego i po obu bokach. W II poł. XVIII wieku wybudowano dzisiejsze wachlarzowe, dwuskrzydłowe schody, które prowadzą do wejścia na I piętrze. Nieco wcześniej wybudowano przy ratuszu budynek odwachu, który znajdował się pod dzisiejszymi schodami i był połączony z ratuszem. W czasie zaborów, w I połowie XIX wieku, zamojski ratusz zmieniono na więzienie i przebudowano – zamurowane zostały podcienia, zniknęły attyki oraz dekoracje. Dodatkowo, z tyłu, dobudowano więzienie, jakie połączono z ratuszem wąskimi skrzydłami, co dało niewielki dziedziniec pośrodku.
W okresie międzywojennym XX wieku przeprowadzono rekonstrukcję wg pierwotnego wyglądu ratusza – przywrócone zostały attyki i dekoracje. Po II wojnie światowej, w czasie której zamojski ratusz nie uległ zniszczeniom, był nadal remontowany, również wewnątrz, m.in. rozebrano odwach pod schodami, odnowiono jego elewacje.
Przy wejściu do ratusza, do którego prowadzą wachlarzowe schody, znajduje się tarcza z herbem miasta – św. Tomasz Apostoł z tarczą, na której widać trzy włócznie (nad wejściem), tarcza z Krzyżem Grunwaldu III klasy (po prawej stronie) oraz tablica upamiętniająca wpisanie zamojskiego Starego Miasta na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO (po lewej stronie). Na schodach, od strony Rynku Wielkiego, nad środkową arkadą, jest także kartusz przedstawiająca II ordynata, Tomasza Zamoyskiego.
Na wieży ratusza codziennie (w sezonie) o godzinie 12.00 jest odgrywany zamojski hejnał, ale tylko w trzy strony świata – poza zachodnią, ponieważ wg legendy założyciel miasta, hetman Jan Zamoyski, zakazał grać trębaczowi w kierunku Krakowa, czyli ówczesnej siedziby króla Zygmunta III Wazy, którego planów hetman nie popierał.
Obecnie mieści się tu Urząd Miasta Zamość oraz Zamojski Ośrodek Informacji Turystycznej z Galerią Fotografii "Ratusz". Ratusz ten uchodzi za symbol Zamościa.
Źródło:
Po każdej stronie tego rynku (pierzei) znajdują się kamienice (niemal wszystkie zabytkowe[1]) z podcieniami oraz ratusz, główny obiekt tego placu. Nie jest on położony w jego centrum, jak w większości rynków, m.in. z okresu średniowiecza, lecz w jego północnej pierzei, po stronie zachodniej (na zachód od ulicy Solnej biegnącej na północ od rynku) i nieznacznie wysunięty do środka Rynku Wielkiego. Wiąże się to z wolą założyciela miasta, Jana Zamoyskiego, dla którego najważniejszym obiektem w jego mieście był pałac, dla jakiego ratusz miał nie stanowić konkurencji wśród najokazalszych budowli. Posiada 52 – metrową wieżę zegarową oraz szerokie, wachlarzowe schody dobudowane w XVIII wieku.
Od zachodniej i wschodniej pierzei rynku biegną po 3 ulice (S. Staszica w obu kierunkach, Grodzka w obu kierunkach, H. Kołłątaja na zachód, Ormiańska na wschód), natomiast w osi północ-południe po jednej (Solna i B. Moranda). Wyjątkowo od północnej krawędzi Rynku Wielkiego biegnie na północ druga ulica, Ratuszowa, jaka pojawiła się w XVII wieku po oddzieleniu ratusza od kamienic po jego zachodniej stronie. Jako główna arteria uchodziła prowadząca do pałacu (\\\"głowy\\\" miasta) ulica Grodzka, jaka przecina rynek (\\\"serce\\\") na linii wschód-zachód, stanowiąca jego \\\"kręgosłup\\\", od którego odbiegały dwa \\\"ramiona\\\"[2], tj. wspomniane ulice Solna i B. Moranda. Za wiki