Kościół p.w. Świętego Jana Ewangelisty z 1713 r. Zbudowany staraniem księdza Franciszka Wąsoskiego. Wykorzystano materiał po poprzedniej świątyni z 1478 r. Rozbudowany w 1875 r. – przedłużenie nawy i budowa wieży przez Kazimierza Tokarskiego. W latach 1923 – 35 remontowany – dobudowa kaplicy. Restaurowany w latach 1977 – 79 – murowana dolna część wieży wg projektu Janiny Zgrzebnickiej.

Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią i ogrojcem z figurami Chrystusa i anioła. Z boku nawy Kaplica Różańcowa, zamknięta trójbocznie, o kalenicy niższej od nawy głównej. Wieża od frontu konstrukcji słupowej, w dolnej kondygnacji murowana, poprzedzona kruchtą. Zwieńczona blaszanym hełmem baniastym z latarnią. Dach jednokalenicowy (w stylu wielkopolskim), kryty blachą z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę. Zwieńczoną hełmem blaszanym z latarnią. Wewnątrz pozorne sklepienie kolebkowe w prezbiterium i płaskie w nawie. Chór muzyczny wsparty na filarach z organami z 1980 r., zawierające stare elementy z 1900 r. instrumentu Tomasza Falla. Polichromia figuralna i ornamentalna z XIX w., autorstwa Adolfa Gucwy. Przedstawienie na stropie prezbiterium Zmartwychwstania Chrystusa i Ukoronowania NMP w nawie. Ołtarz główny i dwa boczny barokowe z k. XVII w. Trzeci ołtarz boczny rokokowy. Ambona i konfesjonał rokokowe. Chrzcielnica kamienna w kształcie kielicha z poł. XVII w. Stacje Drogi Krzyżowej z 1982 r., autorstwa Walentego Mamaka. Wokół świątyni kamienny mur z dwoma kapliczkami murowanymi z XVIII i 1 poł. XIX w.