Przekształcenie terenu w pole cmentarne nastąpiło w 1808 roku. Cmentarz funkcjonował do 1867 roku. Teren cmentarny zlikwidowano około 1912 roku.

W centralnej części nekropolii znajdowała się, przykryta dwuspadowym dachem, kaplica zbudowana na rzucie krzyża łacińskiego. Kaplicę tę, pod wezwaniem Świętego Grobu (znaną również pod nazwą St. Matthias Capelle), poświęcono 5 grudnia 1827 roku.

Zamknięcie cmentarza św. Agnieszki zapoczątkowało starania władz zakonu jezuitów o nowe pole grzebalne dla parafii św. Macieja Apostoła. Korespondencja z magistratem wrocławskim w tej sprawie nasiliła się szczególnie od 1801 roku, kiedy rozpoczęto negocjacje z właścicielem terenów przy Salzstrasse (ulica Wojciecha Cybulskiego) o nazwisku Wuttke. Rozmowy w sprawie zakupu terenu noszącego nazwę „Wuttke Hausern” zakończyły się niepowodzeniem w związku z negatywną decyzją rady miejskiej Wrocławia. Parcelę o powierzchni około 0,50 hektara rajcy uznali za zbyt małą jak na jej przyszłe przeznaczenie. Istniejąca już dość zwarta zabudowa mieszkalna w tej okolicy nie rokowała również nadziei na ewentualne powiększenie areału zorganizowanej w tym miejscu nekropolii.

Radykalną zmianę decyzji rady miejskiej przyniosła kampania napoleońska na Śląsku, a zwłaszcza oblężenie Wrocławia (1806/1807 rok), w czasie bombardowania miasta uległy bowiem częściowemu zniszczeniu cmentarze usytuowane na Przedmieściu Mikołajskim. Brakowało zatem miejsca na nowe pochówki. Biorąc pod uwagę nowe okoliczności, w lutym 1808 roku rada miejska zezwoliła jezuitom na przekształcenie proponowanej wcześniej parceli w nekropolię. Obszar o powierzchni około 0,46 hektara (342 pruskie pręty kwadratowe) zakupiono niedługo potem za 56 talarów.

Po sekularyzacji zakonu jezuitów w 1810 roku zarząd nad cmentarzem sprawowała parafia św. Macieja, a po 1819 roku przejął go wrocławski magistrat. W latach dwudziestych XIX wieku nekropolię powiększono o parcelę sąsiadującą z pobliskim zajazdem „Zum Birnbaum”. Dnia 5 grudnia 1827 roku poświęcono niewielką klasycystyczną kaplicę cmentarną pod wezwaniem Świętego Grobu, którą wzniesiono w centralnej części nekropolii. Cmentarz pełnił funkcje sepulkralne do 1867 roku. Od 1912 roku na terenie pocmentarnym realizowano zabudowę mieszkalną.

Znane osoby pochowane na tym cmentarzu:

Joseph Grolmus (urodzony w Żaganiu 18 lutego 1748 roku, zmarły po 1811 roku), ostatni rektor (w latach 1796-1811) Uniwersytetu Leopoldyńskiego we Wrocławiu (Universitas Leopolidinae Vratislaviensis). Uczelnia ta w 1811 roku została przekształcona, po połączeniu z uniwersytetem we Frankfurcie nad Odrą (Viadrina), w państwowy Uniwersytet Wrocławski (Universitas Litterarum Wratislaviensis).

Karl Schall (urodzony w 1780 roku, zmarły 18 sierpnia 1833 roku), dziennikarz, krytyk teatralny, pisarz. Ukończył wrocławskie Gimnazjum Fryderycjańskie (Konigliche Friedrichs-Gymnasium), następnie pracował w sklepie ojca, który prowadził salon z galanterią w kamienicy „Pod Siedmioma Elektorami” w Rynku. Zadebiutował jako poeta w 1801 roku, publikując swoje wiersze w „Der Breslauische Erzahler". Po śmierci ojca otrzymał pokaźny spadek, co pozwoliło mu na założenie w 1820 roku gazety „Neue Breslauer Zeitung” (od 1828 roku wydawana jako dziennik „Breslauer Zeitung”).