Przy starym trakcie królewskim krakowsko-warszawskim, pomiędzy Grójcem a Białobrzegami leży niewielka miejscowość o nazwie Lewiczyn, a w niej wielowiekowe sanktuarium Matki Bożej
Pocieszycielki Strapionych, Pani Ziemi Grójeckiej. Jak podają materiały źródłowe zapisana jest informacja, że w 1310r. plebanem lewiczyńskim był ks. Marcin. Tradycja ludowa mówi o wojsku książęcym i odniesionym zwycięstwie nad wrogiem, które w podzięce Bogu za tę wiktorię (w XIIIw.) usypało czapkami wzgórze, na którym wybudowano kościół pod wzwaniem Św. Wojciecha. wielka odwaga i waleczność zostały nazwane "lwim czynem" i stąd nazwa miejscowości- Lewiczyn. W XIIIw. wzniesiono tu drewnianą świątynię, która przetrwała 300 lat. Jej fundatorami byli Lewiccy z Lewiczyna herbu Prawda.
W 1442 r. kanonik krakowski i doktor dekretałów (wyroki papieskie), Jakub Zaborowski, ofiarował plebanii lewiczyńskiej swój dział ojcowski, którego zwrotu daremnie żądały w latach 1449-1453 bratanice księdza kanonika. W XVI w. wieś Lewiczyn należała do Prokopa Oborskiego i poborcy w ziemi czerskiej, Piotra Odrzywolskiego. W roku 1603 odbyła się wizytacja biskupa poznańskiego, Warzyńca Groślickiego, który stwierdził, że stan drewnianej świątyni jest zły i grozi zawaleniem. Od tego czasu zaczęto gromadzić drewno z czerwonego modrzewia na budowę nowej świątni. Stary kościół był dosyć obszerny. mieścił w sobie kilka ołtarzy, z czego trzy były w dobrym stanie. Do wyposażenia kościoła należały: folwark w lewiczynie, dziesięciny z Lewiczyna, Woli Lewickiej, Belska Małego i Wielkiego Grotowa, Bodzewa, Jaroch, Borut, Oczesał, Widowa, Skurowa, Kus, Zaborowa Małego i Wielkiego. W 1718r. w Lewiczynie istnieje siedem bractw: Najświętszego Sakramentu, Różańca Najświętszej Maryi Panny, Imienia Jezus, szkaplerza NMP, Niepokalanego Poczęcia NMP, Św. Izydora Oracza i Tercjarzy III Zakonu Św. Franciszka. W tym też czasie wokół Cudownego Obrazu zamontowano 294 wota.
Po trzech wiekach istnienia pierwotnej świątyni, w 1606r. na jej miejscu powstaje druga - bardziej okazała, pod wezwaniem Św. Wojciecha - Biskupa i Męczennika, istniejąca do dziś. Jej budowę ukończono w 1608r. Została ufundowana przez podstolego czerskiego Prokopa Oborskiego. Konsekracja nastąpiła 27 kwietnia 1608r. Kilka lat później, w 1616r. w protokole wizytacyjnym wysoko oceniono walory archirektoniczne świątyni. W połowie XVIIw. staraniem miejscowego proboszcza, Andrzeja Gałokowskiego, dobudowano do kościoła dwuwieżową fasadę. Okres zaborów odcisnął piętno na życiu Sanktuarium. Zaborca zlikwidował bractwa, a dobra kościelne zabrał. Po upadku powstania styczniowego proboszcz lewiczyński za pomoc powstańcom został zesłany na Sybir. W 1730r. po silnej burzy świątynia mocno ucierpiała. Odbudowano uszkoczony kościół, ale już jako jednowieżowy i tak pozostało po dzień dzisiejszy. O sławie Sanktuarium świadczą dary i wota. Król Zygmunt III Waza ofiarował monstrancję (a drugą przekazał na Jasną Górę). Jan III Sobieski po Wiktorii Wiedeńskiej daruje materiał z namiotu tureckiego wezyra, którego fragment jest wszyty do jednego z ornatów. Do historii wpisał się też Tadeusz Kościuszko, który w lewiczynie 27 czerwca 1794r. przygotowywał plan obrony Warszawy przed Moskalami.
Sam kościół to zabytek klasy zerowej z bogatym barokowym wyposażeniem. Obraz główny z 1750r. został ufundowany przez ks, Antoniego Wilskiego, kanonika żmudzkiego i proboszczea lewiczyńskiego. Ołtarze boczne pochodzą z 1742r., ambona z 1753r. Uwage zwracają barokowa monstrancja XVIII wieku, dwa siedemnastowieczne feretrony, obraz przemienienia Pańskiego, Niepokalanego Poczęcia NMP, Św. Antoniego i Św. Marcina. Najnowszy obraz to malowidło przedstawiające Św. Wojciecha - pędzla Jana Molgi z Warszawy, który został ufundowany przez parafian i księdza proboszcza Czesława Aulicha w 1995r. Wśród darów znajduje się patera do konsekracji komunikantów, której używał Ojciec Święty do Mszy Św. po powrocie do Rzymu z trzeciej pielgrzymki do Ojczyzny. Jednak najcenniejszym i najstarszym skarbem kościoła lewiczyńskiego jest Cudowny Obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, Pocieszycielki Strapionych, Pani Ziemi Grójeckiej.
Źródłó: