Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 7 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. kujawsko-pomorskie › Toruń › Stare Miasto › Rynek Staromiejski › Rynek Staromiejski 19 |
10 października 2020 , Kamienica gotycka przy Rynku Staromiejskim nr 19 - na parterze oraz w kondygnacji piwnicznej znajduje się restauracja a na wyższych kondygnacjach osiem apartamentów wyposażonych w stylowe meble.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 5 miesięcy 22 dni |
Dodane: 13 października 2020, godz. 21:17:42
Autor zdjęcia: legion
Rozmiar: 1069px x 1500px
Licencja: CC-BY-SA 3.0 Aparat: Canon PowerShot SX510 HS
1 / 80sƒ / 4ISO 1606mm
0 pobrań 359 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia legion
Obiekty widoczne na zdjęciu
Rynek Staromiejski 19
więcej zdjęć (15)
Zbudowano: XV wiek
Zabytek: A-78 z 13.11.1929; A/302 z 01.02.2005; A/508 z 27.05.2005
Kamienica gotycka z XIV w., trójosiowa, następnie przebudowana fasada w późnym renesansie (około 1600 r.), później w XIX wieku; fasada na wysokości 2. i 3. kondygnacji posiada charakterystyczne dla toruńskiego renesansu profilowane wnęki okienne zakończone łukami półokrągłymi z trzema kluczami.
Wnętrze posiada historyczny układ i podział na trakt tylny i przedni. Na parterze charakterystyczna dla toruńskich kamienic wysoka sień z bocznymi ścianami ceglanymi zdobionymi tynkowanymi na biało ostrołukowatymi wnękami; w głębi na nieco wyższym poziomie trakt tylny.
Wewnątrz bogate, niezwykle cenne renesansowe polichromie stropowe.
Na parterze w wysokiej sieni: pośród dekoracji roślinnej w tondach zdobionych okuciowo renesansowe przedstawienia popiersi postaci w charakterystycznych dla epoki strojach. Oddaje to panującą w XVI/XVII w. modę patrycjatu toruńskiego, wzorowaną na strojach zachodnioeuropejskich.
Na I piętrze traktu przedniego: strop brusowy z dekoracją malarską z 1675 r. w postaci rozrzuconych kwiatów na niebieskim tle (motyw taki pojawia się w Toruniu w wielu innych kamienicach, jednak nie pochodzi z jednego warsztatu), napisów na bordiurach, pośrodku charakterystyczny dla renesansowego Torunia (i pozostałych dwóch wielkich miast pruskich) zestaw trzech herbów - Torunia, Prus Królewskich i Królestwa Polskiego.
Na I piętrze traktu tylnego dekorację stropu stanowią różne motywy: akanty, kompozycje kwiatów, rocaile, owoce, polichromia z pocz. XVIII w.
W pomieszczeniu traktu przedniego na II piętrze również znajdują się wyjątkowe polichromie. Dekoracje stanowią schematycznie malowane czerwone akanty na intensywnie niebieskim tle. Na deskach wzdłuż biegnie pas ornamentu, bordiura obiegająca strop, jasny akant na szaro-błękitnym tle.
W trakcie tylnym pomieszczenia II piętra eksponowana na stropie polichromia to dwubarwny szaro-czerwony akant na ugrowym tle.
Źródło:
Wnętrze posiada historyczny układ i podział na trakt tylny i przedni. Na parterze charakterystyczna dla toruńskich kamienic wysoka sień z bocznymi ścianami ceglanymi zdobionymi tynkowanymi na biało ostrołukowatymi wnękami; w głębi na nieco wyższym poziomie trakt tylny.
Wewnątrz bogate, niezwykle cenne renesansowe polichromie stropowe.
Na parterze w wysokiej sieni: pośród dekoracji roślinnej w tondach zdobionych okuciowo renesansowe przedstawienia popiersi postaci w charakterystycznych dla epoki strojach. Oddaje to panującą w XVI/XVII w. modę patrycjatu toruńskiego, wzorowaną na strojach zachodnioeuropejskich.
Na I piętrze traktu przedniego: strop brusowy z dekoracją malarską z 1675 r. w postaci rozrzuconych kwiatów na niebieskim tle (motyw taki pojawia się w Toruniu w wielu innych kamienicach, jednak nie pochodzi z jednego warsztatu), napisów na bordiurach, pośrodku charakterystyczny dla renesansowego Torunia (i pozostałych dwóch wielkich miast pruskich) zestaw trzech herbów - Torunia, Prus Królewskich i Królestwa Polskiego.
Na I piętrze traktu tylnego dekorację stropu stanowią różne motywy: akanty, kompozycje kwiatów, rocaile, owoce, polichromia z pocz. XVIII w.
W pomieszczeniu traktu przedniego na II piętrze również znajdują się wyjątkowe polichromie. Dekoracje stanowią schematycznie malowane czerwone akanty na intensywnie niebieskim tle. Na deskach wzdłuż biegnie pas ornamentu, bordiura obiegająca strop, jasny akant na szaro-błękitnym tle.
W trakcie tylnym pomieszczenia II piętra eksponowana na stropie polichromia to dwubarwny szaro-czerwony akant na ugrowym tle.
Źródło:
Rynek Staromiejski
więcej zdjęć (1552)
RYNEK STAROMIEJSKI
Niemal kwadratowy plac (109x104 m) stanowił od około połowy XIII w. aż do początków XX w. centrum życia publicznego Torunia. Był nie tylko głównym węzłem komunikacyjnym miasta, ale razem ze stojącym na nim ratuszem oraz urządzeniami targowymi pełnił wielorakie funkcje handlowe, gospodarcze, administracyjne, sądowe i reprezentacyjne. Na rynku ogłaszano też wyroki, wykonywano egzekucje, a w południowo-wschodnim narożniku aż do 1809 r. stał pręgierz. Obok znajdowała się jedna z wielu miejskich studzienek z bieżącą woda.
W dni targowe rynek był wielkim placem handlowym, a poszczególne jego części miały ustalone tradycyjnie funkcje. Oprócz stałych urządzeń handlowych w ratuszu, a więc sukiennic, ław chlebowych i kramów, w części południowej rynku (naprzeciwko Dworu Artusa) ulokowany był targ rybny, a przy południowym rogu pierzei wschodniej - targ warzywny.
W najbardziej reprezentacyjnej części zachodniej rynku, zwanej placem turniejowym organizowano nie tylko turnieje i parady, ale również miejskie i kościelne imprezy okolicznościowe oraz uroczystości natury państwowej. Tutaj witano też znamienitszych gości, np. wielkich mistrzów i królów, którym władze miasta i mieszkańcy składali przysięgę na wierność. Na przykład 28 V 1454 r. odbyła się ceremonia złożenia przez rycerstwo i mieszczan miast ziemi chełmińskiej z Toruniem na czele, hołdu monarsze polskiemu Kazimierzowi Jagiellończykowi.
W tym samym miejscu odsłonięte 22 III 1904 r. pomnik cesarza Niemiec Wilhelma I (dłuta Ernesta Hertera), zabrany przez wycofujące się oddziały niemieckie w 1919 r. Niebawem, bo już 18 I 1920 r., witano tu uroczyście polskich żołnierzy, a trzy dni później z balkonu ratusza przemawiał gen. Józef Haller, dowódca wojsk przejmujących Toruń z rąk niemieckich.
Niemal kwadratowy plac (109x104 m) stanowił od około połowy XIII w. aż do początków XX w. centrum życia publicznego Torunia. Był nie tylko głównym węzłem komunikacyjnym miasta, ale razem ze stojącym na nim ratuszem oraz urządzeniami targowymi pełnił wielorakie funkcje handlowe, gospodarcze, administracyjne, sądowe i reprezentacyjne. Na rynku ogłaszano też wyroki, wykonywano egzekucje, a w południowo-wschodnim narożniku aż do 1809 r. stał pręgierz. Obok znajdowała się jedna z wielu miejskich studzienek z bieżącą woda.
W dni targowe rynek był wielkim placem handlowym, a poszczególne jego części miały ustalone tradycyjnie funkcje. Oprócz stałych urządzeń handlowych w ratuszu, a więc sukiennic, ław chlebowych i kramów, w części południowej rynku (naprzeciwko Dworu Artusa) ulokowany był targ rybny, a przy południowym rogu pierzei wschodniej - targ warzywny.
W najbardziej reprezentacyjnej części zachodniej rynku, zwanej placem turniejowym organizowano nie tylko turnieje i parady, ale również miejskie i kościelne imprezy okolicznościowe oraz uroczystości natury państwowej. Tutaj witano też znamienitszych gości, np. wielkich mistrzów i królów, którym władze miasta i mieszkańcy składali przysięgę na wierność. Na przykład 28 V 1454 r. odbyła się ceremonia złożenia przez rycerstwo i mieszczan miast ziemi chełmińskiej z Toruniem na czele, hołdu monarsze polskiemu Kazimierzowi Jagiellończykowi.
W tym samym miejscu odsłonięte 22 III 1904 r. pomnik cesarza Niemiec Wilhelma I (dłuta Ernesta Hertera), zabrany przez wycofujące się oddziały niemieckie w 1919 r. Niebawem, bo już 18 I 1920 r., witano tu uroczyście polskich żołnierzy, a trzy dni później z balkonu ratusza przemawiał gen. Józef Haller, dowódca wojsk przejmujących Toruń z rąk niemieckich.