Pomnik Feliksa Dzierżyńskiego odsłonięty został 20 lipca 1951 roku w 25. rocznicę jego śmierci na ówczesnym i teraźniejszym Placu Bankowym. Przy okazji dokonano zmiany nazwy z Plac Bankowy na Plac Feliksa Dzierżyńskiego. W odsłonięciu pomnika uczestniczyli przedstawiciele najwyższych władz partyjnych i państwowych. Autorem rzeźby był Zbigniew Dunajewski. Pierwotnie pomnik chciano postawić w miejscu, gdzie 1 maja 1905 Dzierżyński miał przemawiać do robotników w czasie jedynej prowadzonej przez niego demonstracji SdKPiL, a nazwanej wówczas przez PPS "krwawą awanturą", ale po wojnie miejsce to znalazło się na uboczu i Feliks Dzierżyński stanął w osi środkowego ryzalitu budynku dawnego Ministerstwa Skarbu. Rzeźbę planowano wykonać z brązu, jednak wykonano ją z betonu i pokryto cienką blachą chemicznie pobrązowioną. Na cokole znajdował się napis wykonany metalowymi literami: "Feliks Dzierżyński to duma polskiego ruchu rewolucyjnego - Bolesław Bierut".
W ramach przemian ustrojowych w Polsce, gdy zaczęto usuwać symbole związane z socjalizmem, 16 listopada 1989 w obecności mediów i warszawiaków przystąpiono do rozbiórki pomnika. Demontaż przeprowadziła Wojewódzka Dyrekcja Dróg Miejskich. Po zdjęciu z cokołu przez dźwig samojezdny niby solidna rzeźba rozpadła się na trzy betonowe segmenty, z których została zmontowana. Segment z głową uderzył o plac podobnie jak cześć z nogami. Na linach dźwigu zawisł tylko tułów. Kawałki pomnika zabierane były na pamiątkę.
Pomnik nie został przekazany do galerii socrealizmu przy pałacu w Kozłówce. Elementy po rozbiórce pomnika zostały zdeponowane w magazynach Wojewódzkiej Dyrekcji Dróg Miejskich.

Mikrob