Kamienica wzniesiona jako prawdopodobnie budynek mieszkalny,według projektu Teodora Talowskiego dla Sylwestra Richtera, który był jej pierwszym właścicielem. Adaptacja jednego z lokali na parterze na szkołę muzyczną im. Władysława Żeleńskiego miała miejsce w dwudziestoleciu międzywojennym, projekt adaptacji sporządzili Stanisław Filipkiewicz i Juliusz Kolarzowski.
Elewacja od strony ul. Piłsudskiego jest czteroosiowa. Okna na parterze zwieńczone są półkoliście, zaś identyczne okna na pierwszym i drugim piętrze łukowo. Okno pierwszej osi na pierwszym piętrze zostało przerobione na balkon.
Najbardziej urozmaicona jest elewacja od strony ul. Retoryka, z fragmentem cofniętej w głąb działki fasady, dzięki czemu strefa wejściowa z narożnym podcieniem (pierwotnie zadaszonym) jest poszerzona. Nad tymże wejściowym podcieniem w 1906 zbudowano balkon dostępny z poziomu pierwszego piętra.
Elewacje wykonano z cegły zróżnicowanej fakturowo i kolorystycznie, w którą wpleciono przepalone „guzy”, gładki jasny kamień posłużył do wykonania elementów dekoracyjnych. Takie rozwiązania stylizowały „starożytność” obiektu. Talowski użył także form protosecesyjnych w postaci żelaznych okuć i esownic. Pierwotną ozdobą elewacji były niezachowane pnącza winobluszczu, na które projektant przewidział rowki w murze. Podczas remontu elewacji cegły pomalowano na jednolity kolor, przez co pierwotne niuanse barwne uległy zatraceniu.
Obiekt wchodzi w skład największego zespołu budynków autorstwa Teodora Talowskiego, do którego należą także: kamienica nr 3, kamienica nr 5, kamienica Festina Lente oraz kamienica Pod Osłem, wszystkie położone przy ulicy Retoryka.
W budynku znajduje się m.in. siedziba oddziału banku Pekao